سرمایه گ


سرمایه گ
سرمایه گ

سرمایه‌گذاری به معنی اختصاص دادن پول برای چیزی با انتظار سود و منافع از آن در آینده است. به‌طور دقیق‌تر سرمایه‌گذاری تعهد پول یا سرمایه برای خرید وسایل یا دارایی‌های دیگر، به منظور به دست آوردن منافع از آن است. در علم اقتصاد، سرمایه‌گذاری یعنی خرید کالایی که اکنون مصرف نمی‌شود اما در آینده فرد به آن نیاز پیدا خواهد کرد و آن کالا برای او سودآور خواهد بود. در علم مالی، سرمایه‌گذاری به این معنی است که فرد یک دارایی مالی نظیر سهام را می‌خرد و پیش‌بینی می‌کند که آن دارایی مالی در آینده سودآور خواهد بود و قیمتش افزایش خواهد یافت، لذا با فروش به قیمت بالاتر سود به دست خواهد آورد.

سرمایه‌گذاری در بسیاری ناحیه‌های اقتصادی مثل حوزهٔ مدیریت کسب‌وکار یا دارائی و مالیه اعم از خانواده‌ها، بنگاه‌ها یا دولت‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد. یک سرمایه‌گذاری شامل انتخاب توسط یک شخص یا یک سازمان مثل پانسیون سرمایه حقوق بازنشستگی، بعد از تجزیه و تحلیل یا اندیشه برای گذاشتن یا قرض دادن پول در یک چرخه، وسیله یا دارایی مثل مال، کالا، ذخیره، اوراق قرضه، مشتقات مالی (برای نمونه آتیه‌ها و انتخابها)، یا دارائی خارجی نام‌گذاری شده در پول خارجی، که سطحی از ریسک معین می‌کند و امکان برگشتهای تولید را در یک دوره از زمان فراهم می‌کند. سرمایه‌گذاری که کاملاً تحلیل شده نباشدمی تواند ریسک آن زیاد باشد نسبت به سرمایه‌گذاری مالک زیرا امکان خسارت در حدود کنترل مالک نیست. تفاوت بین سفته بازی و سرمایه‌گذاری می‌تواند دقیق و باریک باشد. آن وابسته به سرمایه‌گذاری است که مالک به آن فکر می‌کند خواه هدف قرض منابع به شخص دیگر برای هدف اقتصادی است یا نه.
درموردی از سرمایه‌گذاری به جای ذخیره کالای تولید شده یا معادل شده پول آن، سرمایه‌گذار انتخاب می‌کند به منظور استفاده آن کالا، تولید کند یک کالای بادوام برای مصرف‌کننده یا تولیدکننده، یا با قرض دادن کالای ذخیره شده اصلی به دیگری در مبادله برای بهره یا یک سهم از سود، سرمایه‌گذاری در بورس می‌باشد.

در تئوری اقتصادیادراقتصاد کلان، سرمایه‌گذاری مقدار خریداری شده از کالاها در واحد زمان است که مصرف نمی‌شوند اما برای تولید درآینده استفاده می‌شوند برای نمونه شامل راه‌آهن یا ساختمان کارخانه. سرمایه‌گذاری در سرمایه انسانی شامل هزینه‌های آموزش بیشتر یا تمرین روی کاراست. صورت برداشتن از سرمایه‌گذاری به گردآوری صورت موجودی از کالاها برمی گردد که می‌تواند مثبت یا منفی باشد، ومی تواند متمایل یا غیر متمایل باشد. در اندازه‌گیری درآمد ملی و ستانده، سرمایه‌گذاری ناخالص (معرفی شده بوسیلهvariable I)) یک جزء ازتولید ناخالص ملی(GDP)است، که درفرمول GDP = C + I + G + NXمشخص شده که در آنC مصرف، G مخارج دولت وNXصادرات خالص است؛ بنابراین سرمایه‌گذاری عبارت است از هرچیزی که باقی می‌ماند از مخارج کل بعد از تفریق مصرف، مخارج دولت و صادرات خالص(I = GDP – C – G – NX).
سرمایه‌گذاری ثابت شده غیر مسکونی (مثل کارخانه‌های جدید) و سرمایه‌گذاری مسکونی (خانه‌های جدید) ترکیب می‌شوند با صورت موجودی سرمایه‌گذاری به منظور ساختن. سرمایه‌گذاری خالصکاهش استهلاک از سرمایه‌گذاری ناخالص است. سرمایه‌گذاری ثابت شده خالص ارزش افزایش خالص در ذخیره سرمایه هر سال است.
درسرمایه‌گذاری ثابت شده، مخارج درطی یک مدت از زمان (هر سال) سرمایه نیست. بعد زمانی سرمایه‌گذاری ازآن یک جریانمی‌سازد. در مقایسه، سرمایه یک ذخیره‌است که از جمع کردن سرمایه‌گذاری خالص در یک نقطه از زمان (مثلاً ۳۱ دسامبر) بدست می‌آید.
سرمایه‌گذاری اغلب مدل نقاشی شده‌ای به صورت یک تابع از درآمد و نرخ‌های بهره‌است، توسط رابطه (I = f(Y, r. مشخص شده. یک افزایش در درآمد تشویق می‌کندبه سرمایه‌گذاری بیشتر، را در حالی که یک نرخ بهره بالاتر ممکن تشویق نکند سرمایه‌گذاری به‌طوری‌که آن گران‌تر می‌شود با قرض کردن پول. حتی اگر یک بنگاه برای استفاده کردن سرمایه‌های خودش در یک سرمایه‌گذاری انتخاب کند، نرخ بهره یک هزینه فرصت از برای به کار انداختن این سرمایه‌ها به جای قرض بیرونی مقداری از پول برای آینده معرفی می‌کند.

تصمیم به انجام سرمایه‌گذاری (همچنین دانستن اندازه بودجه سرمایه)یکی از تصمیمات اساسی در حوزه کسب وکار است:مدیران تعیین می‌کنند ارزش سرمایه‌گذاری دارائی‌های ی که یک واحد کسب وکار در حدود کنترل یا تصرفش تعهد می‌کند. این دارائی ممکن فیزیکی باشد (مثل ساختمان‌ها یا ماشین آلات)، لمس ناپذیر و نامحسوس (مثل حق ثبت اختراع، نرم‌افزار، سرقفلی) یا مالی (می‌بینید در زیر). دارائی‌ها استفاده می‌شوند برای تولید جاری درآمدی که اغلب با هزینه‌های یا جریان‌های ویژه همراه شده. مدیر باید معین کندارزش حال خالص سرمایه‌گذاری را به منظور تعهد استفاده مثبت هزینه از سرمایه حاشیه‌ای که با ناحیه ویژه از کسب وکار همراه شده.
دراصطلاح دارائی، مالی اغلب سهام قرضه فروش رفتنی مثل ذخیره یک شرکت (یک سرمایه‌گذاری منصفانه) یا اوراق قرقه (یک بدهی سرمایه‌گذاری) وجود دارد. گاهگاهی هدف از سرمایه‌گذاری تولید جریان‌های نقدی آینده‌است در صورتی که به طرف دیگر هدف از منفعت ممکن دسترسی به دارائی بیشتر به‌وسیله نظارت کردن یا تأثیر روی عملکرد یک شرکت دوم باشد (سرمایه).
بنگاه‌های کسب وکار یا سازمان‌ها سرمایه‌های سرمایه‌گذاران را در قالب انصاف‌ها و بدهی‌ها (جمعاً معروف به ساختار) بالا می‌برند و بیشتر آن را به کارمی اندازد در طرح‌های سرمایه‌گذاری متنوع توسط به دقت آنالیز کردن عملکردهای درست برای تلاقی بیرونی تعهداتشان مربوط به خرید از دارائی‌هایی که سودهای بلند مدت برا ی آن‌ها فراهم می‌آورند.

دردارائی، تعهد سرمایه‌ها به وسیلهٔ خرید سهام قرضه یا موارد پولی دیگر یا دارائی‌های کاغذی (مالی) در بازارهای پولی یا بازارهای سرمایه‌ای یا در دارائی‌های واقعی قابل تغییر منصفانه مثل طلا یا کلکسیون است. ارزیابی روشی است برای تشخیص اینکه یک پتانسیل سرمایه‌گذاری برابر با قیمت آن است. عملکردهای سرمایه‌گذاری طیف عملکرد ریسک را دنبال می‌کنند.
نوعی از سرمایه‌گذاری‌های مالی سهم‌ها، سرمایه‌گذاری منصفانه دیگر، واوراق قرضه، شامل اوراق قرضه نام‌گذاری شده درپولهای رایج خارجی) شامل می‌شود. این دارائی‌های مالی هستند پس انتظار داریم درآمد یا جریان‌های نقدی مثبت آینده را فراهم آورند و ممکن است با افزایش یا کاهش در ارزش بازده سرمایه‌گذار سودببرد یا ضرر کند.
تجارت در خواسته‌های ممکن یا سهام قرضه مشتق جریان‌های نقدی انتظار داشته مثبت آینده را در برندارد، و بنابراین دارائی‌های بررسی نشده یا اگر بخواهیم دقیق شویم، سهام قرضه یا سرمایه‌گذاری‌ها را. با این وجود، از وقتی که جریان‌های نقدی آن‌ها به‌طور نزدیک وابسته شدن (یا هدایت شدن) آن سهام قرضه ویژه، آن‌ها اغلب در مورد سرمایه‌گذاری‌ها مطالعه می‌کنند یا بحث می‌کنند.
سرمایه‌گذاری اغلب به‌طور غیرمستقیم از میان واسطه‌ها، مثل بانکها، سرمایه‌های متقابل، سرمایه‌های بازنشستگی، شرکت‌های بیمه، طرح سرمایه‌گذاری جامع وسرمایه‌گذاری ساخته می‌شوند. اگرچه جزئیات شیوه‌ای و قانونی آن‌ها فرق دارد. یک واسطه عمومی می‌گوید که یک سرمایه‌گذاری استفاده از پول افراد زیادی است. هر کدام از آن‌ها یک ادعا علیه واسطه را تحمل کردند.
در دارائی شخصی، پول استفاده شده به منظور خریدسهم‌ها، گذاشتن درطرح سرمایه‌گذاری جامع یا استفاده شده به منظور خرید هر دارائی که یک رکن از خطر سرمایه فرض شده یک سرمایه‌گذاری است. پس‌اندازدر دارائی شخصی به پول کنار گذاشتن، به‌طور نرمال دریک اساس قانونی برمی گردد. این فرق مهم است، به‌طوری‌که ریسک سرمایه‌گذاری می‌تواند باعث ضرر سرمایه شود وقتی که یک سرمایه‌گذاری فروخته می‌شود، برخلاف پس‌اندازکه بیشتر محدود می‌شود. ریسک کاهش ارزش پول ناشی از تورم است.
در بسیاری نمونه‌ها دوره پس‌انداز وسرمایه‌گذاری استفاده شده قابل مبادله هستند، که این فرق را با هم اشتباه کردند. برای نمونه بسیاری حسابهای سپرده مثل حساب‌های سرمایه‌گذاری به وسیلهٔ بانک‌ها برای هدف‌های بازاری طبقه‌بندی شده‌اند:اگر آن نقدی باشدپس آن پس‌انداز است، اگر ارزش آن نوسان پیدا کند پس آن سرمایه‌گذاری است.
سرمایه گ

دردارائی واقعی پول سرمایه‌گذاری شده به منظور خرید دارائی برای هدف نگهداری، فروش یا اجاره برای درآمد استفاده شده ویک اصل از خطر سرمایه‌است.

سرمایه‌گذاری در دارائی واقعی مسکونی فرم رایج‌تر دارائی واقعی است سرمایه‌گذاری به وسیله تعدادی از شریک‌ها اندازه‌گیری شده زیرا آن شامل دارائی خریداری شده به منظور مسکن است. در حالتهای زیادی خریدار قیمت خرید کاملی برای یک دارائی ندارد و باید یک وام دهنده مثل بانک، شرکت دارائی یا وام دهنده خصوصی استخدام کند. افراد کشورهای مختلف سطوح قرض نرمال دارند اما معمولاً آن‌ها در دامنه ۹۰–۷۰ درصد از قیمت خرید افت می‌کنند. در مقابل نوعی دیگر از دارائی واقعی، دارائی واقعی مسکونی حداقل خطر را دارد.

دارائی واقعی تجاری شامل آپارتمان خانوادگی، ساختمان اداره، مدت خرده فروشی، هتل‌ها و متل‌ها، انبارها و دارایی‌های تجاری دیگر است. در نتیجه ریسک بالاتر از دارائی واقعی تجاری، نسبت ارزش قرض اجازه داده شده به بانک‌ها و وام دهنده‌های دیگر پایین‌تر است و اغلب در دامنه ۷۰–۵۰ درصد افت می‌کنند.

در دارائی، متنوع‌سازی به معنی کاهش ریسک به وسیله سرمایه دردارائی‌های متنوع است. اگر ارزش دارائی در انجام دادن هم‌زمان به بالا یا پایین انتقال پیدا کند، یک وزارت متنوع شده ریسک کمتر از ریسک دارائی‌های وزن داده شدهٔ تشکیل دهنده آن دارد، و اغلب ریسک کمتر از حداقل خطر تشکیل دهنده آن است؛ بنابراین، هر سرمایه‌گذار ریسک گریز تاحدی به سمت حداقل تنوع دارد، با سرمایه‌گذاران ریسک گریز بیشتر تنوع کاملاً بیشتر است از سرمایه‌گذاران ریسک گریز کمتر.
متنوع‌سازی یکی از دو تکنیک عمومی برای کاهش ریسک سرمایه‌گذاری است. دیگری دفاع کردن است.
آن مهم به یادآوری است که با متنوع‌سازی تنها کارها برای سرمایه‌گذاری دارائی هر فرد کاهش می‌یابد. اگر شخصی شروع کند با۱۰۰۰۰ دلار در یک ذخیره و سپس ۱۰۰۰۰ دلار درذخیره دیگر بگذارد، آن‌ها ریسک بیشتر دارند نه کمتر. تنوع فروش۵۰۰۰ دلار از اولین سرمایه به منظور گذاشته شدن در دوم لازم است. پس ریسک کمتر وجوددارد. دفاع، به وسیلهٔ مقایسه، کاهش ریسک بدون فروش هر شغل اصلی.
کاهش ریسک توسط تنوع‌سازی معنی نمی‌دهد کس دیگری ریسک بیشتر دارد. اگر شخص A ۱۰۰۰۰ دلار از یک ذخیره و شخص B ۱۰۰۰۰ دلار از دیگری، هردو شخص Aو Bریسک آن‌ها کاهش می‌یابد اگر آن‌ها ۵۰۰۰ دلار از دو ذخیره را مبادله کنند، بنابراین هرکدام اکنون یک وزارت متنوع شده بیشتر دارد.
در زمان حاضر فرصت‌های سرمایه‌گذاری متنوعی از طریق بورس اوراق بهادار، بورس کالا و همچنین سایتهای سرمایه‌گذاری در اختیار سرمایه‌گذاران ایرانی قرار می‌گیرد.

نمونه ساده از تنوع‌سازی به وسیلهٔ ضرب‌المثل تهیه شده «همه تخم مرغهایتان را در یک سبد نگذارید» یعنی «همه سرمایه خود را یک‌جا به خطرانداختن». تخم‌مرغ‌ها در سبد می‌شکنند. جایگاه هر تخم مرغ در یک سبد متفاوت تنوع بیشتری دارد. ریسک بیشتری برای ازدست دادن یک تخم مرغ وجود دارد، اما ریسک کمتری برای ازدست دادن همه آنهااست. در دارایی، یک نمونه از وزارت متنوع شده برای نگهداری تنها یک ذخیره‌است. این خطرناک است و آن غیرمعمول نیست که یک ذخیره ساده ۵۰ درصد در یک سال پایین بیاید. آن خیلی کمتر عمومی است برای یک وزارت که از۲۰ درصد ذخیره‌ها پایین بیایند بلکه بیشتر، و حتی آن‌ها تصادفی انتخاب شده باشند. اگر ذخیره‌های انتخاب شده باشند از یک صنایع متنوع، نوع و اندازه شرکت (مثل بعضی ازرشد ذخیره‌ها و بعضی ازارزش ذخیره) آن هنوز کمتر محتمل است.
تنوع‌سازی بیشتر می‌تواند به‌وسیله سرمایه‌گذاری در ذخیره‌های کشورهای مختلف بدست بیاید، و در طبقه‌های دارائی مختلف مثل بانک‌ها، اوراق قرضه، دارائی واقعی، غرامت خصوصی، زیربنای اقتصادی و کالاهایی مثل نفت گرم و طلا.
بنابراین درنیمه سال ۱۹۷۰، آن بحث شد که تنوع جغرافیایی می‌تواند ریسک بیشتر عملکرد تولید را تعدیل کند. برای سرمایه‌گذاری یک بنگاه بزرگ توسط کاهش ریسک وزارت کلی زمانی که بعضی از نرخ‌های بالاتر عملکرد پیشنهادشده به وسیلهٔ بازارهای بیرونی آسیا و آمریکای لاتین گرفته شده.

از زمان پیدایش پول، سرمایه‌گذاری نیز مطرح شد. بشر به دلایلی اعم از تورم و گذر زمان که باعث کاهش ارزش دارایی میشود، نیاز به راهی پیدا کرد تا بتواند ارزش سرمایه خود را حفظ کند و یا آن را افزایش دهد.

  • موفقیت در بورس
  • در گذشته بازارهای سرمایه‌گذاری محدود بود و به چند نوع اندک خلاصه می‌شد ولی کم‌کم به تعداد بازارهای سرمایه‌گذاری افزوده شد.

    1.       بورس

    2.     بازار طلا و جواهرات

    3.    سپرده‌های بانکی

    4.     کالاهای فیزیکی

    5.     سهام

    6.     اوراق بدهی

    7.     صندوق های سرمایه گذاری

    8.     صندوق سرمایه گذاری قابل معامله (ETF)

    9.      صندوق سرمایه گذاری مختلط

    10.    بازار ارزهای دیجیتال

    اخیرا بازار ارزهای دیجیتال نگاه بسیاری از کاربران بازار سرمایه را به سمت خود کشاند.

    سودآوری بسیار، عدم محدودیت زمانی و مکانی، غیرمتمرکز بودن، عدم دخالت دولت و حکومت‌ها در آن، کارمزد بسیار کم و سرعت انتقال بالا و … از ویژگی‌های مهم این بازار شمرده می‌شوند که می‌توان آن‌ها را دلیل علاقه مردم و سرمایه‌گذاران به این بازار دانست.

    مزیت‌های مشخص شده از تنوع، کارشناسان بسیاری حداکثر تنوع را پیشنهاد کردند همچنین به صورت «خرید بازار وزارت» شناخته شده‌است. بدبختانه، تشخیص دادند که وزارت قابل فهم نیست. اولین تعریف از مدل نرخ دارائی عمده که بحث می‌کند می‌آید، حداکثر تنوعی که از خرید به نسبت سهم همه دارائی‌های موجود آمده. این عقیده اساسی شاخص سرمایه‌هااست.
    یک ایراد بر آن وارد است آن به معنی خودداری سرمایه‌گذاری مانندآتیه‌هایی که موجود در عرضه خالص صفراست. دیگر این که آن وزارت به وسیلهٔ سهام قرضه که به بازار می‌آید معین می‌شود، به جای ارزش اقتصادی اساسی. در نهایت خرید به نسبت سهم‌ها به معنی آن است که اضافه وزن وزارت هر دارائی که بیش از اندازه بهاداده شده و کم وزن هر دارایی که کم بهاداده شده‌است. این سطر از بحث راهنمایی می‌کند به وزارت‌هایی که وزن داده شده‌اند برطبق برخی از تعریف‌ها از «ردپای اقتصادی» مثل دارائی‌های اساسی کل یا جریان نقدی سالیانه.
    برابری ریسک اندیشه یک چاره است. این دارائی‌های وزنی نسبت به ریسک معکوس هستند، بنابراین وزارت ریسک برابر درهمه طبقه‌های دارائی دارد. این برای هردو در زمینه‌های نظری موجه‌است، و با بحث عملی ریسک آینده به منظور پیش‌بینی ارزش بازار آینده یا ردپای اقتصادی آسان است.

    سرمایه‌گذاری به معنی اختصاص دادن پول برای چیزی با انتظار سود و منافع از آن در آینده است. به‌طور دقیق‌تر سرمایه‌گذاری تعهد پول یا سرمایه برای خرید وسایل یا دارایی‌های دیگر، به منظور به دست آوردن منافع از آن است. در علم اقتصاد، سرمایه‌گذاری یعنی خرید کالایی که اکنون مصرف نمی‌شود اما در آینده فرد به آن نیاز پیدا خواهد کرد و آن کالا برای او سودآور خواهد بود. در علم مالی، سرمایه‌گذاری به این معنی است که فرد یک دارایی مالی نظیر سهام را می‌خرد و پیش‌بینی می‌کند که آن دارایی مالی در آینده سودآور خواهد بود و قیمتش افزایش خواهد یافت، لذا با فروش به قیمت بالاتر سود به دست خواهد آورد.

    سرمایه‌گذاری در بسیاری ناحیه‌های اقتصادی مثل حوزهٔ مدیریت کسب‌وکار یا دارائی و مالیه اعم از خانواده‌ها، بنگاه‌ها یا دولت‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد. یک سرمایه‌گذاری شامل انتخاب توسط یک شخص یا یک سازمان مثل پانسیون سرمایه حقوق بازنشستگی، بعد از تجزیه و تحلیل یا اندیشه برای گذاشتن یا قرض دادن پول در یک چرخه، وسیله یا دارایی مثل مال، کالا، ذخیره، اوراق قرضه، مشتقات مالی (برای نمونه آتیه‌ها و انتخابها)، یا دارائی خارجی نام‌گذاری شده در پول خارجی، که سطحی از ریسک معین می‌کند و امکان برگشتهای تولید را در یک دوره از زمان فراهم می‌کند. سرمایه‌گذاری که کاملاً تحلیل شده نباشدمی تواند ریسک آن زیاد باشد نسبت به سرمایه‌گذاری مالک زیرا امکان خسارت در حدود کنترل مالک نیست. تفاوت بین سفته بازی و سرمایه‌گذاری می‌تواند دقیق و باریک باشد. آن وابسته به سرمایه‌گذاری است که مالک به آن فکر می‌کند خواه هدف قرض منابع به شخص دیگر برای هدف اقتصادی است یا نه.
    درموردی از سرمایه‌گذاری به جای ذخیره کالای تولید شده یا معادل شده پول آن، سرمایه‌گذار انتخاب می‌کند به منظور استفاده آن کالا، تولید کند یک کالای بادوام برای مصرف‌کننده یا تولیدکننده، یا با قرض دادن کالای ذخیره شده اصلی به دیگری در مبادله برای بهره یا یک سهم از سود، سرمایه‌گذاری در بورس می‌باشد.

    در تئوری اقتصادیادراقتصاد کلان، سرمایه‌گذاری مقدار خریداری شده از کالاها در واحد زمان است که مصرف نمی‌شوند اما برای تولید درآینده استفاده می‌شوند برای نمونه شامل راه‌آهن یا ساختمان کارخانه. سرمایه‌گذاری در سرمایه انسانی شامل هزینه‌های آموزش بیشتر یا تمرین روی کاراست. صورت برداشتن از سرمایه‌گذاری به گردآوری صورت موجودی از کالاها برمی گردد که می‌تواند مثبت یا منفی باشد، ومی تواند متمایل یا غیر متمایل باشد. در اندازه‌گیری درآمد ملی و ستانده، سرمایه‌گذاری ناخالص (معرفی شده بوسیلهvariable I)) یک جزء ازتولید ناخالص ملی(GDP)است، که درفرمول GDP = C + I + G + NXمشخص شده که در آنC مصرف، G مخارج دولت وNXصادرات خالص است؛ بنابراین سرمایه‌گذاری عبارت است از هرچیزی که باقی می‌ماند از مخارج کل بعد از تفریق مصرف، مخارج دولت و صادرات خالص(I = GDP – C – G – NX).
    سرمایه‌گذاری ثابت شده غیر مسکونی (مثل کارخانه‌های جدید) و سرمایه‌گذاری مسکونی (خانه‌های جدید) ترکیب می‌شوند با صورت موجودی سرمایه‌گذاری به منظور ساختن. سرمایه‌گذاری خالصکاهش استهلاک از سرمایه‌گذاری ناخالص است. سرمایه‌گذاری ثابت شده خالص ارزش افزایش خالص در ذخیره سرمایه هر سال است.
    درسرمایه‌گذاری ثابت شده، مخارج درطی یک مدت از زمان (هر سال) سرمایه نیست. بعد زمانی سرمایه‌گذاری ازآن یک جریانمی‌سازد. در مقایسه، سرمایه یک ذخیره‌است که از جمع کردن سرمایه‌گذاری خالص در یک نقطه از زمان (مثلاً ۳۱ دسامبر) بدست می‌آید.
    سرمایه‌گذاری اغلب مدل نقاشی شده‌ای به صورت یک تابع از درآمد و نرخ‌های بهره‌است، توسط رابطه (I = f(Y, r. مشخص شده. یک افزایش در درآمد تشویق می‌کندبه سرمایه‌گذاری بیشتر، را در حالی که یک نرخ بهره بالاتر ممکن تشویق نکند سرمایه‌گذاری به‌طوری‌که آن گران‌تر می‌شود با قرض کردن پول. حتی اگر یک بنگاه برای استفاده کردن سرمایه‌های خودش در یک سرمایه‌گذاری انتخاب کند، نرخ بهره یک هزینه فرصت از برای به کار انداختن این سرمایه‌ها به جای قرض بیرونی مقداری از پول برای آینده معرفی می‌کند.

    تصمیم به انجام سرمایه‌گذاری (همچنین دانستن اندازه بودجه سرمایه)یکی از تصمیمات اساسی در حوزه کسب وکار است:مدیران تعیین می‌کنند ارزش سرمایه‌گذاری دارائی‌های ی که یک واحد کسب وکار در حدود کنترل یا تصرفش تعهد می‌کند. این دارائی ممکن فیزیکی باشد (مثل ساختمان‌ها یا ماشین آلات)، لمس ناپذیر و نامحسوس (مثل حق ثبت اختراع، نرم‌افزار، سرقفلی) یا مالی (می‌بینید در زیر). دارائی‌ها استفاده می‌شوند برای تولید جاری درآمدی که اغلب با هزینه‌های یا جریان‌های ویژه همراه شده. مدیر باید معین کندارزش حال خالص سرمایه‌گذاری را به منظور تعهد استفاده مثبت هزینه از سرمایه حاشیه‌ای که با ناحیه ویژه از کسب وکار همراه شده.
    دراصطلاح دارائی، مالی اغلب سهام قرضه فروش رفتنی مثل ذخیره یک شرکت (یک سرمایه‌گذاری منصفانه) یا اوراق قرقه (یک بدهی سرمایه‌گذاری) وجود دارد. گاهگاهی هدف از سرمایه‌گذاری تولید جریان‌های نقدی آینده‌است در صورتی که به طرف دیگر هدف از منفعت ممکن دسترسی به دارائی بیشتر به‌وسیله نظارت کردن یا تأثیر روی عملکرد یک شرکت دوم باشد (سرمایه).
    بنگاه‌های کسب وکار یا سازمان‌ها سرمایه‌های سرمایه‌گذاران را در قالب انصاف‌ها و بدهی‌ها (جمعاً معروف به ساختار) بالا می‌برند و بیشتر آن را به کارمی اندازد در طرح‌های سرمایه‌گذاری متنوع توسط به دقت آنالیز کردن عملکردهای درست برای تلاقی بیرونی تعهداتشان مربوط به خرید از دارائی‌هایی که سودهای بلند مدت برا ی آن‌ها فراهم می‌آورند.

    دردارائی، تعهد سرمایه‌ها به وسیلهٔ خرید سهام قرضه یا موارد پولی دیگر یا دارائی‌های کاغذی (مالی) در بازارهای پولی یا بازارهای سرمایه‌ای یا در دارائی‌های واقعی قابل تغییر منصفانه مثل طلا یا کلکسیون است. ارزیابی روشی است برای تشخیص اینکه یک پتانسیل سرمایه‌گذاری برابر با قیمت آن است. عملکردهای سرمایه‌گذاری طیف عملکرد ریسک را دنبال می‌کنند.
    نوعی از سرمایه‌گذاری‌های مالی سهم‌ها، سرمایه‌گذاری منصفانه دیگر، واوراق قرضه، شامل اوراق قرضه نام‌گذاری شده درپولهای رایج خارجی) شامل می‌شود. این دارائی‌های مالی هستند پس انتظار داریم درآمد یا جریان‌های نقدی مثبت آینده را فراهم آورند و ممکن است با افزایش یا کاهش در ارزش بازده سرمایه‌گذار سودببرد یا ضرر کند.
    تجارت در خواسته‌های ممکن یا سهام قرضه مشتق جریان‌های نقدی انتظار داشته مثبت آینده را در برندارد، و بنابراین دارائی‌های بررسی نشده یا اگر بخواهیم دقیق شویم، سهام قرضه یا سرمایه‌گذاری‌ها را. با این وجود، از وقتی که جریان‌های نقدی آن‌ها به‌طور نزدیک وابسته شدن (یا هدایت شدن) آن سهام قرضه ویژه، آن‌ها اغلب در مورد سرمایه‌گذاری‌ها مطالعه می‌کنند یا بحث می‌کنند.
    سرمایه‌گذاری اغلب به‌طور غیرمستقیم از میان واسطه‌ها، مثل بانکها، سرمایه‌های متقابل، سرمایه‌های بازنشستگی، شرکت‌های بیمه، طرح سرمایه‌گذاری جامع وسرمایه‌گذاری ساخته می‌شوند. اگرچه جزئیات شیوه‌ای و قانونی آن‌ها فرق دارد. یک واسطه عمومی می‌گوید که یک سرمایه‌گذاری استفاده از پول افراد زیادی است. هر کدام از آن‌ها یک ادعا علیه واسطه را تحمل کردند.
    در دارائی شخصی، پول استفاده شده به منظور خریدسهم‌ها، گذاشتن درطرح سرمایه‌گذاری جامع یا استفاده شده به منظور خرید هر دارائی که یک رکن از خطر سرمایه فرض شده یک سرمایه‌گذاری است. پس‌اندازدر دارائی شخصی به پول کنار گذاشتن، به‌طور نرمال دریک اساس قانونی برمی گردد. این فرق مهم است، به‌طوری‌که ریسک سرمایه‌گذاری می‌تواند باعث ضرر سرمایه شود وقتی که یک سرمایه‌گذاری فروخته می‌شود، برخلاف پس‌اندازکه بیشتر محدود می‌شود. ریسک کاهش ارزش پول ناشی از تورم است.
    در بسیاری نمونه‌ها دوره پس‌انداز وسرمایه‌گذاری استفاده شده قابل مبادله هستند، که این فرق را با هم اشتباه کردند. برای نمونه بسیاری حسابهای سپرده مثل حساب‌های سرمایه‌گذاری به وسیلهٔ بانک‌ها برای هدف‌های بازاری طبقه‌بندی شده‌اند:اگر آن نقدی باشدپس آن پس‌انداز است، اگر ارزش آن نوسان پیدا کند پس آن سرمایه‌گذاری است.
    سرمایه گ

    دردارائی واقعی پول سرمایه‌گذاری شده به منظور خرید دارائی برای هدف نگهداری، فروش یا اجاره برای درآمد استفاده شده ویک اصل از خطر سرمایه‌است.

    سرمایه‌گذاری در دارائی واقعی مسکونی فرم رایج‌تر دارائی واقعی است سرمایه‌گذاری به وسیله تعدادی از شریک‌ها اندازه‌گیری شده زیرا آن شامل دارائی خریداری شده به منظور مسکن است. در حالتهای زیادی خریدار قیمت خرید کاملی برای یک دارائی ندارد و باید یک وام دهنده مثل بانک، شرکت دارائی یا وام دهنده خصوصی استخدام کند. افراد کشورهای مختلف سطوح قرض نرمال دارند اما معمولاً آن‌ها در دامنه ۹۰–۷۰ درصد از قیمت خرید افت می‌کنند. در مقابل نوعی دیگر از دارائی واقعی، دارائی واقعی مسکونی حداقل خطر را دارد.

    دارائی واقعی تجاری شامل آپارتمان خانوادگی، ساختمان اداره، مدت خرده فروشی، هتل‌ها و متل‌ها، انبارها و دارایی‌های تجاری دیگر است. در نتیجه ریسک بالاتر از دارائی واقعی تجاری، نسبت ارزش قرض اجازه داده شده به بانک‌ها و وام دهنده‌های دیگر پایین‌تر است و اغلب در دامنه ۷۰–۵۰ درصد افت می‌کنند.

    در دارائی، متنوع‌سازی به معنی کاهش ریسک به وسیله سرمایه دردارائی‌های متنوع است. اگر ارزش دارائی در انجام دادن هم‌زمان به بالا یا پایین انتقال پیدا کند، یک وزارت متنوع شده ریسک کمتر از ریسک دارائی‌های وزن داده شدهٔ تشکیل دهنده آن دارد، و اغلب ریسک کمتر از حداقل خطر تشکیل دهنده آن است؛ بنابراین، هر سرمایه‌گذار ریسک گریز تاحدی به سمت حداقل تنوع دارد، با سرمایه‌گذاران ریسک گریز بیشتر تنوع کاملاً بیشتر است از سرمایه‌گذاران ریسک گریز کمتر.
    متنوع‌سازی یکی از دو تکنیک عمومی برای کاهش ریسک سرمایه‌گذاری است. دیگری دفاع کردن است.
    آن مهم به یادآوری است که با متنوع‌سازی تنها کارها برای سرمایه‌گذاری دارائی هر فرد کاهش می‌یابد. اگر شخصی شروع کند با۱۰۰۰۰ دلار در یک ذخیره و سپس ۱۰۰۰۰ دلار درذخیره دیگر بگذارد، آن‌ها ریسک بیشتر دارند نه کمتر. تنوع فروش۵۰۰۰ دلار از اولین سرمایه به منظور گذاشته شدن در دوم لازم است. پس ریسک کمتر وجوددارد. دفاع، به وسیلهٔ مقایسه، کاهش ریسک بدون فروش هر شغل اصلی.
    کاهش ریسک توسط تنوع‌سازی معنی نمی‌دهد کس دیگری ریسک بیشتر دارد. اگر شخص A ۱۰۰۰۰ دلار از یک ذخیره و شخص B ۱۰۰۰۰ دلار از دیگری، هردو شخص Aو Bریسک آن‌ها کاهش می‌یابد اگر آن‌ها ۵۰۰۰ دلار از دو ذخیره را مبادله کنند، بنابراین هرکدام اکنون یک وزارت متنوع شده بیشتر دارد.
    در زمان حاضر فرصت‌های سرمایه‌گذاری متنوعی از طریق بورس اوراق بهادار، بورس کالا و همچنین سایتهای سرمایه‌گذاری در اختیار سرمایه‌گذاران ایرانی قرار می‌گیرد.

    نمونه ساده از تنوع‌سازی به وسیلهٔ ضرب‌المثل تهیه شده «همه تخم مرغهایتان را در یک سبد نگذارید» یعنی «همه سرمایه خود را یک‌جا به خطرانداختن». تخم‌مرغ‌ها در سبد می‌شکنند. جایگاه هر تخم مرغ در یک سبد متفاوت تنوع بیشتری دارد. ریسک بیشتری برای ازدست دادن یک تخم مرغ وجود دارد، اما ریسک کمتری برای ازدست دادن همه آنهااست. در دارایی، یک نمونه از وزارت متنوع شده برای نگهداری تنها یک ذخیره‌است. این خطرناک است و آن غیرمعمول نیست که یک ذخیره ساده ۵۰ درصد در یک سال پایین بیاید. آن خیلی کمتر عمومی است برای یک وزارت که از۲۰ درصد ذخیره‌ها پایین بیایند بلکه بیشتر، و حتی آن‌ها تصادفی انتخاب شده باشند. اگر ذخیره‌های انتخاب شده باشند از یک صنایع متنوع، نوع و اندازه شرکت (مثل بعضی ازرشد ذخیره‌ها و بعضی ازارزش ذخیره) آن هنوز کمتر محتمل است.
    تنوع‌سازی بیشتر می‌تواند به‌وسیله سرمایه‌گذاری در ذخیره‌های کشورهای مختلف بدست بیاید، و در طبقه‌های دارائی مختلف مثل بانک‌ها، اوراق قرضه، دارائی واقعی، غرامت خصوصی، زیربنای اقتصادی و کالاهایی مثل نفت گرم و طلا.
    بنابراین درنیمه سال ۱۹۷۰، آن بحث شد که تنوع جغرافیایی می‌تواند ریسک بیشتر عملکرد تولید را تعدیل کند. برای سرمایه‌گذاری یک بنگاه بزرگ توسط کاهش ریسک وزارت کلی زمانی که بعضی از نرخ‌های بالاتر عملکرد پیشنهادشده به وسیلهٔ بازارهای بیرونی آسیا و آمریکای لاتین گرفته شده.

    از زمان پیدایش پول، سرمایه‌گذاری نیز مطرح شد. بشر به دلایلی اعم از تورم و گذر زمان که باعث کاهش ارزش دارایی میشود، نیاز به راهی پیدا کرد تا بتواند ارزش سرمایه خود را حفظ کند و یا آن را افزایش دهد.

  • زمان بسته شدن بازار بورس
  • در گذشته بازارهای سرمایه‌گذاری محدود بود و به چند نوع اندک خلاصه می‌شد ولی کم‌کم به تعداد بازارهای سرمایه‌گذاری افزوده شد.

    1.       بورس

    2.     بازار طلا و جواهرات

    3.    سپرده‌های بانکی

    4.     کالاهای فیزیکی

    5.     سهام

    6.     اوراق بدهی

    7.     صندوق های سرمایه گذاری

    8.     صندوق سرمایه گذاری قابل معامله (ETF)

    9.      صندوق سرمایه گذاری مختلط

    10.    بازار ارزهای دیجیتال

    اخیرا بازار ارزهای دیجیتال نگاه بسیاری از کاربران بازار سرمایه را به سمت خود کشاند.

    سودآوری بسیار، عدم محدودیت زمانی و مکانی، غیرمتمرکز بودن، عدم دخالت دولت و حکومت‌ها در آن، کارمزد بسیار کم و سرعت انتقال بالا و … از ویژگی‌های مهم این بازار شمرده می‌شوند که می‌توان آن‌ها را دلیل علاقه مردم و سرمایه‌گذاران به این بازار دانست.

    مزیت‌های مشخص شده از تنوع، کارشناسان بسیاری حداکثر تنوع را پیشنهاد کردند همچنین به صورت «خرید بازار وزارت» شناخته شده‌است. بدبختانه، تشخیص دادند که وزارت قابل فهم نیست. اولین تعریف از مدل نرخ دارائی عمده که بحث می‌کند می‌آید، حداکثر تنوعی که از خرید به نسبت سهم همه دارائی‌های موجود آمده. این عقیده اساسی شاخص سرمایه‌هااست.
    یک ایراد بر آن وارد است آن به معنی خودداری سرمایه‌گذاری مانندآتیه‌هایی که موجود در عرضه خالص صفراست. دیگر این که آن وزارت به وسیلهٔ سهام قرضه که به بازار می‌آید معین می‌شود، به جای ارزش اقتصادی اساسی. در نهایت خرید به نسبت سهم‌ها به معنی آن است که اضافه وزن وزارت هر دارائی که بیش از اندازه بهاداده شده و کم وزن هر دارایی که کم بهاداده شده‌است. این سطر از بحث راهنمایی می‌کند به وزارت‌هایی که وزن داده شده‌اند برطبق برخی از تعریف‌ها از «ردپای اقتصادی» مثل دارائی‌های اساسی کل یا جریان نقدی سالیانه.
    برابری ریسک اندیشه یک چاره است. این دارائی‌های وزنی نسبت به ریسک معکوس هستند، بنابراین وزارت ریسک برابر درهمه طبقه‌های دارائی دارد. این برای هردو در زمینه‌های نظری موجه‌است، و با بحث عملی ریسک آینده به منظور پیش‌بینی ارزش بازار آینده یا ردپای اقتصادی آسان است.

    سرمایه‌گذاری به معنی اختصاص دادن پول برای چیزی با انتظار سود و منافع از آن در آینده است. به‌طور دقیق‌تر سرمایه‌گذاری تعهد پول یا سرمایه برای خرید وسایل یا دارایی‌های دیگر، به منظور به دست آوردن منافع از آن است. در علم اقتصاد، سرمایه‌گذاری یعنی خرید کالایی که اکنون مصرف نمی‌شود اما در آینده فرد به آن نیاز پیدا خواهد کرد و آن کالا برای او سودآور خواهد بود. در علم مالی، سرمایه‌گذاری به این معنی است که فرد یک دارایی مالی نظیر سهام را می‌خرد و پیش‌بینی می‌کند که آن دارایی مالی در آینده سودآور خواهد بود و قیمتش افزایش خواهد یافت، لذا با فروش به قیمت بالاتر سود به دست خواهد آورد.

    سرمایه‌گذاری در بسیاری ناحیه‌های اقتصادی مثل حوزهٔ مدیریت کسب‌وکار یا دارائی و مالیه اعم از خانواده‌ها، بنگاه‌ها یا دولت‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد. یک سرمایه‌گذاری شامل انتخاب توسط یک شخص یا یک سازمان مثل پانسیون سرمایه حقوق بازنشستگی، بعد از تجزیه و تحلیل یا اندیشه برای گذاشتن یا قرض دادن پول در یک چرخه، وسیله یا دارایی مثل مال، کالا، ذخیره، اوراق قرضه، مشتقات مالی (برای نمونه آتیه‌ها و انتخابها)، یا دارائی خارجی نام‌گذاری شده در پول خارجی، که سطحی از ریسک معین می‌کند و امکان برگشتهای تولید را در یک دوره از زمان فراهم می‌کند. سرمایه‌گذاری که کاملاً تحلیل شده نباشدمی تواند ریسک آن زیاد باشد نسبت به سرمایه‌گذاری مالک زیرا امکان خسارت در حدود کنترل مالک نیست. تفاوت بین سفته بازی و سرمایه‌گذاری می‌تواند دقیق و باریک باشد. آن وابسته به سرمایه‌گذاری است که مالک به آن فکر می‌کند خواه هدف قرض منابع به شخص دیگر برای هدف اقتصادی است یا نه.
    درموردی از سرمایه‌گذاری به جای ذخیره کالای تولید شده یا معادل شده پول آن، سرمایه‌گذار انتخاب می‌کند به منظور استفاده آن کالا، تولید کند یک کالای بادوام برای مصرف‌کننده یا تولیدکننده، یا با قرض دادن کالای ذخیره شده اصلی به دیگری در مبادله برای بهره یا یک سهم از سود، سرمایه‌گذاری در بورس می‌باشد.

    در تئوری اقتصادیادراقتصاد کلان، سرمایه‌گذاری مقدار خریداری شده از کالاها در واحد زمان است که مصرف نمی‌شوند اما برای تولید درآینده استفاده می‌شوند برای نمونه شامل راه‌آهن یا ساختمان کارخانه. سرمایه‌گذاری در سرمایه انسانی شامل هزینه‌های آموزش بیشتر یا تمرین روی کاراست. صورت برداشتن از سرمایه‌گذاری به گردآوری صورت موجودی از کالاها برمی گردد که می‌تواند مثبت یا منفی باشد، ومی تواند متمایل یا غیر متمایل باشد. در اندازه‌گیری درآمد ملی و ستانده، سرمایه‌گذاری ناخالص (معرفی شده بوسیلهvariable I)) یک جزء ازتولید ناخالص ملی(GDP)است، که درفرمول GDP = C + I + G + NXمشخص شده که در آنC مصرف، G مخارج دولت وNXصادرات خالص است؛ بنابراین سرمایه‌گذاری عبارت است از هرچیزی که باقی می‌ماند از مخارج کل بعد از تفریق مصرف، مخارج دولت و صادرات خالص(I = GDP – C – G – NX).
    سرمایه‌گذاری ثابت شده غیر مسکونی (مثل کارخانه‌های جدید) و سرمایه‌گذاری مسکونی (خانه‌های جدید) ترکیب می‌شوند با صورت موجودی سرمایه‌گذاری به منظور ساختن. سرمایه‌گذاری خالصکاهش استهلاک از سرمایه‌گذاری ناخالص است. سرمایه‌گذاری ثابت شده خالص ارزش افزایش خالص در ذخیره سرمایه هر سال است.
    درسرمایه‌گذاری ثابت شده، مخارج درطی یک مدت از زمان (هر سال) سرمایه نیست. بعد زمانی سرمایه‌گذاری ازآن یک جریانمی‌سازد. در مقایسه، سرمایه یک ذخیره‌است که از جمع کردن سرمایه‌گذاری خالص در یک نقطه از زمان (مثلاً ۳۱ دسامبر) بدست می‌آید.
    سرمایه‌گذاری اغلب مدل نقاشی شده‌ای به صورت یک تابع از درآمد و نرخ‌های بهره‌است، توسط رابطه (I = f(Y, r. مشخص شده. یک افزایش در درآمد تشویق می‌کندبه سرمایه‌گذاری بیشتر، را در حالی که یک نرخ بهره بالاتر ممکن تشویق نکند سرمایه‌گذاری به‌طوری‌که آن گران‌تر می‌شود با قرض کردن پول. حتی اگر یک بنگاه برای استفاده کردن سرمایه‌های خودش در یک سرمایه‌گذاری انتخاب کند، نرخ بهره یک هزینه فرصت از برای به کار انداختن این سرمایه‌ها به جای قرض بیرونی مقداری از پول برای آینده معرفی می‌کند.

    تصمیم به انجام سرمایه‌گذاری (همچنین دانستن اندازه بودجه سرمایه)یکی از تصمیمات اساسی در حوزه کسب وکار است:مدیران تعیین می‌کنند ارزش سرمایه‌گذاری دارائی‌های ی که یک واحد کسب وکار در حدود کنترل یا تصرفش تعهد می‌کند. این دارائی ممکن فیزیکی باشد (مثل ساختمان‌ها یا ماشین آلات)، لمس ناپذیر و نامحسوس (مثل حق ثبت اختراع، نرم‌افزار، سرقفلی) یا مالی (می‌بینید در زیر). دارائی‌ها استفاده می‌شوند برای تولید جاری درآمدی که اغلب با هزینه‌های یا جریان‌های ویژه همراه شده. مدیر باید معین کندارزش حال خالص سرمایه‌گذاری را به منظور تعهد استفاده مثبت هزینه از سرمایه حاشیه‌ای که با ناحیه ویژه از کسب وکار همراه شده.
    دراصطلاح دارائی، مالی اغلب سهام قرضه فروش رفتنی مثل ذخیره یک شرکت (یک سرمایه‌گذاری منصفانه) یا اوراق قرقه (یک بدهی سرمایه‌گذاری) وجود دارد. گاهگاهی هدف از سرمایه‌گذاری تولید جریان‌های نقدی آینده‌است در صورتی که به طرف دیگر هدف از منفعت ممکن دسترسی به دارائی بیشتر به‌وسیله نظارت کردن یا تأثیر روی عملکرد یک شرکت دوم باشد (سرمایه).
    بنگاه‌های کسب وکار یا سازمان‌ها سرمایه‌های سرمایه‌گذاران را در قالب انصاف‌ها و بدهی‌ها (جمعاً معروف به ساختار) بالا می‌برند و بیشتر آن را به کارمی اندازد در طرح‌های سرمایه‌گذاری متنوع توسط به دقت آنالیز کردن عملکردهای درست برای تلاقی بیرونی تعهداتشان مربوط به خرید از دارائی‌هایی که سودهای بلند مدت برا ی آن‌ها فراهم می‌آورند.

    دردارائی، تعهد سرمایه‌ها به وسیلهٔ خرید سهام قرضه یا موارد پولی دیگر یا دارائی‌های کاغذی (مالی) در بازارهای پولی یا بازارهای سرمایه‌ای یا در دارائی‌های واقعی قابل تغییر منصفانه مثل طلا یا کلکسیون است. ارزیابی روشی است برای تشخیص اینکه یک پتانسیل سرمایه‌گذاری برابر با قیمت آن است. عملکردهای سرمایه‌گذاری طیف عملکرد ریسک را دنبال می‌کنند.
    نوعی از سرمایه‌گذاری‌های مالی سهم‌ها، سرمایه‌گذاری منصفانه دیگر، واوراق قرضه، شامل اوراق قرضه نام‌گذاری شده درپولهای رایج خارجی) شامل می‌شود. این دارائی‌های مالی هستند پس انتظار داریم درآمد یا جریان‌های نقدی مثبت آینده را فراهم آورند و ممکن است با افزایش یا کاهش در ارزش بازده سرمایه‌گذار سودببرد یا ضرر کند.
    تجارت در خواسته‌های ممکن یا سهام قرضه مشتق جریان‌های نقدی انتظار داشته مثبت آینده را در برندارد، و بنابراین دارائی‌های بررسی نشده یا اگر بخواهیم دقیق شویم، سهام قرضه یا سرمایه‌گذاری‌ها را. با این وجود، از وقتی که جریان‌های نقدی آن‌ها به‌طور نزدیک وابسته شدن (یا هدایت شدن) آن سهام قرضه ویژه، آن‌ها اغلب در مورد سرمایه‌گذاری‌ها مطالعه می‌کنند یا بحث می‌کنند.
    سرمایه‌گذاری اغلب به‌طور غیرمستقیم از میان واسطه‌ها، مثل بانکها، سرمایه‌های متقابل، سرمایه‌های بازنشستگی، شرکت‌های بیمه، طرح سرمایه‌گذاری جامع وسرمایه‌گذاری ساخته می‌شوند. اگرچه جزئیات شیوه‌ای و قانونی آن‌ها فرق دارد. یک واسطه عمومی می‌گوید که یک سرمایه‌گذاری استفاده از پول افراد زیادی است. هر کدام از آن‌ها یک ادعا علیه واسطه را تحمل کردند.
    در دارائی شخصی، پول استفاده شده به منظور خریدسهم‌ها، گذاشتن درطرح سرمایه‌گذاری جامع یا استفاده شده به منظور خرید هر دارائی که یک رکن از خطر سرمایه فرض شده یک سرمایه‌گذاری است. پس‌اندازدر دارائی شخصی به پول کنار گذاشتن، به‌طور نرمال دریک اساس قانونی برمی گردد. این فرق مهم است، به‌طوری‌که ریسک سرمایه‌گذاری می‌تواند باعث ضرر سرمایه شود وقتی که یک سرمایه‌گذاری فروخته می‌شود، برخلاف پس‌اندازکه بیشتر محدود می‌شود. ریسک کاهش ارزش پول ناشی از تورم است.
    در بسیاری نمونه‌ها دوره پس‌انداز وسرمایه‌گذاری استفاده شده قابل مبادله هستند، که این فرق را با هم اشتباه کردند. برای نمونه بسیاری حسابهای سپرده مثل حساب‌های سرمایه‌گذاری به وسیلهٔ بانک‌ها برای هدف‌های بازاری طبقه‌بندی شده‌اند:اگر آن نقدی باشدپس آن پس‌انداز است، اگر ارزش آن نوسان پیدا کند پس آن سرمایه‌گذاری است.
    سرمایه گ

    دردارائی واقعی پول سرمایه‌گذاری شده به منظور خرید دارائی برای هدف نگهداری، فروش یا اجاره برای درآمد استفاده شده ویک اصل از خطر سرمایه‌است.

    سرمایه‌گذاری در دارائی واقعی مسکونی فرم رایج‌تر دارائی واقعی است سرمایه‌گذاری به وسیله تعدادی از شریک‌ها اندازه‌گیری شده زیرا آن شامل دارائی خریداری شده به منظور مسکن است. در حالتهای زیادی خریدار قیمت خرید کاملی برای یک دارائی ندارد و باید یک وام دهنده مثل بانک، شرکت دارائی یا وام دهنده خصوصی استخدام کند. افراد کشورهای مختلف سطوح قرض نرمال دارند اما معمولاً آن‌ها در دامنه ۹۰–۷۰ درصد از قیمت خرید افت می‌کنند. در مقابل نوعی دیگر از دارائی واقعی، دارائی واقعی مسکونی حداقل خطر را دارد.

    دارائی واقعی تجاری شامل آپارتمان خانوادگی، ساختمان اداره، مدت خرده فروشی، هتل‌ها و متل‌ها، انبارها و دارایی‌های تجاری دیگر است. در نتیجه ریسک بالاتر از دارائی واقعی تجاری، نسبت ارزش قرض اجازه داده شده به بانک‌ها و وام دهنده‌های دیگر پایین‌تر است و اغلب در دامنه ۷۰–۵۰ درصد افت می‌کنند.

    در دارائی، متنوع‌سازی به معنی کاهش ریسک به وسیله سرمایه دردارائی‌های متنوع است. اگر ارزش دارائی در انجام دادن هم‌زمان به بالا یا پایین انتقال پیدا کند، یک وزارت متنوع شده ریسک کمتر از ریسک دارائی‌های وزن داده شدهٔ تشکیل دهنده آن دارد، و اغلب ریسک کمتر از حداقل خطر تشکیل دهنده آن است؛ بنابراین، هر سرمایه‌گذار ریسک گریز تاحدی به سمت حداقل تنوع دارد، با سرمایه‌گذاران ریسک گریز بیشتر تنوع کاملاً بیشتر است از سرمایه‌گذاران ریسک گریز کمتر.
    متنوع‌سازی یکی از دو تکنیک عمومی برای کاهش ریسک سرمایه‌گذاری است. دیگری دفاع کردن است.
    آن مهم به یادآوری است که با متنوع‌سازی تنها کارها برای سرمایه‌گذاری دارائی هر فرد کاهش می‌یابد. اگر شخصی شروع کند با۱۰۰۰۰ دلار در یک ذخیره و سپس ۱۰۰۰۰ دلار درذخیره دیگر بگذارد، آن‌ها ریسک بیشتر دارند نه کمتر. تنوع فروش۵۰۰۰ دلار از اولین سرمایه به منظور گذاشته شدن در دوم لازم است. پس ریسک کمتر وجوددارد. دفاع، به وسیلهٔ مقایسه، کاهش ریسک بدون فروش هر شغل اصلی.
    کاهش ریسک توسط تنوع‌سازی معنی نمی‌دهد کس دیگری ریسک بیشتر دارد. اگر شخص A ۱۰۰۰۰ دلار از یک ذخیره و شخص B ۱۰۰۰۰ دلار از دیگری، هردو شخص Aو Bریسک آن‌ها کاهش می‌یابد اگر آن‌ها ۵۰۰۰ دلار از دو ذخیره را مبادله کنند، بنابراین هرکدام اکنون یک وزارت متنوع شده بیشتر دارد.
    در زمان حاضر فرصت‌های سرمایه‌گذاری متنوعی از طریق بورس اوراق بهادار، بورس کالا و همچنین سایتهای سرمایه‌گذاری در اختیار سرمایه‌گذاران ایرانی قرار می‌گیرد.

    نمونه ساده از تنوع‌سازی به وسیلهٔ ضرب‌المثل تهیه شده «همه تخم مرغهایتان را در یک سبد نگذارید» یعنی «همه سرمایه خود را یک‌جا به خطرانداختن». تخم‌مرغ‌ها در سبد می‌شکنند. جایگاه هر تخم مرغ در یک سبد متفاوت تنوع بیشتری دارد. ریسک بیشتری برای ازدست دادن یک تخم مرغ وجود دارد، اما ریسک کمتری برای ازدست دادن همه آنهااست. در دارایی، یک نمونه از وزارت متنوع شده برای نگهداری تنها یک ذخیره‌است. این خطرناک است و آن غیرمعمول نیست که یک ذخیره ساده ۵۰ درصد در یک سال پایین بیاید. آن خیلی کمتر عمومی است برای یک وزارت که از۲۰ درصد ذخیره‌ها پایین بیایند بلکه بیشتر، و حتی آن‌ها تصادفی انتخاب شده باشند. اگر ذخیره‌های انتخاب شده باشند از یک صنایع متنوع، نوع و اندازه شرکت (مثل بعضی ازرشد ذخیره‌ها و بعضی ازارزش ذخیره) آن هنوز کمتر محتمل است.
    تنوع‌سازی بیشتر می‌تواند به‌وسیله سرمایه‌گذاری در ذخیره‌های کشورهای مختلف بدست بیاید، و در طبقه‌های دارائی مختلف مثل بانک‌ها، اوراق قرضه، دارائی واقعی، غرامت خصوصی، زیربنای اقتصادی و کالاهایی مثل نفت گرم و طلا.
    بنابراین درنیمه سال ۱۹۷۰، آن بحث شد که تنوع جغرافیایی می‌تواند ریسک بیشتر عملکرد تولید را تعدیل کند. برای سرمایه‌گذاری یک بنگاه بزرگ توسط کاهش ریسک وزارت کلی زمانی که بعضی از نرخ‌های بالاتر عملکرد پیشنهادشده به وسیلهٔ بازارهای بیرونی آسیا و آمریکای لاتین گرفته شده.

    از زمان پیدایش پول، سرمایه‌گذاری نیز مطرح شد. بشر به دلایلی اعم از تورم و گذر زمان که باعث کاهش ارزش دارایی میشود، نیاز به راهی پیدا کرد تا بتواند ارزش سرمایه خود را حفظ کند و یا آن را افزایش دهد.

  • الحاوی
  • در گذشته بازارهای سرمایه‌گذاری محدود بود و به چند نوع اندک خلاصه می‌شد ولی کم‌کم به تعداد بازارهای سرمایه‌گذاری افزوده شد.

    1.       بورس

    2.     بازار طلا و جواهرات

    3.    سپرده‌های بانکی

    4.     کالاهای فیزیکی

    5.     سهام

    6.     اوراق بدهی

    7.     صندوق های سرمایه گذاری

    8.     صندوق سرمایه گذاری قابل معامله (ETF)

    9.      صندوق سرمایه گذاری مختلط

    10.    بازار ارزهای دیجیتال

    اخیرا بازار ارزهای دیجیتال نگاه بسیاری از کاربران بازار سرمایه را به سمت خود کشاند.

    سودآوری بسیار، عدم محدودیت زمانی و مکانی، غیرمتمرکز بودن، عدم دخالت دولت و حکومت‌ها در آن، کارمزد بسیار کم و سرعت انتقال بالا و … از ویژگی‌های مهم این بازار شمرده می‌شوند که می‌توان آن‌ها را دلیل علاقه مردم و سرمایه‌گذاران به این بازار دانست.

    مزیت‌های مشخص شده از تنوع، کارشناسان بسیاری حداکثر تنوع را پیشنهاد کردند همچنین به صورت «خرید بازار وزارت» شناخته شده‌است. بدبختانه، تشخیص دادند که وزارت قابل فهم نیست. اولین تعریف از مدل نرخ دارائی عمده که بحث می‌کند می‌آید، حداکثر تنوعی که از خرید به نسبت سهم همه دارائی‌های موجود آمده. این عقیده اساسی شاخص سرمایه‌هااست.
    یک ایراد بر آن وارد است آن به معنی خودداری سرمایه‌گذاری مانندآتیه‌هایی که موجود در عرضه خالص صفراست. دیگر این که آن وزارت به وسیلهٔ سهام قرضه که به بازار می‌آید معین می‌شود، به جای ارزش اقتصادی اساسی. در نهایت خرید به نسبت سهم‌ها به معنی آن است که اضافه وزن وزارت هر دارائی که بیش از اندازه بهاداده شده و کم وزن هر دارایی که کم بهاداده شده‌است. این سطر از بحث راهنمایی می‌کند به وزارت‌هایی که وزن داده شده‌اند برطبق برخی از تعریف‌ها از «ردپای اقتصادی» مثل دارائی‌های اساسی کل یا جریان نقدی سالیانه.
    برابری ریسک اندیشه یک چاره است. این دارائی‌های وزنی نسبت به ریسک معکوس هستند، بنابراین وزارت ریسک برابر درهمه طبقه‌های دارائی دارد. این برای هردو در زمینه‌های نظری موجه‌است، و با بحث عملی ریسک آینده به منظور پیش‌بینی ارزش بازار آینده یا ردپای اقتصادی آسان است.

    سرمایه‌گذاری به معنی اختصاص دادن پول برای چیزی با انتظار سود و منافع از آن در آینده است. به‌طور دقیق‌تر سرمایه‌گذاری تعهد پول یا سرمایه برای خرید وسایل یا دارایی‌های دیگر، به منظور به دست آوردن منافع از آن است. در علم اقتصاد، سرمایه‌گذاری یعنی خرید کالایی که اکنون مصرف نمی‌شود اما در آینده فرد به آن نیاز پیدا خواهد کرد و آن کالا برای او سودآور خواهد بود. در علم مالی، سرمایه‌گذاری به این معنی است که فرد یک دارایی مالی نظیر سهام را می‌خرد و پیش‌بینی می‌کند که آن دارایی مالی در آینده سودآور خواهد بود و قیمتش افزایش خواهد یافت، لذا با فروش به قیمت بالاتر سود به دست خواهد آورد.

    سرمایه‌گذاری در بسیاری ناحیه‌های اقتصادی مثل حوزهٔ مدیریت کسب‌وکار یا دارائی و مالیه اعم از خانواده‌ها، بنگاه‌ها یا دولت‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد. یک سرمایه‌گذاری شامل انتخاب توسط یک شخص یا یک سازمان مثل پانسیون سرمایه حقوق بازنشستگی، بعد از تجزیه و تحلیل یا اندیشه برای گذاشتن یا قرض دادن پول در یک چرخه، وسیله یا دارایی مثل مال، کالا، ذخیره، اوراق قرضه، مشتقات مالی (برای نمونه آتیه‌ها و انتخابها)، یا دارائی خارجی نام‌گذاری شده در پول خارجی، که سطحی از ریسک معین می‌کند و امکان برگشتهای تولید را در یک دوره از زمان فراهم می‌کند. سرمایه‌گذاری که کاملاً تحلیل شده نباشدمی تواند ریسک آن زیاد باشد نسبت به سرمایه‌گذاری مالک زیرا امکان خسارت در حدود کنترل مالک نیست. تفاوت بین سفته بازی و سرمایه‌گذاری می‌تواند دقیق و باریک باشد. آن وابسته به سرمایه‌گذاری است که مالک به آن فکر می‌کند خواه هدف قرض منابع به شخص دیگر برای هدف اقتصادی است یا نه.
    درموردی از سرمایه‌گذاری به جای ذخیره کالای تولید شده یا معادل شده پول آن، سرمایه‌گذار انتخاب می‌کند به منظور استفاده آن کالا، تولید کند یک کالای بادوام برای مصرف‌کننده یا تولیدکننده، یا با قرض دادن کالای ذخیره شده اصلی به دیگری در مبادله برای بهره یا یک سهم از سود، سرمایه‌گذاری در بورس می‌باشد.

    در تئوری اقتصادیادراقتصاد کلان، سرمایه‌گذاری مقدار خریداری شده از کالاها در واحد زمان است که مصرف نمی‌شوند اما برای تولید درآینده استفاده می‌شوند برای نمونه شامل راه‌آهن یا ساختمان کارخانه. سرمایه‌گذاری در سرمایه انسانی شامل هزینه‌های آموزش بیشتر یا تمرین روی کاراست. صورت برداشتن از سرمایه‌گذاری به گردآوری صورت موجودی از کالاها برمی گردد که می‌تواند مثبت یا منفی باشد، ومی تواند متمایل یا غیر متمایل باشد. در اندازه‌گیری درآمد ملی و ستانده، سرمایه‌گذاری ناخالص (معرفی شده بوسیلهvariable I)) یک جزء ازتولید ناخالص ملی(GDP)است، که درفرمول GDP = C + I + G + NXمشخص شده که در آنC مصرف، G مخارج دولت وNXصادرات خالص است؛ بنابراین سرمایه‌گذاری عبارت است از هرچیزی که باقی می‌ماند از مخارج کل بعد از تفریق مصرف، مخارج دولت و صادرات خالص(I = GDP – C – G – NX).
    سرمایه‌گذاری ثابت شده غیر مسکونی (مثل کارخانه‌های جدید) و سرمایه‌گذاری مسکونی (خانه‌های جدید) ترکیب می‌شوند با صورت موجودی سرمایه‌گذاری به منظور ساختن. سرمایه‌گذاری خالصکاهش استهلاک از سرمایه‌گذاری ناخالص است. سرمایه‌گذاری ثابت شده خالص ارزش افزایش خالص در ذخیره سرمایه هر سال است.
    درسرمایه‌گذاری ثابت شده، مخارج درطی یک مدت از زمان (هر سال) سرمایه نیست. بعد زمانی سرمایه‌گذاری ازآن یک جریانمی‌سازد. در مقایسه، سرمایه یک ذخیره‌است که از جمع کردن سرمایه‌گذاری خالص در یک نقطه از زمان (مثلاً ۳۱ دسامبر) بدست می‌آید.
    سرمایه‌گذاری اغلب مدل نقاشی شده‌ای به صورت یک تابع از درآمد و نرخ‌های بهره‌است، توسط رابطه (I = f(Y, r. مشخص شده. یک افزایش در درآمد تشویق می‌کندبه سرمایه‌گذاری بیشتر، را در حالی که یک نرخ بهره بالاتر ممکن تشویق نکند سرمایه‌گذاری به‌طوری‌که آن گران‌تر می‌شود با قرض کردن پول. حتی اگر یک بنگاه برای استفاده کردن سرمایه‌های خودش در یک سرمایه‌گذاری انتخاب کند، نرخ بهره یک هزینه فرصت از برای به کار انداختن این سرمایه‌ها به جای قرض بیرونی مقداری از پول برای آینده معرفی می‌کند.

    تصمیم به انجام سرمایه‌گذاری (همچنین دانستن اندازه بودجه سرمایه)یکی از تصمیمات اساسی در حوزه کسب وکار است:مدیران تعیین می‌کنند ارزش سرمایه‌گذاری دارائی‌های ی که یک واحد کسب وکار در حدود کنترل یا تصرفش تعهد می‌کند. این دارائی ممکن فیزیکی باشد (مثل ساختمان‌ها یا ماشین آلات)، لمس ناپذیر و نامحسوس (مثل حق ثبت اختراع، نرم‌افزار، سرقفلی) یا مالی (می‌بینید در زیر). دارائی‌ها استفاده می‌شوند برای تولید جاری درآمدی که اغلب با هزینه‌های یا جریان‌های ویژه همراه شده. مدیر باید معین کندارزش حال خالص سرمایه‌گذاری را به منظور تعهد استفاده مثبت هزینه از سرمایه حاشیه‌ای که با ناحیه ویژه از کسب وکار همراه شده.
    دراصطلاح دارائی، مالی اغلب سهام قرضه فروش رفتنی مثل ذخیره یک شرکت (یک سرمایه‌گذاری منصفانه) یا اوراق قرقه (یک بدهی سرمایه‌گذاری) وجود دارد. گاهگاهی هدف از سرمایه‌گذاری تولید جریان‌های نقدی آینده‌است در صورتی که به طرف دیگر هدف از منفعت ممکن دسترسی به دارائی بیشتر به‌وسیله نظارت کردن یا تأثیر روی عملکرد یک شرکت دوم باشد (سرمایه).
    بنگاه‌های کسب وکار یا سازمان‌ها سرمایه‌های سرمایه‌گذاران را در قالب انصاف‌ها و بدهی‌ها (جمعاً معروف به ساختار) بالا می‌برند و بیشتر آن را به کارمی اندازد در طرح‌های سرمایه‌گذاری متنوع توسط به دقت آنالیز کردن عملکردهای درست برای تلاقی بیرونی تعهداتشان مربوط به خرید از دارائی‌هایی که سودهای بلند مدت برا ی آن‌ها فراهم می‌آورند.

    دردارائی، تعهد سرمایه‌ها به وسیلهٔ خرید سهام قرضه یا موارد پولی دیگر یا دارائی‌های کاغذی (مالی) در بازارهای پولی یا بازارهای سرمایه‌ای یا در دارائی‌های واقعی قابل تغییر منصفانه مثل طلا یا کلکسیون است. ارزیابی روشی است برای تشخیص اینکه یک پتانسیل سرمایه‌گذاری برابر با قیمت آن است. عملکردهای سرمایه‌گذاری طیف عملکرد ریسک را دنبال می‌کنند.
    نوعی از سرمایه‌گذاری‌های مالی سهم‌ها، سرمایه‌گذاری منصفانه دیگر، واوراق قرضه، شامل اوراق قرضه نام‌گذاری شده درپولهای رایج خارجی) شامل می‌شود. این دارائی‌های مالی هستند پس انتظار داریم درآمد یا جریان‌های نقدی مثبت آینده را فراهم آورند و ممکن است با افزایش یا کاهش در ارزش بازده سرمایه‌گذار سودببرد یا ضرر کند.
    تجارت در خواسته‌های ممکن یا سهام قرضه مشتق جریان‌های نقدی انتظار داشته مثبت آینده را در برندارد، و بنابراین دارائی‌های بررسی نشده یا اگر بخواهیم دقیق شویم، سهام قرضه یا سرمایه‌گذاری‌ها را. با این وجود، از وقتی که جریان‌های نقدی آن‌ها به‌طور نزدیک وابسته شدن (یا هدایت شدن) آن سهام قرضه ویژه، آن‌ها اغلب در مورد سرمایه‌گذاری‌ها مطالعه می‌کنند یا بحث می‌کنند.
    سرمایه‌گذاری اغلب به‌طور غیرمستقیم از میان واسطه‌ها، مثل بانکها، سرمایه‌های متقابل، سرمایه‌های بازنشستگی، شرکت‌های بیمه، طرح سرمایه‌گذاری جامع وسرمایه‌گذاری ساخته می‌شوند. اگرچه جزئیات شیوه‌ای و قانونی آن‌ها فرق دارد. یک واسطه عمومی می‌گوید که یک سرمایه‌گذاری استفاده از پول افراد زیادی است. هر کدام از آن‌ها یک ادعا علیه واسطه را تحمل کردند.
    در دارائی شخصی، پول استفاده شده به منظور خریدسهم‌ها، گذاشتن درطرح سرمایه‌گذاری جامع یا استفاده شده به منظور خرید هر دارائی که یک رکن از خطر سرمایه فرض شده یک سرمایه‌گذاری است. پس‌اندازدر دارائی شخصی به پول کنار گذاشتن، به‌طور نرمال دریک اساس قانونی برمی گردد. این فرق مهم است، به‌طوری‌که ریسک سرمایه‌گذاری می‌تواند باعث ضرر سرمایه شود وقتی که یک سرمایه‌گذاری فروخته می‌شود، برخلاف پس‌اندازکه بیشتر محدود می‌شود. ریسک کاهش ارزش پول ناشی از تورم است.
    در بسیاری نمونه‌ها دوره پس‌انداز وسرمایه‌گذاری استفاده شده قابل مبادله هستند، که این فرق را با هم اشتباه کردند. برای نمونه بسیاری حسابهای سپرده مثل حساب‌های سرمایه‌گذاری به وسیلهٔ بانک‌ها برای هدف‌های بازاری طبقه‌بندی شده‌اند:اگر آن نقدی باشدپس آن پس‌انداز است، اگر ارزش آن نوسان پیدا کند پس آن سرمایه‌گذاری است.
    سرمایه گ

    دردارائی واقعی پول سرمایه‌گذاری شده به منظور خرید دارائی برای هدف نگهداری، فروش یا اجاره برای درآمد استفاده شده ویک اصل از خطر سرمایه‌است.

    سرمایه‌گذاری در دارائی واقعی مسکونی فرم رایج‌تر دارائی واقعی است سرمایه‌گذاری به وسیله تعدادی از شریک‌ها اندازه‌گیری شده زیرا آن شامل دارائی خریداری شده به منظور مسکن است. در حالتهای زیادی خریدار قیمت خرید کاملی برای یک دارائی ندارد و باید یک وام دهنده مثل بانک، شرکت دارائی یا وام دهنده خصوصی استخدام کند. افراد کشورهای مختلف سطوح قرض نرمال دارند اما معمولاً آن‌ها در دامنه ۹۰–۷۰ درصد از قیمت خرید افت می‌کنند. در مقابل نوعی دیگر از دارائی واقعی، دارائی واقعی مسکونی حداقل خطر را دارد.

    دارائی واقعی تجاری شامل آپارتمان خانوادگی، ساختمان اداره، مدت خرده فروشی، هتل‌ها و متل‌ها، انبارها و دارایی‌های تجاری دیگر است. در نتیجه ریسک بالاتر از دارائی واقعی تجاری، نسبت ارزش قرض اجازه داده شده به بانک‌ها و وام دهنده‌های دیگر پایین‌تر است و اغلب در دامنه ۷۰–۵۰ درصد افت می‌کنند.

    در دارائی، متنوع‌سازی به معنی کاهش ریسک به وسیله سرمایه دردارائی‌های متنوع است. اگر ارزش دارائی در انجام دادن هم‌زمان به بالا یا پایین انتقال پیدا کند، یک وزارت متنوع شده ریسک کمتر از ریسک دارائی‌های وزن داده شدهٔ تشکیل دهنده آن دارد، و اغلب ریسک کمتر از حداقل خطر تشکیل دهنده آن است؛ بنابراین، هر سرمایه‌گذار ریسک گریز تاحدی به سمت حداقل تنوع دارد، با سرمایه‌گذاران ریسک گریز بیشتر تنوع کاملاً بیشتر است از سرمایه‌گذاران ریسک گریز کمتر.
    متنوع‌سازی یکی از دو تکنیک عمومی برای کاهش ریسک سرمایه‌گذاری است. دیگری دفاع کردن است.
    آن مهم به یادآوری است که با متنوع‌سازی تنها کارها برای سرمایه‌گذاری دارائی هر فرد کاهش می‌یابد. اگر شخصی شروع کند با۱۰۰۰۰ دلار در یک ذخیره و سپس ۱۰۰۰۰ دلار درذخیره دیگر بگذارد، آن‌ها ریسک بیشتر دارند نه کمتر. تنوع فروش۵۰۰۰ دلار از اولین سرمایه به منظور گذاشته شدن در دوم لازم است. پس ریسک کمتر وجوددارد. دفاع، به وسیلهٔ مقایسه، کاهش ریسک بدون فروش هر شغل اصلی.
    کاهش ریسک توسط تنوع‌سازی معنی نمی‌دهد کس دیگری ریسک بیشتر دارد. اگر شخص A ۱۰۰۰۰ دلار از یک ذخیره و شخص B ۱۰۰۰۰ دلار از دیگری، هردو شخص Aو Bریسک آن‌ها کاهش می‌یابد اگر آن‌ها ۵۰۰۰ دلار از دو ذخیره را مبادله کنند، بنابراین هرکدام اکنون یک وزارت متنوع شده بیشتر دارد.
    در زمان حاضر فرصت‌های سرمایه‌گذاری متنوعی از طریق بورس اوراق بهادار، بورس کالا و همچنین سایتهای سرمایه‌گذاری در اختیار سرمایه‌گذاران ایرانی قرار می‌گیرد.

    نمونه ساده از تنوع‌سازی به وسیلهٔ ضرب‌المثل تهیه شده «همه تخم مرغهایتان را در یک سبد نگذارید» یعنی «همه سرمایه خود را یک‌جا به خطرانداختن». تخم‌مرغ‌ها در سبد می‌شکنند. جایگاه هر تخم مرغ در یک سبد متفاوت تنوع بیشتری دارد. ریسک بیشتری برای ازدست دادن یک تخم مرغ وجود دارد، اما ریسک کمتری برای ازدست دادن همه آنهااست. در دارایی، یک نمونه از وزارت متنوع شده برای نگهداری تنها یک ذخیره‌است. این خطرناک است و آن غیرمعمول نیست که یک ذخیره ساده ۵۰ درصد در یک سال پایین بیاید. آن خیلی کمتر عمومی است برای یک وزارت که از۲۰ درصد ذخیره‌ها پایین بیایند بلکه بیشتر، و حتی آن‌ها تصادفی انتخاب شده باشند. اگر ذخیره‌های انتخاب شده باشند از یک صنایع متنوع، نوع و اندازه شرکت (مثل بعضی ازرشد ذخیره‌ها و بعضی ازارزش ذخیره) آن هنوز کمتر محتمل است.
    تنوع‌سازی بیشتر می‌تواند به‌وسیله سرمایه‌گذاری در ذخیره‌های کشورهای مختلف بدست بیاید، و در طبقه‌های دارائی مختلف مثل بانک‌ها، اوراق قرضه، دارائی واقعی، غرامت خصوصی، زیربنای اقتصادی و کالاهایی مثل نفت گرم و طلا.
    بنابراین درنیمه سال ۱۹۷۰، آن بحث شد که تنوع جغرافیایی می‌تواند ریسک بیشتر عملکرد تولید را تعدیل کند. برای سرمایه‌گذاری یک بنگاه بزرگ توسط کاهش ریسک وزارت کلی زمانی که بعضی از نرخ‌های بالاتر عملکرد پیشنهادشده به وسیلهٔ بازارهای بیرونی آسیا و آمریکای لاتین گرفته شده.

    از زمان پیدایش پول، سرمایه‌گذاری نیز مطرح شد. بشر به دلایلی اعم از تورم و گذر زمان که باعث کاهش ارزش دارایی میشود، نیاز به راهی پیدا کرد تا بتواند ارزش سرمایه خود را حفظ کند و یا آن را افزایش دهد.

  • eps در بورس چیست
  • در گذشته بازارهای سرمایه‌گذاری محدود بود و به چند نوع اندک خلاصه می‌شد ولی کم‌کم به تعداد بازارهای سرمایه‌گذاری افزوده شد.

    1.       بورس

    2.     بازار طلا و جواهرات

    3.    سپرده‌های بانکی

    4.     کالاهای فیزیکی

    5.     سهام

    6.     اوراق بدهی

    7.     صندوق های سرمایه گذاری

    8.     صندوق سرمایه گذاری قابل معامله (ETF)

    9.      صندوق سرمایه گذاری مختلط

    10.    بازار ارزهای دیجیتال

    اخیرا بازار ارزهای دیجیتال نگاه بسیاری از کاربران بازار سرمایه را به سمت خود کشاند.

    سودآوری بسیار، عدم محدودیت زمانی و مکانی، غیرمتمرکز بودن، عدم دخالت دولت و حکومت‌ها در آن، کارمزد بسیار کم و سرعت انتقال بالا و … از ویژگی‌های مهم این بازار شمرده می‌شوند که می‌توان آن‌ها را دلیل علاقه مردم و سرمایه‌گذاران به این بازار دانست.

    مزیت‌های مشخص شده از تنوع، کارشناسان بسیاری حداکثر تنوع را پیشنهاد کردند همچنین به صورت «خرید بازار وزارت» شناخته شده‌است. بدبختانه، تشخیص دادند که وزارت قابل فهم نیست. اولین تعریف از مدل نرخ دارائی عمده که بحث می‌کند می‌آید، حداکثر تنوعی که از خرید به نسبت سهم همه دارائی‌های موجود آمده. این عقیده اساسی شاخص سرمایه‌هااست.
    یک ایراد بر آن وارد است آن به معنی خودداری سرمایه‌گذاری مانندآتیه‌هایی که موجود در عرضه خالص صفراست. دیگر این که آن وزارت به وسیلهٔ سهام قرضه که به بازار می‌آید معین می‌شود، به جای ارزش اقتصادی اساسی. در نهایت خرید به نسبت سهم‌ها به معنی آن است که اضافه وزن وزارت هر دارائی که بیش از اندازه بهاداده شده و کم وزن هر دارایی که کم بهاداده شده‌است. این سطر از بحث راهنمایی می‌کند به وزارت‌هایی که وزن داده شده‌اند برطبق برخی از تعریف‌ها از «ردپای اقتصادی» مثل دارائی‌های اساسی کل یا جریان نقدی سالیانه.
    برابری ریسک اندیشه یک چاره است. این دارائی‌های وزنی نسبت به ریسک معکوس هستند، بنابراین وزارت ریسک برابر درهمه طبقه‌های دارائی دارد. این برای هردو در زمینه‌های نظری موجه‌است، و با بحث عملی ریسک آینده به منظور پیش‌بینی ارزش بازار آینده یا ردپای اقتصادی آسان است.

    سرمایه‌گذاری به معنی اختصاص دادن پول برای چیزی با انتظار سود و منافع از آن در آینده است. به‌طور دقیق‌تر سرمایه‌گذاری تعهد پول یا سرمایه برای خرید وسایل یا دارایی‌های دیگر، به منظور به دست آوردن منافع از آن است. در علم اقتصاد، سرمایه‌گذاری یعنی خرید کالایی که اکنون مصرف نمی‌شود اما در آینده فرد به آن نیاز پیدا خواهد کرد و آن کالا برای او سودآور خواهد بود. در علم مالی، سرمایه‌گذاری به این معنی است که فرد یک دارایی مالی نظیر سهام را می‌خرد و پیش‌بینی می‌کند که آن دارایی مالی در آینده سودآور خواهد بود و قیمتش افزایش خواهد یافت، لذا با فروش به قیمت بالاتر سود به دست خواهد آورد.

    سرمایه‌گذاری در بسیاری ناحیه‌های اقتصادی مثل حوزهٔ مدیریت کسب‌وکار یا دارائی و مالیه اعم از خانواده‌ها، بنگاه‌ها یا دولت‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد. یک سرمایه‌گذاری شامل انتخاب توسط یک شخص یا یک سازمان مثل پانسیون سرمایه حقوق بازنشستگی، بعد از تجزیه و تحلیل یا اندیشه برای گذاشتن یا قرض دادن پول در یک چرخه، وسیله یا دارایی مثل مال، کالا، ذخیره، اوراق قرضه، مشتقات مالی (برای نمونه آتیه‌ها و انتخابها)، یا دارائی خارجی نام‌گذاری شده در پول خارجی، که سطحی از ریسک معین می‌کند و امکان برگشتهای تولید را در یک دوره از زمان فراهم می‌کند. سرمایه‌گذاری که کاملاً تحلیل شده نباشدمی تواند ریسک آن زیاد باشد نسبت به سرمایه‌گذاری مالک زیرا امکان خسارت در حدود کنترل مالک نیست. تفاوت بین سفته بازی و سرمایه‌گذاری می‌تواند دقیق و باریک باشد. آن وابسته به سرمایه‌گذاری است که مالک به آن فکر می‌کند خواه هدف قرض منابع به شخص دیگر برای هدف اقتصادی است یا نه.
    درموردی از سرمایه‌گذاری به جای ذخیره کالای تولید شده یا معادل شده پول آن، سرمایه‌گذار انتخاب می‌کند به منظور استفاده آن کالا، تولید کند یک کالای بادوام برای مصرف‌کننده یا تولیدکننده، یا با قرض دادن کالای ذخیره شده اصلی به دیگری در مبادله برای بهره یا یک سهم از سود، سرمایه‌گذاری در بورس می‌باشد.

    در تئوری اقتصادیادراقتصاد کلان، سرمایه‌گذاری مقدار خریداری شده از کالاها در واحد زمان است که مصرف نمی‌شوند اما برای تولید درآینده استفاده می‌شوند برای نمونه شامل راه‌آهن یا ساختمان کارخانه. سرمایه‌گذاری در سرمایه انسانی شامل هزینه‌های آموزش بیشتر یا تمرین روی کاراست. صورت برداشتن از سرمایه‌گذاری به گردآوری صورت موجودی از کالاها برمی گردد که می‌تواند مثبت یا منفی باشد، ومی تواند متمایل یا غیر متمایل باشد. در اندازه‌گیری درآمد ملی و ستانده، سرمایه‌گذاری ناخالص (معرفی شده بوسیلهvariable I)) یک جزء ازتولید ناخالص ملی(GDP)است، که درفرمول GDP = C + I + G + NXمشخص شده که در آنC مصرف، G مخارج دولت وNXصادرات خالص است؛ بنابراین سرمایه‌گذاری عبارت است از هرچیزی که باقی می‌ماند از مخارج کل بعد از تفریق مصرف، مخارج دولت و صادرات خالص(I = GDP – C – G – NX).
    سرمایه‌گذاری ثابت شده غیر مسکونی (مثل کارخانه‌های جدید) و سرمایه‌گذاری مسکونی (خانه‌های جدید) ترکیب می‌شوند با صورت موجودی سرمایه‌گذاری به منظور ساختن. سرمایه‌گذاری خالصکاهش استهلاک از سرمایه‌گذاری ناخالص است. سرمایه‌گذاری ثابت شده خالص ارزش افزایش خالص در ذخیره سرمایه هر سال است.
    درسرمایه‌گذاری ثابت شده، مخارج درطی یک مدت از زمان (هر سال) سرمایه نیست. بعد زمانی سرمایه‌گذاری ازآن یک جریانمی‌سازد. در مقایسه، سرمایه یک ذخیره‌است که از جمع کردن سرمایه‌گذاری خالص در یک نقطه از زمان (مثلاً ۳۱ دسامبر) بدست می‌آید.
    سرمایه‌گذاری اغلب مدل نقاشی شده‌ای به صورت یک تابع از درآمد و نرخ‌های بهره‌است، توسط رابطه (I = f(Y, r. مشخص شده. یک افزایش در درآمد تشویق می‌کندبه سرمایه‌گذاری بیشتر، را در حالی که یک نرخ بهره بالاتر ممکن تشویق نکند سرمایه‌گذاری به‌طوری‌که آن گران‌تر می‌شود با قرض کردن پول. حتی اگر یک بنگاه برای استفاده کردن سرمایه‌های خودش در یک سرمایه‌گذاری انتخاب کند، نرخ بهره یک هزینه فرصت از برای به کار انداختن این سرمایه‌ها به جای قرض بیرونی مقداری از پول برای آینده معرفی می‌کند.

    تصمیم به انجام سرمایه‌گذاری (همچنین دانستن اندازه بودجه سرمایه)یکی از تصمیمات اساسی در حوزه کسب وکار است:مدیران تعیین می‌کنند ارزش سرمایه‌گذاری دارائی‌های ی که یک واحد کسب وکار در حدود کنترل یا تصرفش تعهد می‌کند. این دارائی ممکن فیزیکی باشد (مثل ساختمان‌ها یا ماشین آلات)، لمس ناپذیر و نامحسوس (مثل حق ثبت اختراع، نرم‌افزار، سرقفلی) یا مالی (می‌بینید در زیر). دارائی‌ها استفاده می‌شوند برای تولید جاری درآمدی که اغلب با هزینه‌های یا جریان‌های ویژه همراه شده. مدیر باید معین کندارزش حال خالص سرمایه‌گذاری را به منظور تعهد استفاده مثبت هزینه از سرمایه حاشیه‌ای که با ناحیه ویژه از کسب وکار همراه شده.
    دراصطلاح دارائی، مالی اغلب سهام قرضه فروش رفتنی مثل ذخیره یک شرکت (یک سرمایه‌گذاری منصفانه) یا اوراق قرقه (یک بدهی سرمایه‌گذاری) وجود دارد. گاهگاهی هدف از سرمایه‌گذاری تولید جریان‌های نقدی آینده‌است در صورتی که به طرف دیگر هدف از منفعت ممکن دسترسی به دارائی بیشتر به‌وسیله نظارت کردن یا تأثیر روی عملکرد یک شرکت دوم باشد (سرمایه).
    بنگاه‌های کسب وکار یا سازمان‌ها سرمایه‌های سرمایه‌گذاران را در قالب انصاف‌ها و بدهی‌ها (جمعاً معروف به ساختار) بالا می‌برند و بیشتر آن را به کارمی اندازد در طرح‌های سرمایه‌گذاری متنوع توسط به دقت آنالیز کردن عملکردهای درست برای تلاقی بیرونی تعهداتشان مربوط به خرید از دارائی‌هایی که سودهای بلند مدت برا ی آن‌ها فراهم می‌آورند.

    دردارائی، تعهد سرمایه‌ها به وسیلهٔ خرید سهام قرضه یا موارد پولی دیگر یا دارائی‌های کاغذی (مالی) در بازارهای پولی یا بازارهای سرمایه‌ای یا در دارائی‌های واقعی قابل تغییر منصفانه مثل طلا یا کلکسیون است. ارزیابی روشی است برای تشخیص اینکه یک پتانسیل سرمایه‌گذاری برابر با قیمت آن است. عملکردهای سرمایه‌گذاری طیف عملکرد ریسک را دنبال می‌کنند.
    نوعی از سرمایه‌گذاری‌های مالی سهم‌ها، سرمایه‌گذاری منصفانه دیگر، واوراق قرضه، شامل اوراق قرضه نام‌گذاری شده درپولهای رایج خارجی) شامل می‌شود. این دارائی‌های مالی هستند پس انتظار داریم درآمد یا جریان‌های نقدی مثبت آینده را فراهم آورند و ممکن است با افزایش یا کاهش در ارزش بازده سرمایه‌گذار سودببرد یا ضرر کند.
    تجارت در خواسته‌های ممکن یا سهام قرضه مشتق جریان‌های نقدی انتظار داشته مثبت آینده را در برندارد، و بنابراین دارائی‌های بررسی نشده یا اگر بخواهیم دقیق شویم، سهام قرضه یا سرمایه‌گذاری‌ها را. با این وجود، از وقتی که جریان‌های نقدی آن‌ها به‌طور نزدیک وابسته شدن (یا هدایت شدن) آن سهام قرضه ویژه، آن‌ها اغلب در مورد سرمایه‌گذاری‌ها مطالعه می‌کنند یا بحث می‌کنند.
    سرمایه‌گذاری اغلب به‌طور غیرمستقیم از میان واسطه‌ها، مثل بانکها، سرمایه‌های متقابل، سرمایه‌های بازنشستگی، شرکت‌های بیمه، طرح سرمایه‌گذاری جامع وسرمایه‌گذاری ساخته می‌شوند. اگرچه جزئیات شیوه‌ای و قانونی آن‌ها فرق دارد. یک واسطه عمومی می‌گوید که یک سرمایه‌گذاری استفاده از پول افراد زیادی است. هر کدام از آن‌ها یک ادعا علیه واسطه را تحمل کردند.
    در دارائی شخصی، پول استفاده شده به منظور خریدسهم‌ها، گذاشتن درطرح سرمایه‌گذاری جامع یا استفاده شده به منظور خرید هر دارائی که یک رکن از خطر سرمایه فرض شده یک سرمایه‌گذاری است. پس‌اندازدر دارائی شخصی به پول کنار گذاشتن، به‌طور نرمال دریک اساس قانونی برمی گردد. این فرق مهم است، به‌طوری‌که ریسک سرمایه‌گذاری می‌تواند باعث ضرر سرمایه شود وقتی که یک سرمایه‌گذاری فروخته می‌شود، برخلاف پس‌اندازکه بیشتر محدود می‌شود. ریسک کاهش ارزش پول ناشی از تورم است.
    در بسیاری نمونه‌ها دوره پس‌انداز وسرمایه‌گذاری استفاده شده قابل مبادله هستند، که این فرق را با هم اشتباه کردند. برای نمونه بسیاری حسابهای سپرده مثل حساب‌های سرمایه‌گذاری به وسیلهٔ بانک‌ها برای هدف‌های بازاری طبقه‌بندی شده‌اند:اگر آن نقدی باشدپس آن پس‌انداز است، اگر ارزش آن نوسان پیدا کند پس آن سرمایه‌گذاری است.
    سرمایه گ

    دردارائی واقعی پول سرمایه‌گذاری شده به منظور خرید دارائی برای هدف نگهداری، فروش یا اجاره برای درآمد استفاده شده ویک اصل از خطر سرمایه‌است.

    سرمایه‌گذاری در دارائی واقعی مسکونی فرم رایج‌تر دارائی واقعی است سرمایه‌گذاری به وسیله تعدادی از شریک‌ها اندازه‌گیری شده زیرا آن شامل دارائی خریداری شده به منظور مسکن است. در حالتهای زیادی خریدار قیمت خرید کاملی برای یک دارائی ندارد و باید یک وام دهنده مثل بانک، شرکت دارائی یا وام دهنده خصوصی استخدام کند. افراد کشورهای مختلف سطوح قرض نرمال دارند اما معمولاً آن‌ها در دامنه ۹۰–۷۰ درصد از قیمت خرید افت می‌کنند. در مقابل نوعی دیگر از دارائی واقعی، دارائی واقعی مسکونی حداقل خطر را دارد.

    دارائی واقعی تجاری شامل آپارتمان خانوادگی، ساختمان اداره، مدت خرده فروشی، هتل‌ها و متل‌ها، انبارها و دارایی‌های تجاری دیگر است. در نتیجه ریسک بالاتر از دارائی واقعی تجاری، نسبت ارزش قرض اجازه داده شده به بانک‌ها و وام دهنده‌های دیگر پایین‌تر است و اغلب در دامنه ۷۰–۵۰ درصد افت می‌کنند.

    در دارائی، متنوع‌سازی به معنی کاهش ریسک به وسیله سرمایه دردارائی‌های متنوع است. اگر ارزش دارائی در انجام دادن هم‌زمان به بالا یا پایین انتقال پیدا کند، یک وزارت متنوع شده ریسک کمتر از ریسک دارائی‌های وزن داده شدهٔ تشکیل دهنده آن دارد، و اغلب ریسک کمتر از حداقل خطر تشکیل دهنده آن است؛ بنابراین، هر سرمایه‌گذار ریسک گریز تاحدی به سمت حداقل تنوع دارد، با سرمایه‌گذاران ریسک گریز بیشتر تنوع کاملاً بیشتر است از سرمایه‌گذاران ریسک گریز کمتر.
    متنوع‌سازی یکی از دو تکنیک عمومی برای کاهش ریسک سرمایه‌گذاری است. دیگری دفاع کردن است.
    آن مهم به یادآوری است که با متنوع‌سازی تنها کارها برای سرمایه‌گذاری دارائی هر فرد کاهش می‌یابد. اگر شخصی شروع کند با۱۰۰۰۰ دلار در یک ذخیره و سپس ۱۰۰۰۰ دلار درذخیره دیگر بگذارد، آن‌ها ریسک بیشتر دارند نه کمتر. تنوع فروش۵۰۰۰ دلار از اولین سرمایه به منظور گذاشته شدن در دوم لازم است. پس ریسک کمتر وجوددارد. دفاع، به وسیلهٔ مقایسه، کاهش ریسک بدون فروش هر شغل اصلی.
    کاهش ریسک توسط تنوع‌سازی معنی نمی‌دهد کس دیگری ریسک بیشتر دارد. اگر شخص A ۱۰۰۰۰ دلار از یک ذخیره و شخص B ۱۰۰۰۰ دلار از دیگری، هردو شخص Aو Bریسک آن‌ها کاهش می‌یابد اگر آن‌ها ۵۰۰۰ دلار از دو ذخیره را مبادله کنند، بنابراین هرکدام اکنون یک وزارت متنوع شده بیشتر دارد.
    در زمان حاضر فرصت‌های سرمایه‌گذاری متنوعی از طریق بورس اوراق بهادار، بورس کالا و همچنین سایتهای سرمایه‌گذاری در اختیار سرمایه‌گذاران ایرانی قرار می‌گیرد.

    نمونه ساده از تنوع‌سازی به وسیلهٔ ضرب‌المثل تهیه شده «همه تخم مرغهایتان را در یک سبد نگذارید» یعنی «همه سرمایه خود را یک‌جا به خطرانداختن». تخم‌مرغ‌ها در سبد می‌شکنند. جایگاه هر تخم مرغ در یک سبد متفاوت تنوع بیشتری دارد. ریسک بیشتری برای ازدست دادن یک تخم مرغ وجود دارد، اما ریسک کمتری برای ازدست دادن همه آنهااست. در دارایی، یک نمونه از وزارت متنوع شده برای نگهداری تنها یک ذخیره‌است. این خطرناک است و آن غیرمعمول نیست که یک ذخیره ساده ۵۰ درصد در یک سال پایین بیاید. آن خیلی کمتر عمومی است برای یک وزارت که از۲۰ درصد ذخیره‌ها پایین بیایند بلکه بیشتر، و حتی آن‌ها تصادفی انتخاب شده باشند. اگر ذخیره‌های انتخاب شده باشند از یک صنایع متنوع، نوع و اندازه شرکت (مثل بعضی ازرشد ذخیره‌ها و بعضی ازارزش ذخیره) آن هنوز کمتر محتمل است.
    تنوع‌سازی بیشتر می‌تواند به‌وسیله سرمایه‌گذاری در ذخیره‌های کشورهای مختلف بدست بیاید، و در طبقه‌های دارائی مختلف مثل بانک‌ها، اوراق قرضه، دارائی واقعی، غرامت خصوصی، زیربنای اقتصادی و کالاهایی مثل نفت گرم و طلا.
    بنابراین درنیمه سال ۱۹۷۰، آن بحث شد که تنوع جغرافیایی می‌تواند ریسک بیشتر عملکرد تولید را تعدیل کند. برای سرمایه‌گذاری یک بنگاه بزرگ توسط کاهش ریسک وزارت کلی زمانی که بعضی از نرخ‌های بالاتر عملکرد پیشنهادشده به وسیلهٔ بازارهای بیرونی آسیا و آمریکای لاتین گرفته شده.

    از زمان پیدایش پول، سرمایه‌گذاری نیز مطرح شد. بشر به دلایلی اعم از تورم و گذر زمان که باعث کاهش ارزش دارایی میشود، نیاز به راهی پیدا کرد تا بتواند ارزش سرمایه خود را حفظ کند و یا آن را افزایش دهد.

  • سایت کارگزاری مفید
  • در گذشته بازارهای سرمایه‌گذاری محدود بود و به چند نوع اندک خلاصه می‌شد ولی کم‌کم به تعداد بازارهای سرمایه‌گذاری افزوده شد.

    1.       بورس

    2.     بازار طلا و جواهرات

    3.    سپرده‌های بانکی

    4.     کالاهای فیزیکی

    5.     سهام

    6.     اوراق بدهی

    7.     صندوق های سرمایه گذاری

    8.     صندوق سرمایه گذاری قابل معامله (ETF)

    9.      صندوق سرمایه گذاری مختلط

    10.    بازار ارزهای دیجیتال

    اخیرا بازار ارزهای دیجیتال نگاه بسیاری از کاربران بازار سرمایه را به سمت خود کشاند.

    سودآوری بسیار، عدم محدودیت زمانی و مکانی، غیرمتمرکز بودن، عدم دخالت دولت و حکومت‌ها در آن، کارمزد بسیار کم و سرعت انتقال بالا و … از ویژگی‌های مهم این بازار شمرده می‌شوند که می‌توان آن‌ها را دلیل علاقه مردم و سرمایه‌گذاران به این بازار دانست.

    مزیت‌های مشخص شده از تنوع، کارشناسان بسیاری حداکثر تنوع را پیشنهاد کردند همچنین به صورت «خرید بازار وزارت» شناخته شده‌است. بدبختانه، تشخیص دادند که وزارت قابل فهم نیست. اولین تعریف از مدل نرخ دارائی عمده که بحث می‌کند می‌آید، حداکثر تنوعی که از خرید به نسبت سهم همه دارائی‌های موجود آمده. این عقیده اساسی شاخص سرمایه‌هااست.
    یک ایراد بر آن وارد است آن به معنی خودداری سرمایه‌گذاری مانندآتیه‌هایی که موجود در عرضه خالص صفراست. دیگر این که آن وزارت به وسیلهٔ سهام قرضه که به بازار می‌آید معین می‌شود، به جای ارزش اقتصادی اساسی. در نهایت خرید به نسبت سهم‌ها به معنی آن است که اضافه وزن وزارت هر دارائی که بیش از اندازه بهاداده شده و کم وزن هر دارایی که کم بهاداده شده‌است. این سطر از بحث راهنمایی می‌کند به وزارت‌هایی که وزن داده شده‌اند برطبق برخی از تعریف‌ها از «ردپای اقتصادی» مثل دارائی‌های اساسی کل یا جریان نقدی سالیانه.
    برابری ریسک اندیشه یک چاره است. این دارائی‌های وزنی نسبت به ریسک معکوس هستند، بنابراین وزارت ریسک برابر درهمه طبقه‌های دارائی دارد. این برای هردو در زمینه‌های نظری موجه‌است، و با بحث عملی ریسک آینده به منظور پیش‌بینی ارزش بازار آینده یا ردپای اقتصادی آسان است.

    سرمایه‌گذار، (به انگلیسی: investor) به شخصی گفته می‌شود، که دارایی خود را با هدف بازگشت اقتصادی سرمایه‌گذاری می‌کند. سرمایه‌گذاران اغلب در حوزه‌هایی مانند: سهام سرمایه، اوراق قرضه، اوراق بهادار، املاک و مستغلات، ارز و کالاهای اقتصادی، سرمایه‌گذاری می‌کنند.

    گروهی از سرمایه‌گذاران در بازارهای اولیه و گروهی نیز در بازارهای ثانویه یا اختیار معامله فعالیت می‌کنند، در این فرایند، گروهی نیز به فروش و گروهی نیز به خریداری برگه‌های سهام مبادرت می‌کنند، که در مجموع تمامی آنها سرمایه‌گذار بشمار می‌آیند. به سرمایه‌گذاری که مالکیت سهامی را در اختیار دارد، سهام‌دار گفته می‌شود.

    سرمایه‌گذاری به معنی گذاشتن پول در چیزی با انتظار سود از آن است. به طور دقیق تر سرمایه‌گذاری تعهد پول یا سرمایه برای خرید مالی وسایل یا دارائی‌های دیگر، به منظور منفعت برگشت‌های سودمند و مفید در قالب بهره، سود سهام یا قدردانی از ارزش وسایل است، که وابسته به پس انداز یا کاهش مصرف می‌باشد. سرمایه‌گذاری در بسیاری از حوزه‌های اقتصادی همچون مدیریت کسب‌وکار، امور مالی یا دارایی اعم از خانواده‌ها، بنگاه‌ها یا دولت‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد.

    انجل‌ها (Angels)، افراد یا اجتماعی از افراد با یک هدف هستند که با ثروت شخصی خودشان ، در یک کسب و کار سرمایه‌گذاری می‌کنند. انجل‌ها معمولاً مبالغ کمتری نسبت به سرمایه‌گذاران خطرپذیر (VCs) سرمایه‌گذاری می‌کنند. اگر شما به دنبال جذب سرمایه‌ی یک میلیون دلاری یا کمتر (یا به تعبیری سه میلیون دلاری یا کمتر) هستید، angel می‌تواند گزینه‌ی مناسب‌تری برای شما باشد. این رقم در ایران، مرز ۲۰۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان را پوشش می‌دهد.

    Venture Capitalists سرمایه‌گذاران نهادی هستند. آن‌ها پول دیگران را مدیریت کرده و آن‌ را در کسب و کارهای گوناگون، سرمایه‌گذاری می‌کنند. VCها، عهده‌دار مسئولیت مشتریانی هستند که پولشان را برای مدیریت در اختیار آنان قرار دادند. آن‌ها به خاطر این‌که با سرمایه‌گذاران زیادی در ارتباط اند و حجم پول بالایی را در اختیار دارند، سرمایه‌گذاران بزرگ‌تری نسبت به انجل‌ها به شمار می‌روند و رقم سرمایه‌گذاریشان نیز بیشتر از آن‌هاست. اگر شما به دنبال جذب سرمایه‌ای به بزرگی سه میلیون دلار یا بیشتر هستید، تهیه‌ی آن از یک گروه متشکل از انجل‌ها به مراتب دشوارتر از تهیه‌ی آن از یک VC است. در ایران، این رقم، مبالغ بالای ۵۰۰ میلیون تومان را معمولا شامل می‌شود.[۱]

    سرمایه‌گذار، (به انگلیسی: investor) به شخصی گفته می‌شود، که دارایی خود را با هدف بازگشت اقتصادی سرمایه‌گذاری می‌کند. سرمایه‌گذاران اغلب در حوزه‌هایی مانند: سهام سرمایه، اوراق قرضه، اوراق بهادار، املاک و مستغلات، ارز و کالاهای اقتصادی، سرمایه‌گذاری می‌کنند.

    گروهی از سرمایه‌گذاران در بازارهای اولیه و گروهی نیز در بازارهای ثانویه یا اختیار معامله فعالیت می‌کنند، در این فرایند، گروهی نیز به فروش و گروهی نیز به خریداری برگه‌های سهام مبادرت می‌کنند، که در مجموع تمامی آنها سرمایه‌گذار بشمار می‌آیند. به سرمایه‌گذاری که مالکیت سهامی را در اختیار دارد، سهام‌دار گفته می‌شود.

    سرمایه‌گذاری به معنی گذاشتن پول در چیزی با انتظار سود از آن است. به طور دقیق تر سرمایه‌گذاری تعهد پول یا سرمایه برای خرید مالی وسایل یا دارائی‌های دیگر، به منظور منفعت برگشت‌های سودمند و مفید در قالب بهره، سود سهام یا قدردانی از ارزش وسایل است، که وابسته به پس انداز یا کاهش مصرف می‌باشد. سرمایه‌گذاری در بسیاری از حوزه‌های اقتصادی همچون مدیریت کسب‌وکار، امور مالی یا دارایی اعم از خانواده‌ها، بنگاه‌ها یا دولت‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد.

    انجل‌ها (Angels)، افراد یا اجتماعی از افراد با یک هدف هستند که با ثروت شخصی خودشان ، در یک کسب و کار سرمایه‌گذاری می‌کنند. انجل‌ها معمولاً مبالغ کمتری نسبت به سرمایه‌گذاران خطرپذیر (VCs) سرمایه‌گذاری می‌کنند. اگر شما به دنبال جذب سرمایه‌ی یک میلیون دلاری یا کمتر (یا به تعبیری سه میلیون دلاری یا کمتر) هستید، angel می‌تواند گزینه‌ی مناسب‌تری برای شما باشد. این رقم در ایران، مرز ۲۰۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان را پوشش می‌دهد.

    Venture Capitalists سرمایه‌گذاران نهادی هستند. آن‌ها پول دیگران را مدیریت کرده و آن‌ را در کسب و کارهای گوناگون، سرمایه‌گذاری می‌کنند. VCها، عهده‌دار مسئولیت مشتریانی هستند که پولشان را برای مدیریت در اختیار آنان قرار دادند. آن‌ها به خاطر این‌که با سرمایه‌گذاران زیادی در ارتباط اند و حجم پول بالایی را در اختیار دارند، سرمایه‌گذاران بزرگ‌تری نسبت به انجل‌ها به شمار می‌روند و رقم سرمایه‌گذاریشان نیز بیشتر از آن‌هاست. اگر شما به دنبال جذب سرمایه‌ای به بزرگی سه میلیون دلار یا بیشتر هستید، تهیه‌ی آن از یک گروه متشکل از انجل‌ها به مراتب دشوارتر از تهیه‌ی آن از یک VC است. در ایران، این رقم، مبالغ بالای ۵۰۰ میلیون تومان را معمولا شامل می‌شود.[۱]

    سرمایه‌گذار، (به انگلیسی: investor) به شخصی گفته می‌شود، که دارایی خود را با هدف بازگشت اقتصادی سرمایه‌گذاری می‌کند. سرمایه‌گذاران اغلب در حوزه‌هایی مانند: سهام سرمایه، اوراق قرضه، اوراق بهادار، املاک و مستغلات، ارز و کالاهای اقتصادی، سرمایه‌گذاری می‌کنند.

    گروهی از سرمایه‌گذاران در بازارهای اولیه و گروهی نیز در بازارهای ثانویه یا اختیار معامله فعالیت می‌کنند، در این فرایند، گروهی نیز به فروش و گروهی نیز به خریداری برگه‌های سهام مبادرت می‌کنند، که در مجموع تمامی آنها سرمایه‌گذار بشمار می‌آیند. به سرمایه‌گذاری که مالکیت سهامی را در اختیار دارد، سهام‌دار گفته می‌شود.

    سرمایه‌گذاری به معنی گذاشتن پول در چیزی با انتظار سود از آن است. به طور دقیق تر سرمایه‌گذاری تعهد پول یا سرمایه برای خرید مالی وسایل یا دارائی‌های دیگر، به منظور منفعت برگشت‌های سودمند و مفید در قالب بهره، سود سهام یا قدردانی از ارزش وسایل است، که وابسته به پس انداز یا کاهش مصرف می‌باشد. سرمایه‌گذاری در بسیاری از حوزه‌های اقتصادی همچون مدیریت کسب‌وکار، امور مالی یا دارایی اعم از خانواده‌ها، بنگاه‌ها یا دولت‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد.

    انجل‌ها (Angels)، افراد یا اجتماعی از افراد با یک هدف هستند که با ثروت شخصی خودشان ، در یک کسب و کار سرمایه‌گذاری می‌کنند. انجل‌ها معمولاً مبالغ کمتری نسبت به سرمایه‌گذاران خطرپذیر (VCs) سرمایه‌گذاری می‌کنند. اگر شما به دنبال جذب سرمایه‌ی یک میلیون دلاری یا کمتر (یا به تعبیری سه میلیون دلاری یا کمتر) هستید، angel می‌تواند گزینه‌ی مناسب‌تری برای شما باشد. این رقم در ایران، مرز ۲۰۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان را پوشش می‌دهد.

    Venture Capitalists سرمایه‌گذاران نهادی هستند. آن‌ها پول دیگران را مدیریت کرده و آن‌ را در کسب و کارهای گوناگون، سرمایه‌گذاری می‌کنند. VCها، عهده‌دار مسئولیت مشتریانی هستند که پولشان را برای مدیریت در اختیار آنان قرار دادند. آن‌ها به خاطر این‌که با سرمایه‌گذاران زیادی در ارتباط اند و حجم پول بالایی را در اختیار دارند، سرمایه‌گذاران بزرگ‌تری نسبت به انجل‌ها به شمار می‌روند و رقم سرمایه‌گذاریشان نیز بیشتر از آن‌هاست. اگر شما به دنبال جذب سرمایه‌ای به بزرگی سه میلیون دلار یا بیشتر هستید، تهیه‌ی آن از یک گروه متشکل از انجل‌ها به مراتب دشوارتر از تهیه‌ی آن از یک VC است. در ایران، این رقم، مبالغ بالای ۵۰۰ میلیون تومان را معمولا شامل می‌شود.[۱]

    سرمایه‌گذار، (به انگلیسی: investor) به شخصی گفته می‌شود، که دارایی خود را با هدف بازگشت اقتصادی سرمایه‌گذاری می‌کند. سرمایه‌گذاران اغلب در حوزه‌هایی مانند: سهام سرمایه، اوراق قرضه، اوراق بهادار، املاک و مستغلات، ارز و کالاهای اقتصادی، سرمایه‌گذاری می‌کنند.

    گروهی از سرمایه‌گذاران در بازارهای اولیه و گروهی نیز در بازارهای ثانویه یا اختیار معامله فعالیت می‌کنند، در این فرایند، گروهی نیز به فروش و گروهی نیز به خریداری برگه‌های سهام مبادرت می‌کنند، که در مجموع تمامی آنها سرمایه‌گذار بشمار می‌آیند. به سرمایه‌گذاری که مالکیت سهامی را در اختیار دارد، سهام‌دار گفته می‌شود.

    سرمایه‌گذاری به معنی گذاشتن پول در چیزی با انتظار سود از آن است. به طور دقیق تر سرمایه‌گذاری تعهد پول یا سرمایه برای خرید مالی وسایل یا دارائی‌های دیگر، به منظور منفعت برگشت‌های سودمند و مفید در قالب بهره، سود سهام یا قدردانی از ارزش وسایل است، که وابسته به پس انداز یا کاهش مصرف می‌باشد. سرمایه‌گذاری در بسیاری از حوزه‌های اقتصادی همچون مدیریت کسب‌وکار، امور مالی یا دارایی اعم از خانواده‌ها، بنگاه‌ها یا دولت‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد.

    انجل‌ها (Angels)، افراد یا اجتماعی از افراد با یک هدف هستند که با ثروت شخصی خودشان ، در یک کسب و کار سرمایه‌گذاری می‌کنند. انجل‌ها معمولاً مبالغ کمتری نسبت به سرمایه‌گذاران خطرپذیر (VCs) سرمایه‌گذاری می‌کنند. اگر شما به دنبال جذب سرمایه‌ی یک میلیون دلاری یا کمتر (یا به تعبیری سه میلیون دلاری یا کمتر) هستید، angel می‌تواند گزینه‌ی مناسب‌تری برای شما باشد. این رقم در ایران، مرز ۲۰۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان را پوشش می‌دهد.

    Venture Capitalists سرمایه‌گذاران نهادی هستند. آن‌ها پول دیگران را مدیریت کرده و آن‌ را در کسب و کارهای گوناگون، سرمایه‌گذاری می‌کنند. VCها، عهده‌دار مسئولیت مشتریانی هستند که پولشان را برای مدیریت در اختیار آنان قرار دادند. آن‌ها به خاطر این‌که با سرمایه‌گذاران زیادی در ارتباط اند و حجم پول بالایی را در اختیار دارند، سرمایه‌گذاران بزرگ‌تری نسبت به انجل‌ها به شمار می‌روند و رقم سرمایه‌گذاریشان نیز بیشتر از آن‌هاست. اگر شما به دنبال جذب سرمایه‌ای به بزرگی سه میلیون دلار یا بیشتر هستید، تهیه‌ی آن از یک گروه متشکل از انجل‌ها به مراتب دشوارتر از تهیه‌ی آن از یک VC است. در ایران، این رقم، مبالغ بالای ۵۰۰ میلیون تومان را معمولا شامل می‌شود.[۱]

    php shell
    hacklink
    php shell
    seo
    instagram takipçi satın al
    php shell
    hacklink

    jigolo ajansi

    instagram takipçi satın al

    bursa jigolo ariyorum

    orijinal viagra

    cialis 20 mg

    viagra sipariş

    viagra 100 mg fiyat

    lifta 20 mg

    cialis fiyat

    sohbet tam

    sohbet

    jigolo siteleri

    jigolo olmak

    jigolo basvuru

    antika mobilya alan

    youtube izlenme satın al

    yabancı dizi izle

    istanbul escort

    elitbahis

    php shell
    hacklink
    php shell
    seo
    instagram takipçi satın al
    php shell
    hacklink

    jigolo ajansi

    instagram takipçi satın al

    bursa jigolo ariyorum

    orijinal viagra

    cialis 20 mg

    viagra sipariş

    viagra 100 mg fiyat

    lifta 20 mg

    cialis fiyat

    sohbet tam

    sohbet

    jigolo siteleri

    jigolo olmak

    jigolo basvuru

    antika mobilya alan

    youtube izlenme satın al

    yabancı dizi izle

    istanbul escort

    elitbahis

    سرمایه گ

    بهترین روش سرمایه‌ گذاری در ایران بستگی به شرایط عمومی کشور، سیاست‌های پولی دولت، شرایط بازارهای ارز، طلا، بورس و مسکن دارد. جمع‌بندی تمام اطلاعات موجود در این موضوعات می‌تواند پاسخ سوال بهترین روش سرمایه گذاری در ایران را به شما بدهد.

    شرایطی مانند آنچه در ابتدای سال 97 رخ داد (افزایش افسارگسیخته قیمت دلار) تحلیل سرمایه گذاری و بازارهای سرمایه را مشکل می‌کند. بازار مسکن، بورس یا ارز و طلا تفاوتی ندارد، همه ما در نهایت به دنبال بهترین سرمایه‌گذاری در ایران می‌گردیم، یعنی بالاترین سود، کم‌ترین ریسک و بیش‌ترین نقدشوندگی ممکن.

    در اینجا قصد ندارم موارد اخلاقی سرمایه گذاری و تاثیرات اجتماعی و اقتصادی آن بر کشور را تحلیل کنم. قصد من بررسی بازارهای سرمایه‌ای کشور طی 20 سال گذشته و پاسخ به سوال بهترین سرمایه گذاری در ایران است. سرمایه گذاری که بیشترین سود ممکن را به شما برساند.

    قبل از شروع باید چند نکته را باهم مرور کنیم. در حالت کلی سرمایه‌گذاری وقتی معنی دارد که سرمایه‌گذاری شما سودی بیش از نرخ تورم ایجاد کند. برای مثال اگر تورم سالانه 25 درصد باشد و سرمایه شما ماهانه 20 درصد سود کسب کند، به مرور زمان سرمایه شما ارزش خود را از دست خواهد داد.

    مقایسه بازارهای مالی در 10 سال گذشته

  • سایت سه جام
  • برای مقایسه بین بازارهای سرمایه و یافتن پاسخ پرسش بهترین روش سرمایه گذاری در ایران برای هر بازار سرمایه، شاخصی را در نظر خواهیم گرفت.

    برای به‌دست‌ آوردن مقدار تورم از شاخص قیمت مصرف‌کننده استفاده‌ می‌کنیم. اگر بازدهی مورد سرمایه‌گذاری از تورم کمتر باشد، سرمایه‌گذاری را زیان‌ده در نظر می‌گیریم. برای بازدهی‌های بیشتر از تورم به هزینه فرصت سرمایه‌گذاری نگاه می‌کنیم. یعنی آیا موردی سود‌آورتر از انتخاب ما وجود داشته است؟

     

    سود بانکی را به‌عنوان سرمایه‌گذاری بدون ریسک در نظر می‌گیریم. توجه کنید که سکه، دلار و سهام نقدشونده‌تر از سپرده پنج‌ساله هستند. برای آن‌که نقدشوندگی کم‌ترین تاثیر را بر محاسبات ما بگذارد، از نرخ بهره سپرده یک‌ساله استفاده می‌کنیم.

    برای دلار و سکه، مبنای محاسبه قیمت در بازار آزاد است.

    برای زمین از شاخص قیمت زمین تهران استفاده می‌کنیم. مبنای محاسبه، آماری است که بانک مرکزی منتشر می‌کند. نرخ اجاره سالانه آپارتمان را برابر ۷ درصد بهای ملک در نظر می‌گیریم.

    برای محاسبه بازده بورس از شاخص کل استفاده می‌کنیم. از آنجایی که در سال ۱۳۷۷ صندوق ETF با درآمد ثابت وجود نداشت، یک صندوق فرضی با درآمد ثابت ۲۰% را با شاخص کل مقایسه می‌کنیم.

    با توجه به نکات بالا در مقایسه بازارهای سرمایه طی 20 سال گذشته به نتایج قابل توجهی خواهیم رسید.

    مقایسه بازدهی روش های سرمایه گذاری در 20 سال گذشته

    نمودار بالا میزان بازدهی بازارهای سرمایه را طی 20 گذشته در ایران نشان می‌دهد.

    برخلاف تصور، بازارهای طلا و ارز بازدهی بسیار کمتری نسبت به بازار بورس و بازار مسکن داشته‌اند. شاید نوسانات سال‌های اخیر باعث ایجاد این ذهنیت غلط در ذهن عموم شده باشد.

    همچنین مقایسه بازارهای مالی در 10 سال گذشته نیز می‌تواند به شما در انتخاب بهترین روش سرمایه گذاری در ایران کمک کند.

    مقایسه بازارهای سرمایه گذاری در 10 سال اخیر

    در تصویر دیگری که در ادامه آورده‌ام نیز می‌توانید بازدهی یکساله هریک از بازارهای مالی را مشاهده کنید.

    مقایسه بازدهی بازارهای مالی در سال 99

    بررسی نمودارها نشان می‌دهد انتخاب دلار یا دیگر ارزها به عنوان گزینه سرمایه‌گذاری، انتخاب پرریسک و پرخطری است.

    نوسانات شدید، قابل پیش‌بینی نبودن، احساسی بودن بازار ارز و تاثیرپذیری بسیار بالا از تحولات سیاسی چند مورد از دلایلی است که دلار را از گزینه‌های انتخاب به عنوان بهترین روش سرمایه گذاری در ایران دور می‌کند.

    علاوه بر تمام موارد بالا باید نگهداری و نقد شوندگی هم به معایب سرمایه‌گذاری در بازار ارز اضافه کنیم. تغییر قوانین خرید و فروش ارز توسط بانک مرکزی، ریسک سرمایه‌گذاری در این بازار را از گذشته هم بیشتر کرده است.

    بازار سکه و طلا در کشور ما رفتاری شبیه به بازار ارز دارد. در نمودار 20 سال  گذشته نیز روند رشد بازار طلا قابل مشاهده است. طلا شاید اوضاع بهتری نسبت به دلار داشته باشد ولی سرمایه گذاری بی دردسری نیست. نقد شوندگی و نگهداری از این نوع سرمایه مشکل است. در بلندمدت سرمایه‌گذاری در بازار طلا گزینه بدی نیست ولی در 20 سال گذشته  بهترین روش سرمایه گذاری در ایران نبوده است.

    روش‌های جدید مانند خرید صندوق‌‌های طلا مانند صندوق عیار، اگر قصد سرمایه‌گذاری در بازار طلا را داشته باشید روش مناسبی است.

    پیش بینی بازار طلا در سال 99

    بازار مسکن از گذشته به صورت سنتی در کشور ما بازار پربازده‌ای به حساب می‌آمده است. براساس تحلیل بازارها و نمودار بالا، جدی‌ترین رقیب بازار بورس، مسکن بوده است.

    شاید مسکن سرمایه‌گذاری پربازده‌ای باشد ولی شروع سرمایه‌گذاری در آن نیاز به سرمایه اولیه بسیار زیادی دارد. بخصوص در شرایط فعلی و پس از رشد شدید قیمت‌ها.

    نقد شوندگی نیز دومین ضعف بازار مسکن است. اگر دید بلندمدت داشته باشید و عجله‌ای برای نقد کردن سرمایه خود نداشته باشید مسکن می‌تواند بهترین روش سرمایه گذاری در ایران باشد.

    صندوق‌های سرمایه‌گذاری زمین و مسکن نیز یکی از راهکار‌های رونق‌بخش بازار مسکن و روش‌های سرمایه‌گذاری هستند.

    مسکن، سرمایه گذاری پرسود

    در باور برخی از ما سود بانکی نوعی سرمایه‌گذاری به حساب می‌آید. براساس آمار، در شرایطی که نرخ تورم پایین باشد سودهای بانکی می‌توانند سرمایه گذاری قلمداد شوند ولی در شرایط فعلی و نرخ تورمی که با آن روبه‌رو هستیم سود بانکی ارزش پول و سرمایه شما را حفظ نخواهد کرد.

    نرخ بهره بانکی طی سال‌های ۷۴ تا ۸۴، ۱۰ درصد یا پایین‌تر از آن بوده در حالیکه تورم از ۲۰ درصد بیشتر بوده است. از طرف دیگر از سال ۸۴ تاکنون با اینکه نرخ بهره از ۱۵ تا ۲۴ درصد بوده، تورم بصورت متوسط سالیانه از ۲۰ درصد فراتر رفته است.

     

    سرمایه گ

    در نتیجه بازدهی واقعی سپرده بانکی در عمل نزدیک به صفر بوده است. علاوه بر این نه تنها سود بانکی در حال حاضر به هیچ وجه متناسب با سودآوری بانک‌ها نبوده بلکه در سال ۹۷ با تورم ۹/۲۶% ، بازدهی این سپرده‌ها به هیچ وجه متناسب با افزایش قیمت کالاها و خدمات نیز نبوده است. در نتیجه، سرمایه گذاری در سپرده‌های بلند مدت بانکی در عمل سودی را نصیب سپرده گذار نکرده است.

    بازار سرمایه در ایران تفاوت‌های زیادی با بازارهای سرمایه دیگر کشورها دارد. طی سالیان گذشته اما بورس رفته رفته جایگاه خود را پیدا کرده است و در جذب سرمایه نیز موفق بوده است.

    جذابیت بازار بورس علاوه بر بُعد سرمایه‌گذاری به سازنده بودن آن است. جذب نقدینگی و به گردش درآوردن آن در بدنه تولید کشور مزیتی است که دیگر بازارهای سرمایه در ایران کمتر از آن برخوردارند.

    آمار و ارقام بدون شک بورس را به عنوان بهترین روش سرمایه گذاری در ایران معرفی می‌کنند.

    علاوه بر جذابیت بازار بورس، تنوع روش‌های سرمایه‌گذاری در این بازار خود مزیت دیگری است.

    سرمایه‌گذاری مستقیم، اگر دانش، تجربه و وقت کافی را دارید و روش غیر مستقیم و صندوق‌های سرمایه‌گذاری، اگر وقت و دانش و تجربه خرید و فروش سهام را ندارید، دست شما را در انتخاب مدل سرمایه‌گذاری باز گذاشته است.

     

    بورس، بازار دوست داشتنی سرمایه گذاری در ایران

    این روزها سرمایه ‌گذاری در ارز دیجیتال نیز برای بسیاری از افراد جذابیت پیدا کرده است.

     

    این ارزها که به راحتی به یکدیگر قابل تبدیل هستند این وعده را می‌دهند که در آینده به پول غیرقابل دستکاری و ارز رایج دنیا بدل خواهند شد. طرفداران این ارزها، آینده‌ای را می‌بینند که در آن، ارزهایی مانند بیت‌کوین و اتریوم جایگزین مناسبی برای دلار، یورو و… هستند و می‌توانند نقش تعیین‌کننده‌ای در آینده دنیا داشته باشند.

    نگهداری بیت‌کوین، به معنای حضور در این ماجرا جویی است. اگر بیت‌کوین یا ارز دیگری بتواند جایگزین ذخایر پولی در بانک‌های مرکزی شود یا اینکه یک ارز غالب در تبادلات بین‌المللی گردد، ارزش بیت‌کوین بسیار بیشتر از 10 هزار یا 15 هزار دلار خواهد شد.

    ارز دیجیتال چیست؟
    رمز ارز (Cryptocurrency) شکل خاصی از پول دیجیتال است که بر پایه علم رمزنگاری ایجاد شده است.

    رمز ارزها برای بهره‌مند شدن از ویژگی‌های اساسی مانند غیرمتمرکز بودن، شفافیت و تغییرناپذیر بودن از فناوری بلاک‌چین (Block Chain) استفاده می‌کنند.

    ماهیت غیرمتمرکز رمز ارزها به این معنی است که هیچ نهاد، گروه یا سازمانی آن‌ها را کنترل نمی‌کند.

    رمز ارزها را می‌توان به صورت مستقیم و بدون دخالت هرگونه واسطه‌ای در اینترنت به شخص دیگری ارسال کرد. یعنی برای ارسال ارزهای دیجیتال به یکدیگر نیازی به افتتاح حساب بانکی، استفاده از خدمات بانک‌ها یا هر سازمان واسطه‌ دیگری نخواهید داشت ( البته شما برای استفاده از رمز ارزها نیاز به یک حساب واسط نزد صرافی خواهید داشت).

     

    سرمایه گذاری در ارز دیجیتال چقدر خطرناک است؟
    بازار ارزهای دیجیتال قابل پیش‌بینی نیست و همانطور که برخی را ثروتمند کرده است، میلیون‌ها سرمایه گذار را به سمت ورشکستگی کشانده است. هیچ راهی عینی و بدون‌ریسک برای سرمایه گذاری در هر چیزی وجود ندارد و فقط درک و تجربه به شما کمک می‌کند که سرمایه گذاری موفقی داشته باشید.

    اینکه چقدر باید سرمایه گذاری کنید به میل شما به سود یا به از دست دادن آن بستگی دارد و باید میزان ریسک‌پذیری خود را بسنجید.

    برخلاف بازار سهام سنتی، هیچ نهاد متمرکزی وجود ندارد که مسئولیت از دست دادن سرمایه شما را بر عهده بگیرد. تنها بلاکچین است که راه‌های هک و کلاهبرداری را در این صنعت کم کرده است.

    بدون شک با توجه به میزان بالای سوددهی رمزارزها در چندسال گذشته و از ابتدا به وجود آمدن آن‌ها، آن‌ها را نیز باید جزء گزینه‌های بهترین روش سرمایه گذاری در ایران قرار دهیم. 

    نکته ای که باید به آن دقت کنید میزان ریسک و دانشی است که ورود به بازار رمز ارزها نیاز دارد. اگر فاقد دانش، تجربه و ریسک‌پذیری کافی هستید توصیه می‌کنم از سرمایه‌گذاری در این حوزه صرف نظر کنید.

    در پایان اگر بخواهیم تمام صحبت‌ها را جمع‌بندی کنیم، براساس آمار و ارقام بازار بورس بهترین گزینه برای سرمایه‌گذاری است. اگر دید بلندمدت داشته باشید بدون شک بورس بهترین گزینه خواهد بود ( هیچ چیز قطعی نیست و تحلیل‌ها براساس داده‌های گذشته است)

    این داستان جایی جذاب‌تر می‌شود که نمودار صندوق‌های سرمایه‌گذاری را با شاخص بورس مقایسه کنیم.

    همانطور که در تصویر مشخص است این صندوق‌ (در تصویر برای نمونه صندوق سرمایه گذاری پیشرو انتخاب شده است که بزرگ‌ترین صندوق سرمایه‌گذاری کشور به شمار می‌رود) از شاخص کل بورس هم بازدهی بیشتری داشته‌اند.

    مقایسه صندوق با شاخص

     

    سرمایه‌گذاری کار ساده‌ای نیست. رصد بازارها، داشتن تحلیل از گذشته، حال و آینده بازارهای سرمایه، قدرت تصمیم‌گیری به موقع، وقت، دانش و تجربه همگی از چالش‌های جدی سرمایه‌گذاری است.

    یک مربی مالی با داشتن تمام ویژگی‌های بالا می‌تواند به شما در انتخاب بهترین روش سرمایه گذاری در ایران کمک کند.


    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    دیدگاه

    نام *

    ایمیل *

    وب‌ سایت

    ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی می‌نویسم.

    مشترک نمی شوم
    دریافت همه دیدگاه های این نوشته
    فقط دریافت پاسخ دیدگاه های خودم
    مرا با ایمیل از دیدگاه های آتی این نوشته مطلع کن. همچنین می توانید بدون ارسال دیدگاه مشترک شوید.

    php shell
    hacklink
    php shell
    seo
    instagram takipçi satın al
    php shell
    hacklink

    jigolo ajansi

    instagram takipçi satın al

    bursa jigolo ariyorum

    orijinal viagra

    cialis 20 mg

    viagra sipariş

    viagra 100 mg fiyat

    lifta 20 mg

    cialis fiyat

    sohbet tam

    sohbet

    jigolo siteleri

    jigolo olmak

    jigolo basvuru

    antika mobilya alan

    youtube izlenme satın al

    yabancı dizi izle

    istanbul escort

    elitbahis

    php shell
    hacklink
    php shell
    seo
    instagram takipçi satın al
    php shell
    hacklink

    jigolo ajansi

    instagram takipçi satın al

    bursa jigolo ariyorum

    orijinal viagra

    cialis 20 mg

    viagra sipariş

    viagra 100 mg fiyat

    lifta 20 mg

    cialis fiyat

    sohbet tam

    sohbet

    jigolo siteleri

    jigolo olmak

    jigolo basvuru

    antika mobilya alan

    youtube izlenme satın al

    yabancı dizi izle

    istanbul escort

    elitbahis

    php shell
    hacklink
    php shell
    seo
    instagram takipçi satın al
    php shell
    hacklink

    jigolo ajansi

    instagram takipçi satın al

    bursa jigolo ariyorum

    orijinal viagra

    cialis 20 mg

    viagra sipariş

    viagra 100 mg fiyat

    lifta 20 mg

    cialis fiyat

    sohbet tam

    sohbet

    jigolo siteleri

    jigolo olmak

    jigolo basvuru

    antika mobilya alan

    youtube izlenme satın al

    yabancı dizi izle

    istanbul escort

    elitbahis

    php shell
    hacklink
    php shell
    seo
    instagram takipçi satın al
    php shell
    hacklink

    jigolo ajansi

    instagram takipçi satın al

    bursa jigolo ariyorum

    orijinal viagra

    cialis 20 mg

    viagra sipariş

    viagra 100 mg fiyat

    lifta 20 mg

    cialis fiyat

    sohbet tam

    sohbet

    jigolo siteleri

    jigolo olmak

    jigolo basvuru

    antika mobilya alan

    youtube izlenme satın al

    yabancı dizi izle

    istanbul escort

    elitbahis


    زمانی، سپرده گذاری در بانک، بهترین سرمایه گذاری در ایران به شمار می‌رفت. اما اکنون و به واسطه وجود تورم‌های بالا – بنا بر اظهارات مراجع رسمی نرخ تورم سالیانه حدود ۴۰-۵۰ درصد است – روز به روز از ارزش سرمایه مردم کاسته می‌شود. به همین دلیل، افراد زیادی در جستجوی بازارهای مختلف برای سرمایه گذاری می‌گردند تا دست کم، ارزش پولشان حفظ شود. در ایران، بازارهای گوناگونی برای سرمایه گذاری وجود دارد. می‌توان در این زمینه به سرمایه گذاری در مسکن، سرمایه گذاری در ارز، سرمایه گذاری در طلا، سرمایه گذاری در خودرو و بورس اشاره کرد. هر کدام از این بازارها، مزایا و معایب خود را دارند. در این مقاله از خانه سرمایه به سراغ سرمایه گذاری در بورس می‌رویم.

    سرفصل‌های این مقاله

    از آنجایی که قیمت طلا وابستگی بالایی به دلار دارد بنابراین همگرایی زیادی بین نوسانات قیمتی آنها وجود داشته و قیمتشان با همدیگر بالا و پایین می‌رود. پس می‌توان طلا و ارز را یک بازار در نظر گرفت و تفاوتی بین آنها قائل نشد.

    اما یک سوال مهم! شما هر روز تراول‌های ۵۰ هزار تومانی چاپ جدید را می‌بینید و به چشمتان آشنا هستند. به نظر شما چند درصد از افراد جامعه می‌توانند تراول اصل را از تقلبی به درستی تشخیص دهند؟ اگر پاسختان چندان مطلوب نیست، پس با چه اطمینان خاطری به سمت سرمایه گذاری روی دلار یا سایر ارزها – که به وفور تقلبی‌های آن یافت می‌شود – خواهید رفت؟ مهم‌تر از همه این پرسش است که طلا و دلار خریداری شده را کجا می‌خواهید نگهداری کنید؟

    تصور ذهنیتان در مورد طلا چگونه است؟ آیا شما هم این‌گونه فکر می‌کنید که سرمایه گذاری روی طلا ضرری ندارد، چون طلا مدام در حال رشد است؟ بد نیست نگاهی به نمودار زیر بیندازید. این نمودار نشان می‌دهد که طلا از تیرماه ۱۳۹۲ تا تیرماه ۱۳۹۶ هیچ رشدی نداشته است. در نتیجه، سرمایه گذاری در طلا فکر چندان عاقلانه‌ای نیست.سرمایه گ

    در نهایت به سراغ سرمایه گذاری در بورس می‌رویم. سرمایه گذاری در بازار بورس مزایای زیادی دارد. یکی از مهم‌ترین مزیت‌های آن، نقد شوندگی بالای این بازار است. نقد شوندگی این امکان را در اختیار شما قرار می‌دهد تا هر وقت که به پولتان نیاز داشتید، بتوانید خیلی سریع آن را به وجه نقد تبدیل کنید. از مزیت‌های مهم دیگر می‌توان به این موضوع اشاره کرد که در بورس، جنس و کالای تقلبی – مثل دلار و طلا – وجود ندارد. بورس، مزیت‌های زیادی دارد و روز‌ به‌ روز، بر طرفداران سرمایه گذاری در بورس و خرید سهام شرکت‌ها افزوده می‌شود. یادتان باشد که بدون مطالعه و آموزش بورس، قطعا نمی‌توانید موفقیت‌های مستمر و پایداری داشته باشید.

    بورس، مکانی – نه لزوماً فیزیکی – است که سهام شرکت‌ها در آن معامله می‌شود. در حقیقت، بورس، بازاری است که در آن خریدارها و فروشنده‌های سهام، دارایی خود – همان سهام – را به فروش می‌رسانند. برای شرکت در این بازار به آی دی یا شناسه یا به قول معروف، کد سهامداری نیاز دارید. این کد به شما کمک می‌کند تا خرید و فروش‌ها را به نام خودتان انجام دهید. در نتیجه، اولین قدم برای سرمایه گذاری در بورس، معرفی خود به کارگزاران بورس و دریافت کد سهامداری است. برای دریافت کد بورسی یا کد سهامداری، می‌توانید به صورت حضوری و غیرحضوری (اینترنتی) اقدام کنید. در گوگل جستجو کنید: «دریافت کد بورسی». سپس یک شرکت کارگزاری نزدیک به خود را پیدا کنید و به همراه مدارک شناسایی به سراغ آن بروید.

    در قدم‌های بعدی باید برای انتخاب سهام و خرید و فروش آن تصمیم‌گیری کنید. اصل ماجرا برای سرمایه گذاری در بورس و آغاز سودآوری در این مرحله اتفاق می‌افتد. در مرحله قبلی نیازی به دانش سرمایه گذاری نداشتید و فرایند دریافت کد سهامداری نهایتاً ۳ روز کاری طول می‌کشد. اما در مرحله بعد باید قادر باشید از بین شرکت‌های متعددی که در بورس حاضر هستند و با استفاده از روش‌ها و شیوه‌های تحلیل در بورس معامله سهام را آغاز کنید.

    درست است که این مرحله را نمی‌توان در دو یا سه روز سپری کرد، اما با مدیریت، مطالعه صحیح و استفاده از آموزش‌های کاربردی بورس، خیلی راحت می‌توانید این مسیر را پیموده و به سودآوری قابل توجهی دست یابید. خانه سرمایه در طول چندین سال فعالیت خود در این حوزه و آموزش روش های سرمایه گذاری در بورس به توسعه فرهنگ سرمایه گذاری در این بازار پرداخته است.

     در بورس به چندین روش می‌توان به معامله پرداخت. در گذشته که هنوز اینترنت پرسرعت و گوشی‌های هوشمند در کشورمان ظهور نکرده بودند، معاملات سهام فقط به صورت حضوری انجام می‌شد. در معاملات حضوری، برای خرید و فروش باید به کارگزاریتان مراجعه می‌کردید و پس از تکمیل فرم‌های ارسال سفارش، کارگزاران سفارش شما را وارد سامانه معاملاتی می‌کردند. این کار درست مانند این است که برای انتقال مبلغی پول به بانک مراجعه کرده‌اید و پس از پر کردن فرم‌های مربوطه این خدمات به شما ارائه می‌شوند.

    پس از ظهور اینترنت پرسرعت و به دلیل محدودیت‌هایی که سرمایه گذاران برای حضور در شرکت کارگزاری داشتند، معاملات حضوری جای خود را به معاملات اینترنتی و آنلاین دادند. البته نه به این معنا که معاملات حضوری منسوخ شده باشد؛ بلکه هنوز بسیاری از سرمایه گذاران قدیمی در ساعت‌ معاملات (۸:۳۰ الی ۱۲:۳۰) در شرکت‌های کارگزاری حضور دارند و معاملات خود را به صورت حضوری انجام می‌دهند.

  • صندوق ارزش
  • اما در معاملات آنلاین و اینترنتی که عمر آن تقریباً به ده سال می‌رسد، افراد نیازی به حضور در شرکت کارگزاری ندارند. کارگزاری برای هر یک از مشتریان خود یوزر و پسورد تعریف می‌کند. به این ترتیب، سرمایه گذاران می‌توانند وارد سامانه معاملاتی آن کارگزار شوند و در هر جای ایران، مستقیم اقدام به خرید و فروش سهام نمایند. اکانت (یوزر و پسورد) معاملات آنلاین و اینترنتی را می‌توانید همزمان با دریافت کد بورسی از کارگزارتان درخواست نمایید یا حتی پس از آن، از کارگزارتان بخواهید که به شما اجازه انجام معاملات آنلاین را بدهد.

    با وجود این‌که معاملات آنلاین و معاملات اینترنتی از نظر معنایی به هم شباهت دارند اما در واقع متفاوت از یکدیگر عمل می‌کنند و هر کدام یوزر و پسورد خود را دارند. در معاملات اینترنتی، شما درخواست خرید و فروش سهام را وارد می‌کنید و این درخواست به کارگزاری ارسال می‌شود. اگر کارگزاری با درخواست شما موافقت کند، آن سفارش را برای انجام به هسته معاملات ارسال می‌کند. اما در معاملات آنلاین، دیگر کارگزاری در انجام سفارش نقشی ندارد و سفارش‌ها بدون دخالت کارگزاری به هسته معاملات ارسال و انجام می‌شوند. این روزها معاملات آنلاین طرفداران بیشتری از معاملات اینترنتی دارند چون سریع‌تر انجام می‌شوند و نیازی به تأیید کارگزاری ندارند. معاملات آنلاین در بستر اپلیکیشن‌های موبایلی نیز ارائه شده‌اند. شما می‌توانید آنها را روی موبایل خود نصب کنید و به خرید و فروش سهام بپردازید.

    در نهایت، نوع دیگری از معاملات هم هستند که به صورت تلفنی انجام می‌شوند. در این شیوه که بیشتر ویژه مشتریان پر معامله و سرشناس کارگزاران است، سرمایه گذار طی یک تماس تلفنی با شرکت کارگزاری، سفارش خود را ارائه می‌دهد و کارگزاری آن سفارش را وارد سامانه معاملات می‌کند. در نتیجه پس از اینکه کد بورسی خود را دریافت کردید به چهار روش می‌توانید به سرمایه گذاری در بورس بپردازید:

     معاملات حضوری

     معاملات آنلاین (رایج ترین روش)

     معاملات اینترنتی

     معاملات تلفنی

    حداقل سرمایه در بورس: سرمایه گذاری در بورس مزایای فراوانی دارد که به برخی از آنها در این قسمت اشاره می‌کنیم. یکی از مهمترین مزایای آن، سرمایه مورد نیاز اندک است. حداقل سرمایه لازم برای اینکار ۵۰۰ هزار تومان است. نیازی نیست همانند بازار مسکن، سرمایه چند صد میلیون تومانی داشته باشید. بورس، کشش سرمایه گذاری از ۵۰۰ هزار تومان تا چند صد میلیارد تومان را دارد.

    قانونی بودن بورس: از مزایای دیگر بورس می‌توان به قانونی بودن آن اشاره کرد. تمام خرید و فروش‌های شما در بورس قانونی هستند و پشتوانه قانونی دارند. در نتیجه خیال شما راحت است که جنس تقلبی، غیراصل و قاچاق به شما نمی‌فروشند یا اینکه سرمایه شما را به سرقت نمی‌برند. همه اینها مزایایی هستند که در کمتر بازاری می‌توان آنها را یافت. وقتی شما سهامی را در بورس خرید و فروش می‌کنید قانون از شما حمایت می‌کند. اما خرید و فروش سهام در خارج از بورس هیچ پشتوانه قانونی ندارد. مثلا خرید و فروش دلار همواره با استرس دستگیر شدن توسط نیروی انتظامی همراه است.

    نقدشوندگی: یکی از مزیت‌های مهمی که بورس را از بیشتر بازارهای موجود متمایز می‌کند، نقدشونده بودن سرمایه گذاری ها در بورس است. مزیت نقدشوندگی بودن دارایی یعنی شما با خیال راحت و سریع می‌توانید سهمتان را به فروش برسانید و تبدیل به پول نقد کنید؛ تنها دو روز بعد از این کار، پول در حساب بانکی‌تان خواهد بود. در بورس سهم‌های زیادی داریم که روزانه بیش از ۲۰ میلیارد تومان معامله می‌شوند. حتی اگر سرمایه‌تان  ۱۰۰ میلیارد تومان هم باشد به آسانی می‌توانید – بدون آنکه با قیمت کمتر و با تخفیف بفروشید – آن را تبدیل به پول نقد کنید. این مزیت که دو روزه پول در حسابتان است در کمتر بازاری مشهود است.

    از پنج دقیقه تا چندین سال: بورس یک بازار منعطف برای هر سرمایه گذار با هر هدف زمانی است. ابزارها و حتی سهم‌های متنوعی در بورس وجود دارند که هم می‌توان چند ساعت روی آنها سرمایه گذاری کرد و نوسان کوتاه مدت (مثلاً ۵ -۶ درصد در یک روز) از آنها گرفت و هم می‌توان روی سهامی سرمایه گذاری کرد که افق و دید بلند مدت سرمایه گذاری را می‌طلبد و در بازه زمانی یک الی دو سال می‌تواند ۲۰۰ تا ۳۰۰ درصد سود و حتی بیشتر را در اختیار صاحبش قرار دهد. آیا شما بازاری را می‌شناسید که بتوانید با اینترنت و قانونی به خرید و فروش بپردازید و میانگین حدود ۳ درصد خالص سود را در تنها چند ساعت کسب کنید؟

    موارد بالا از مهمترین مزایای سرمایه گذاری در بورس هستند. البته این بازار مزایای متعدد جذاب دیگری هم دارد که به آنها اشاره نکردیم. مثلاً در بورس باید به روز و آپدیت باشید که این مزیت و فرصت در کمتر بازاری حاصل می‌شود. چون اخبار سیاسی، اقتصادی، داخلی، خارجی، کلان، خرد، ارز، نفت و هر موضوع دیگری بر بورس اثر گذار است. آیا می‌دانستید که در بورس می‌توان سکه طلا خرید و بدون هیچ دغدغه و نگرانی از افزایش قیمت آن سود برد؟ آیا می‌دانستید در بورس می‌توانید سود تضمینی ماهیانه بیش از ۲ درصد را انتخاب کنید در صورتی که در همین بازه بانک به شما ۷۰ درصد این سود را می‌دهد؟ و در پایان آیا می‌دانستید بر خلاف تفکر بیشتر افراد، بورس بیش از بازارهای دیگر، سرمایه شما را از بی‌ارزش شدن به خاطر تورم بالا در کشور مصون می‌دارد؟

    یقیناً اگر با بورس آشنا نباشید، این سوال برای شما هم پیش می‌آید که سود سرمایه گذاری در بورس چقدر است؟ برای این سوال پاسخ قطعی وجود ندارد. این بازدهی بستگی به عوامل زیادی از جمله خودتان دارد. ممکن است یک فرد سرمایه گذار، اصلا اهل پذیرش ریسک نباشد، خب طبیعتا این فرد در بورس به دنبال سرمایه گذاری‌های کم ریسک و حتی بدون ریسک می‌رود. برای چنین فردی بازده سالیانه ۲۵-۳۵ درصدی مطلوب به نظر می‌رسد.

    اما فردی دیگر اندکی سطح ریسک پذیری خود را افزایش می‌دهد و به خاطر پذیرش ریسک، می‌تواند تا حدود ۶۰ درصد نیز انتظار بازدهی داشته باشد. در نهایت فردی دیگر که سطح ریسک پذیری بالایی دارد و در سهام مختلف با هر سطح ریسکی حاضر به سرمایه گذاری است می‌تواند سالیانه بازدهی چند صددرصدی را نیز به دست آورد. بنابراین برخی از سرمایه گذاران اصلا حاضر به تحمل ریسک نیستند اما برخی دیگر برای کسب بازدهی بالاتر حاضرند خطر از دست دادن بخشی از سرمایه خود را به جان بخرند و انتظار کسب سود بیش از صد درصدی را نیز داشته باشند.

    تصاویر زیر گویای میانگین بازدهی و سود در سالیان گذشته از محل سرمایه گذاری در بورس و بازارهای دیگر است. همیشه بورس با اختلاف زیادی از بازارهای دیگر سودآورتر بوده است.

    بنابراین اگر به فکر حفظ ارزش سرمایه خود و همچنین کسب سود قابل قبول هستید به سرمایه گذاری در بورس فکر کنید.

    سرمایه گذاری در هر بازاری، اصول و قواعد خاص خودش را دارد. بورس هم برای سرمایه گذاری دارای اصول و قاعده‌هایی است که برای موفقیت مستمر و بلند مدت باید آنها را بپذیرید و رعایت کنید. یکی از مهمترین مواردی که باید در زمینه سرمایه گذاری در بورس به آن توجه کنید، آموزش بورس قبل از سرمایه گذاری در بورس است. بورس بازاری قانون‌مند است که برای ورود به آن و انجام معامله باید این قوانین را آموزش ببینید. در غیر این‌صورت و بدون آموزش دیدن ممکن است برای بار اول یا حتی دومین بار به صورت شانسی سود کنید اما در مرتبه سوم با یک ضرر همه آن سودها و بخشی از اصل سرمایه شما سوخت خواهد شد. پس چرا از همان اول کار اصولی را انجام ندهیم؟

    حرفه‌ای شدن در بورس نیاز به زمان و پشتکار دارد. در بورس می‌توان میلیاردر شد اما این اتفاق در ظرف یک شب روی نمی‌دهد. باید تلاش کنید و مهم‌تر از آن همان ابتدای کار کل سرمایه‌تان را وارد بورس نکنید. بلکه بهتر است از سرمایه اضافه‌تان برای این کار استفاده کنید. به هیچ وجه و تحت هیچ شرایطی تک سهم نشوید و کل سرمایه خود را روی سهام یک شرکت سرمایه گذاری نکنید. سعی کنید سرمایه خود را بین سهام سه تا پنج شرکت از صنایع مختلف پخش کنید تا ریسک خود را مدیریت و کاهش دهید. به قول معروف همه تخم‌مرغ‌ها را در یک سبد نگذارید.

    بورس، بازار تحلیل است و بزرگترین اشتباه، دنبال کردن سیگنال افراد و شبکه‌های اجتماعی در مورد خرید و فروش سهام است. تلاش کنید که بورس را یاد بگیرید و خودتان تحلیل کنید. در این شرایط، سود قابل قبول و راضی کننده‌ای را کسب خواهید نمود. بورس هم مانند بازارهای دیگر دست‌خوش شایعه‌ و اخبار بی اساس سیاسی و اقتصادی می‌شود؛ باید حواستان به این موضوع هم باشد.

    چطور با تخفیف کارمزد در صرافی های ارز دیجیتال ثبت نام کنیم؟

    توجه: برای انجام معامله در بایننس حتما با آی پی خارج از ایران (کشورهایی مثل ترکیه، فنلاند، سنگاپور و روسیه) وارد شوید!

    بسیار عالی

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    دیدگاه

    نام *

    ایمیل *

    وب‌ سایت

    ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی می‌نویسم.سرمایه گ


    واژه سرمایه گذاری می‌تواند دامنه وسیعی از فعالیت‌ها را شامل شود. این واژه می‌تواند شامل سرمایه گذاری در گواهی سپرده، اوراق قرضه، سهام عادی یا صندوق‌های مشترک سرمایه گذاری باشد.

    اگرچه کسانی که به صورت حرف‌های به سرمایه گذاری می‌پردازند از دارایی‌های دیگری، از قبیل گواهی خرید، برگ اختیار خرید و فروش سهام و دارایی‌های مشهود مانند طلا و اشیاء قیمتی برای انجام سرمایه گذاری نیز استفاده می‌کنند.

    سرمایه گذاری می‌تواند دارای درجات مختلف ریسک‌پذیری باشد و هر فردی، خواه شخصی با تحصیلات دانشگاهی و خواه یک شهروند عادی، می‌تواند با توجه به شرایط خود از تصمیمات سرمایه گذاری استفاده کند.

    سرفصل‌های این مقاله

    سرمایه گذاری عبارت است از تبدیل وجوه مالی به یک یا چند نوع دارایی که برای مدتی در زمان آتی نگهداری خواهد شد.سرمایه گ

    بنابراین مستلزم مدیریت ثروت سرمایه گذاران است. این ثروت شامل مجموع درآمد فعلی و ارزش فعلی درآمدهای آتی است؛ بنابراین ارزش فعلی و مفهوم بهره مرکب می‌تواند نقش مهمی را در این فرایند داشته باشد.

    هدف سرمایه گذاران معمولا، رشد و توسعه سرمایه خود و بهره مندی از منافع آن در آینده هست. آن ها معمولا ممکن است سرمایه خود را به مدت طولانی و طی سال‌ها و دهه‌ها نگه داشته و از سود دهی آن بهره ببرند. البته سرمایه گذاری در بخش‌های مختلف دارای تعابیر مختلفی است.

    برای مثال، در اقتصاد شرکت ها، شامل ایجاد و تامین سرمایه اولیه و یا افزایش سرمایه در شرکت‌ها است که در انتظار پیشرفت کسب و کار و سود بیشتر است. هر چقدر سرمایه یک شرکت بیشتر باشد، بهتر می‌توان به سود و درآمد بیشتری دست پیدا کند.

    سرمایه‌گذاری یعنی خرید کالایی که در حال حاضر مصرف نمی‌شود اما در آینده فرد به آن نیاز پیدا خواهد کرد و آن کالا برای او سودآور خواهد بود.

    سرمایه‌گذاری به این معنی است که فرد یک دارایی مالی نظیر سهام را می‌خرد و پیش‌بینی می‌کند که آن دارایی مالی در آینده سودآور خواهد بود و قیمتش افزایش خواهد یافت، لذا با فروش به قیمت بالاتر سود خوبی به دست خواهد آورد.

    وارن بافت سرمایه‌گذاری را این‌گونه تعریف می‌کند:

  • صنایع بسته بندی مشهد
  • «فرایند برنامه‌ریزی برای پول تا در آینده پول بیشتری نصیب شما شود»

    در همین رابطه می­‌گوید:

    «هرگز روی یک منبع درآمد اتکا نکنید، سرمایه‌گذاری انجام دهید تا منبع دیگری ایجاد کنید.» لذا شاید بتوان به تعبیری سرمایه ­گذاری را ایجاد منابع مالی جدید دانست.

    کلیه منابع مالی و پولی و منابع قابل تبدیل به پول، سرمایه خوانده می‌شود. جوامع و شرکت‌هایی که معمولا دارای سرمایه بیشتری هستند، نسبت به رقبای خود که سرمایه کمتری دارند، عملکرد و فعالیت بهتری دارند.

    در عصر حاضر، نیروهای انسانی نیز قسمتی از سرمایه محسوب می‌شوند. سرمایه می‌تواند هم نقدی باشد هم غیر نقدی. سرمایه نقدی همان پول نقد است و سرمایه غیر نقدی شامل انواع دارایی­‌ها می‌شود که افراد در اختیار دارند. البته سرمایه با پول متفاوت است و فرق دارد.

    پول فقط نقدینگی هست که همیشه در دسترس است و قابل تبادل سریع هست. اما سرمایه دارای مدت زمان و طول عمر زیادتری بوده و به منظور ایجاد ثروت در سرمایه­ گذاری، استفاده می‌شود.

    به عنوان مثال: برندها، نرم افزارها و…که از طریق آن­‌ها می‌توان ثروت ایجاد کرد، نوعی سرمایه محسوب می‌شوند.

    سرمایه گذاری بر حسب موضوع به دو دسته واقعی و مالی تقسیم می‌شود. دسته واقعی نوعی است که فرد با فدا کردن ارزشی در زمان حاضر، نوعی دارایی واقعی به دست می‌آورد. درواقع موضوع سرمایه گذاری، دارایی واقعی است.

    خرید ملک یا آپارتمان، نمونه‌ای از آن است. در دسته مالی، فرد در ازای فدا کردن ارزش حاضر، نوعی دارایی مالی که نتیجه آن معمولاً جریانی از وجوه نقد است به دست می‌آورد.

    سرمایه گذاری در اوراق بهادار مثل سهام عادی یا اوراق مشارکت که فرد در ازای پرداخت پول، محق به دریافت جریانی از وجوه نقد به شکل سود می‌شود، سرمایه گذاری مالی محسوب می‌شود.

    خرید خانه، آپارتمان، زمین و… به منظور کسب درآمد یا افزایش سرمایه می‌تواند یک نوع سرمایه­ گذاری واقعی محسوب شود. این درآمد می‌تواند از اجاره آن ملک یا فروش به قیمتی بالاتر از نرخ خرید انجام شود.

    خرید طلا، نقره، جواهرات و هر نوع کالای ارزشی که قابلیت خرید و فروش مجدد داشته باشد می‌تواند یک نوع سرمایه گذاری واقعی محسوب می‌شود.

    خرید سهام شرکت‌ها در بازار بورس اوراق بهادار به منظور کسب درآمد و افزایش سرمایه یک سرمایه ­گذاری مالی محسوب می‌شود. ریسک سرمایه ­گذاری در بازار بورس بسیار بالاست و کسانی که دانش آن را در این بازار را دارند می‌توانند با مدیریت ریسک در این بازار فعالیت کنند و بازدهی بیشتری نسبت به سایر دارایی‌ها به دست آورند.

    اوراق بدهی جهت تامین بودجه مالی لازم برای پیاده‌سازی طرح‌های شرکت‌ها و نهادهای کشور است. و به طور معمول توسط دولت منتشر و ضمانت می‌شود.

    و از آنجایی که پرداخت اصل و فرع این اوراق توسط دولت تعهد می‌شود، جزء اوراق کم ریسک شمرده می‌شوند.

    اوراق بدهی مشخصات مشترکی ازجمله تاریخ سررسید، ارزش اسمی، نرخ سود اسمی و قیمت فروش دارند. اوراق مشارکت و صکوک دو نوع عمده از اوراق بدهی موجود در بازار محسوب می‌شوند.

    یکی از سرمایه گذاری­‌های کم ریسک سپرده‌های بانکی مدت دار است که توسط بانک‌ها ارائه می‌شود و در حساب­‌های مختلف در بازه­‌های زمانی متفاوت می‌تواند نرخ سود مختلفی داشته باشد. این سرمایه ­گذاری با توجه به ریسک کم آن بازدهی پایین‌تری نسبت به سایر گزینه‌های موجود در بازار خواهد بود.

    صندوق سرمایه ­گذاری یکی از روش‌های سرمایه ­گذاری در بازار سرمایه است. صندوق­‌ها نهادهای واسطه مالی هستند که وجوه مردم را جمع آوری کرده و در اوراق بهادار سرمایه گذاری کرده و افراد را از سود حاصل منتفع می‌کنند.

    این صندوق­‌ها با ترکیب دارایی‌های مالی مختلف مانند اوراق مشارکت، سپرده‌های بانکی، اوراق خزانه و … جزء سرمایه ­گذاری­‌های کم ریسک محسوب می‌شوند و دارای ضامن نقد شوندگی و پرداخت سود می­‌باشند که در بازه زمانی معین به سرمایه‌گذاران سود صندوق را پرداخت می­‌نمایند.

    این صندوق­‌ها درصد مشخصی از ترکیب دارایی خود را به سهام شرکت‌های بورسی و مابقی را به اوراق مشارکت اختصاص می‌دهند، بنابراین ریسک بالاتری به نسبت صندوق‌های درآمد ثابت دارد و همچنین احتمال بازدهی بیشتر نیز وجود دارد.

    این نوع صندوق­‌ها در ترکیب دارایی خود از سهام و اوراق با درآمد ثابت به نسبت تقریباً مساوی سرمایه‌گذاری می‌کنند. نسبت دارایی‌ سهام و اوراق با درآمد ثابت صندوق‌های مختلط ممکن است در طول زمان تغییر یابد.

    عمدتاً این نسبت حداقل ۴۰ درصد و حداکثر ۶۰ درصد سهام است و مابقی شامل اوراق با درآمد ثابت است. ریسک این نوع صندوق­‌ها از صندوق‌های سهامی کمتر و بازدهی بالاتری نسبت به صندوق‌های درآمد ثابت خواهند داشت.

    این صندوق­‌ها دارایی‌های متنوعی از سهام و اوراق بهادار دارند و مانند سهام در بورس معامله می­‌شوند. برخلاف صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک که NAV هر واحد در پایان روز محاسبه و مبنای خرید و فروش قرار می‌گیرد، ETF را می‌توان همانند سهام در طول یک روز معاملاتی معامله کرد.

    قبل از اینکه افراد اقدام به سرمایه­ گذاری نمایند هر فردی باید یک طرح کلی مالی را تنظیم کند. این چنین طرحی باید دربرگیرنده تصمیم گیری در خصوص انجام معامله باشد.

    به علاوه نحوه مالکیت، طول عمر دارایی و میزان سودآوری آن نیز باید مدنظر قرار گیرد. سرانجام اینکه این طرح باید شامل میزان حداقل وجوه پس انداز ضروری نیز باشد.

    همچنین، مفهوم ترکیب بهینه حائز اهمیت است، چرا که ثروت افراد که به صورت دارایی‌های مختلف نگهداری می‌شود، باید به صورت واحد، ارزشیابی و مدیریت شود. ثروت باید در قالب پرتفوی، مدیریت و ارزشیابی شود. پرتفلیو دربرگیرنده مجموعه سرمایه­ گذاری یک سرمایه‌گذار است.

    مهمترین نکته ای که باید در رابطه با سرمایه گذاری بدانید این سات که بدون آموزش دیدن نمی توان وارد هیچ بازاری شد.سرمایه گ

    چون قطعا هر خریدی بدون اطلاع کافی از بازار هدف می تواند ضرر بسیار سنگینی به شما بزند که جبران آن شاید غیر ممکن باشد.

    مخصوصا اگر بخواهید وارد بورس ایران شوید و در آن سرمایه گذاری کنید، پیشنهاد می‌کنیم که بدون شک اول در کلاس آموزش بورس نخبگان خانه سرمایه شرکت کنید و بعد از اینکه راه و رسم سرمایه گذاری را با استفاده از تحلیل تکنیکال و تحلیل بنیادی یاد گرفتید اقدام به سرمایه گذاری کنید.

    انواع روش های سرمایه گذاری به طور کلی عبارت است از تبدیل وجوه مالی به یک یا چند نوع دارایی که برای مدتی در زمان آتی نگهداری خواهد شد. سرمایه­ گذاری مستلزم مدیریت “ثروت” سرمایه ­گذاران است.

    این ثروت شامل مجموع درآمد فعلی و ارزش فعلی درآمدهای آتی است. سرمایه­ گذاری درواقع چشم­ پوشی از مصرف امروز به امید کسب بازدهی در زمان آینده است.

    وارن بافت سرمایه‌گذاری را این‌گونه تعریف می‌کند:

    «فرایند برنامه‌ریزی برای پول تا در آینده پول بیشتری نصیب شما شود»

    فرصت­‌های سرمایه­ گذاری زیادی در چهارچوب اقتصاد داخلی وجود دارد که در این مقاله، طی یک دسته­ بندی کلی، به بررسی انواع فرصت­‌ها و روش های سرمایه گذاری و ویژگی­‌های هر بازار خواهیم پرداخت. فرصت­‌های بررسی شده در این مقاله به شرح زیراند:

    انواع روش های سرمایه­ گذاری در راستای کسب “بازدهی” انجام می­‌شود، ریسک نیز بخش جدایی­ ناپذیر بازدهی است.

    بدین معنا که کسب بازدهی­‌های بالاتر به واسطه پذیرش ریسک­‌های بیشتر اتفاق می­‌افتد و این موضوع مهم­ترین فاکتور تفاوت بین فرصت­‌های سرمایه­ گذاری است.

    گرچه فاکتورهای مهم دیگری نیز همچون افق سرمایه­ گذاری، حجم سرمایه ­گذاری، میزان نقد شوندگی (به معنی سهولت در تبدیل به نقد شدن) و… از سایر عوامل موثر در سرمایه­ گذاری هستند.

    در ادامه، در هر بخش سعی شده ­است تا مهم­ترین عوامل موثر جهت تصمیم­ گیری در ورود به هر بازار (فرصت سرمایه­ گذاری) مورد بررسی قرار گیرد. سرمایه‌گذاری، به لحاظ افق زمانی به دو دسته سرمایه گذاری‌های بلندمدت و کوتاه مدت قابل تقسیم است. همچنین در رویکردی دیگر، می‌توان سرمایه گذاری را به دو گروه عمده تقسیم کرد:‌

    در اقتصادهایی همچون اقتصاد ایران که از یکسو با نوسانات زیادی در متغیرهای کلان اقتصادی همچون نرخ بهره و نرخ تورم رو به رو هستیم و از سویی دیگر رشد شاخص قیمت­‌ها، رقم بالایی است، موضوع سرمایه­ گذاری اهمیت دوچندان می­‌یابد.

    با توجه به تورم موجود در اقتصاد ایران و کاهش ارزش پول ملی، پیدا کردن راه کاری مناسب برای حفظ ارزش پول در مقابل تورم بسیار مهم است. لازم به ذکر است، برای تصمیم گیری درباره سرمایه گذاری بایستی فاکتورهای زیر را مد نظر قرار دهید:

    یکی از راهکارهای سرمایه­ گذاری که درصد بالایی از حجم سرمایه­ گذاری‌­ها در ایران را به خود جذب کرده، سپرده بانکی است. در این روش، پول به بانک سپرده می­‌شود و به صورت ماهانه مبلغی به­ عنوان سود سپرده دریافت می­‌شود.

    بهره بانکی به‌عنوان سرمایه گذاری بدون ریسک در نظر گرفته می‌شود. مهم­ترین ویژگی این سودآوری، تضمینی و قطعی بودن آن است. در حال حاضر میزان سود یا نرخ بهره بانکی بر اساس ضوابط و بخشنامه‌های بانک مرکزی، مشخص و ابلاغ می‌شود.

    سرمایه‌گذاری در بانک به لحاط افق زمانی به دو دسته زیر قابل تقسیم است:

    سرمایه گذاری بلند مدت سپرده‌ای است که افراد به منظور سرمایه‌گذاری و دریافت سود بیشتر به مدت معینی مثلا دو، سه، چهار و یا پنج سال نزد بانک گذاشته و به میزان سرمایه خود در سود حاصل از ایم سپرده بهره‌مند می‌شوند.

    در سرمایه­ گذاری در بانک‌­ها، هرچه مدت زمان طولانی­تر باشد، میزان سودآوری بیشتر است، برای مثال حساب پس‌انداز پنج‌ساله بیشتر از سپرده یک‌ساله سود می‌کند، اما از طرفی اگر سرمایه‌گذار بخواهد قبل از سررسید حساب خود را ببندد با نرخ شکست (termination fee) روبه‌رو می‌شود.

    برای همین سپرده بانکی بلندمدت، مورد سرمایه‌گذاری مناسبی برای همه شرایط (به‌خصوص شرایط نا اطمینانی) نیست، چراکه در حالت عادی تا پنج سال امکان تغییر و انتقال آن به سایر بازارها وجود ندارد.

    و این در شرایطی است که در اقتصاد تورمی و نوسانی همچون ایران، بلوکه شدن پول در چنین حسابی ریسک بالایی دارد.

    لازم به ذکر است، در شرایط فعلی اقتصاد ایران با توجه به دو رقمی و بیش از ۳۰% بودن تورم، رقم بهره­ی بانکی اولین نقش یک فرصت سرمایه ­گذاری یعنی حفاظت از پول در برابر تورم و کاهش قدرت خرید را هم نمی‌­تواند ایفا کند.

    مسکن از گذشته تا امروز، به عنوان یکی از کالاهای سرمایه‌ای شناخته شده است. در ایران به دلیل وجود عوامل فرهنگی و اقتصادی، به مسکن و مستغلات در سرمایه گذاری اهمیت بسیاری داده می‌شود.

    مسکن به عنوان یک کالای سرمایه‌ای می‌تواند در درجه اول باعث حفظ و سپس باعث افزایش ارزش سرمایه شود. بسیاری از مردم بهترین روش‌های سرمایه گذاری در ایران را خرید مسکن می‌دانند. چراکه مسکن هم کالایی مصرفی است و هم به مرور زمان قیمت آن افزایش پیدا می‌کند.

    روش های سرمایه­ گذاری در بازار مسکن را می‌­توان از دو جنبه مورد بررسی قرار داد، خرید به قصد فروش و دیگری خرید به قصد اجاره.

    شاید یکی از اصلی­ ترین روش های سرمایه گذاری، بازار ارز باشد که به دلیل نوسانات قیمتی زیاد این بازار، بازار مطلوبی به نظر برسد.

    باید توجه کرد که کار کردن در این بازار دارای “ریسک زیاد” هست و از شفافیت معاملات برخوردار نیست و در اصل یک نوع فعالیت در یک بازار سیاه هست.

    دلال‌هایی که دلار را با فرکانس بالا معامله می‌کنند، می‌توانند سود کنند. آن‌ها امروز دلار را می‌خرند و چند دقیقه بعد به قیمتی بالاتر می‌فروشند. سود آن‌ها از ما‌به‌تفاوت خرید‌ و فروش به‌دست می‌آید، نه از انبارکردن و نگه‌داشتن ارز.

    حجم و فرکانس بالای معامله باعث می‌شود سود اندک برای آن‌ها ارزنده باشد. هرچند خرید و فروش ارز یکی از پر سودترین راه های سرمایه گذاری در ایران محسوب می‌شود؛ اما به دلایل زیادی این کار نمی­تواند به عنوان یک سرمایه‌گذاری پایدار شناخته شود.

    افرادی که در سال‌های اخیر سرمایه ریالی خود را به دلار یا یورو تبدیل کردند، سود فوق العاده‌ای کسب نمودند، البته بسیاری نیز در تلاطم‌های ارز دچار ضرر و زیان فراوانی شدند. آنچه مشخص است این است که این نوع سرمایه گذاری ریسک نسبتاً زیادی دارد.

    ممکن است بر اثر اتفاقات و تحولات داخلی و دنیا، قیمت ارز بالا یا پایین رود. در نتیجه انتخاب زمان مناسب برای خرید ارز بسیار مهم است. اصولاً استفاده از ابزارهای تحلیلی نیز نمی‌تواند به صورت دقیق به سرمایه‌گذاران در این بخش کمک کند و پیش‌بینی نرخ ارز همواره با ابهام روبرو است.

    به طور کلی این روش سرمایه گذاری باید با دقت و وسواس انتخاب شود. همچنین مشکلات و محدودیت‌های قانونی موجود در این زمینه ممکن است مشکلاتی را برای سرمایه گذاران ایجاد کند.

    اما به صورت کلی یک نکته مهم را باید در نظر داشت که تعیین ارزش ذاتی نرخ ارز ارتباط مستقیمی با طرف‌های عرضه و تقاضای آن دارد، طرف عرضه که بخش عمده آن در ایران را صادرات بخصوص صادرات نفت تشکیل می‌دهد و طرف تقاضا که شامل تقاضا رسمی و غیررسمی ارز است.

    طلا از جمله دارایی­‌های امن در سرتاسر جهان محسوب می­‌شود و مامن امن سرمایه ­گذاران در هنگام بحران­‌های اقتصادی بوده­ است. این بازار پر ریسک از دو فاکتور داخلی و خارجی تأثیرپذیر است.

    فاکتور داخلی تأثیرگذار نرخ برابری دلار به ریال بوده و فاکتور خارجی قیمت اونس جهانی است. از دیگر مزیت‌های سرمایه‌گذاری در طلا، نبود محدودیت زمانی هست و در هر زمان می‌توان اقدام به خرید و یا فروش کرد. انتخاب روش سرمایه گذاری در بازار طلا بسیار حساس است.

    انتخاب از بین طلای ساخته شده یا ساخته نشده یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های افراد است. البته سرمایه­ گذاری‌های کلان عموماً بر روی طلای ساخته نشده صورت می‌گیرد.

    جذابیت بازار طلا به عنوان یک بازار سودده در کل دنیا و حتی کشورهای پیشرفته نیز مطرح است. یکی دیگر از روش‌های سرمایه‎گذاری در ایران ورود به صندوق‌های سرمایه گذاری است.

    صندوق‌هایی که با قوانین مشخص و منعطف خود امکان سرمایه‌گذاری را ساده تر می‌کنند.

    یکی از جذابترین انواع صندوق سرمایه ­گذاری، نوع طلایی آن (همانند صندوق پشتوانه طلای لوتوس، صندوق سرمایه گذاری زرافشان امید ایرانیان، و صندوق سرمایه­ گذاری در اوراق بهادار مبتنی بر سکه طلای مفید) است.

    در واقع بدون درگیر شدن برای خرید طلا، از طلای ساخته شده گرفته تا انواع سکه، به صورت دقیق بر روی آن‌ها سرمایه­ گذاری می‌کنید. با این کار ارزش سرمایه شما بر اساس قیمت طلا محاسبه می‌شود. این روش، یکی از بهترین روش های سرمایه گذاری در ایران است.

    چیزی که همیشه باعث شده تا به سکه به‌عنوان یکی از بازارهای سرمایه‌گذاری نگاه شود، این است که خاصیت «نقد شوندگی» بالایی دارد. خرید سکه در مقایسه با موارد دیگر به سرمایه کمتری نیاز دارد.

    برای همین عده بسیاری برای حفظ ارزش پول خود، سکه طلا خریداری می­‌کنند؛ اما کسب سود مستمر از آن مستلزم برخورداری از دانش و مهارت است که هرکسی از پس آن برنمی‌آید.

    خرید گواهی سپرده کالایی سکه طلا نیز از ابزارهایی است که بسیار عاقلانه‌تر از خرید سکه فیزیکی و نگهداری آن است. همچنین، در بازار آتی سکه که از اجزای بازار سرمایه کشور است می‌توان قراردادهای آتی سکه طلا نیز خریداری کرد.

    خرید قراردادهای آتی سکه طلا در بازار آتی، متفاوت از خرید سکه فیزیکی است، به طور مثال می‌توان از اهرم موجود در آن بازار استفاده کرد و با مبالغ کم، تعداد بیشتری قرارداد سکه خریداری نمود.

    در بازار سرمایه، اوراق بهادار با سررسید بیش از یک سال به فروش می­‌رسند. از جمله ابزارهایی که در این بازار ارائه شده ­است می‌­توان به سهام، اوراق مشارکت، صکوک، اوراق تسهیلات مسکن، قراردادهای اختیار معامله و قرارداد آتی اشاره کرد. سرمایه­ گذاری در بورس یکی از مرسوم‌ترین روش‌های سرمایه­ گذاری در دنیا است.

    شرکت‌های معتبر در صنایع مختلف، سهام خود را در بورس اوراق بهادار عرضه می‌کنند تا افراد مختلف، سهام‌دار آن شرکت شوند. عدم نیاز به سرمایه‌های کلان برای خرید سهام و ورود به بورس، یکی از دلایل جذابیت این بازار برای سرمایه­ گذاری است.

    در رابطه با آن‌چه که برخی از افراد جامعه در مورد ریسک بالای سرمایه ­گذاری در بورس بیان می‌کنند، باید گفت، ریسک موجود در این روش سرمایه ­گذاری بیش از آن که از ذات خود بازار ناشی شود، از رویکرد سرمایه گذاران آن ناشی می­شود.

    حتی در بورس نیز، می­‌توان با به کارگیری روش­های تحلیلی، بررسی اطلاعات شرکت­ها و اقدام به سرمایه­ گذاری براساس تحلیل و شناخت، ریسک سرمایه­ گذاری را کاهش داده و تعدیل کرد.

    برخی گمان می‌کنند که سرمایه گذاری بر روی شرکت‌های بزرگ، سودآوری بیشتری دارد. این در حالی است که آمارها نشان از رشد بالای ارزش سهام شرکت‌های کوچک در مدت زمان کوتاه می‌دهند؛ اما باید گفت، درواقع این تنها اندازه شرکت­‌ها نیست که تعیین‌کننده ارزش و متعاقبا قیمت آن‌ها در بازار است، بلکه آن‌چه اهمیت دارد عمکرد شرکت‌­ها، سودآوری و قابلیت اولا ثبات و تکرار سودآوری و ثانیا رشد در سودآوری است.

    اگر بتوانید به موقع سهام مناسبی خریداری کنید، با یک سرمایه گذاری کوچک به رشد بالایی از ارزش سهام دست پیدا خواهید کرد. در نتیجه سعی کنید سبد سرمایه ­گذاری خود را متنوع کرده و تنها شرکت­‌های بزرگ را در نظر نگیرید.

    یکی دیگر از مزایای سرمایه­ گذاری در بورس نسبت به بسیاری از روش‌های سرمایه گذاری در ایران، قابلیت نقدشوندگی سهام است. شما با خرید سهام در بورس نگرانی بابت نقد شدن پول خود نخواهید داشت.

    تمام آنچه که سرمایه­ گذاری می‌کنید را در هر زمانی که بخواهید (در بازه زمان معاملات بازار) بسیار راحت­تر از سایر بازارها می‌توانید به فروش برسانید.

    نکته قابل توجه دیگر موضوع سهولت دسترسی است، درواقع قابلیت معامله سهام در بورس از طریق اینترنت نیز امکان پذیر است.

    در واقع حتی شما نیازی به حضور فیزیکی نیز ندارید و به سادگی می‌توانید سهام مد نظر خود را خریداری کنید و یا سهام خود را به فروش برسانید.

    سرمایه گذاری در بازار سرمایه به دو صورت می­تواند انجام شود که در ادامه به شرح آن خواهیم پرداخت:

    در این روش، سرمایه‌گذار شخصا وارد معاملات بورس و خرید و فروش سهام می‌شود و لذا نیازمند آگاهی، دانش و تجربه کافی در مورد بازار، صنایع و اقتصاد کشور است. درروش مستقیم، سرمایه‌گذار می‌بایست از طریق شرکت‌های کارگزاری اقدام به خرید سهام موردنظر کند.

    از انواع ابزارهای سرمایه‌گذاری غیرمستقیم در بورس می­‌توان به صندوق سرمایه‌گذاری (اوراق، سهام، طلا و …) و سبدگردانی اختصاصی اشاره کرد.

    در این روش، سرمایه گذار با بررسی وضعیت بازدهی و ریسک صندوق‌ها و سبدهای مختلف و همچنین سابقه مدیران این صندوق‌ها و سبدها، در یکی از این صندوق‌ها و سبدها سرمایه‌گذاری کرده و عملا به طور مستقیم خود اقدام به سرمایه­ گذاری نمی‌­کنند.

    مهم­ترین تفاوت صندوق و سبد در مالکیت سرمایه گذار است. در صندوق، پول سرمایه گذاران به صورت یک کل جمع شده و هر سرمایه گذار متناسب با سهم خود از کل سرمایه صندوق از سود و زیان بهره مند می­‌شود و این در حالی است که در سبد شما همچنان مالکیت دارایی خود را دارید و صرفا امکان خرید و فروش را به افراد متخصص واگذار می­‌کنید.

    این روش سرمایه­ گذاری در هر دو حالت کلی آن (صندوق یا سبد) برای افرادی که از دانش و تخصص کافی برخوردار نیستند، بهترین روش سرمایه­ گذاری در بازار سرمایه است.

    “در رابطه با سرمایه­ گذاری در بازار سرمایه باید به این نکته مهم اشاره داشت که این نوع سرمایه­ گذاری یک فعالیت سوداگرانه مانند خرید سکه فیزیکی و ارز نیست، بلکه با سرمایه‌گذاری در بورس، به اقتصاد کشور و تامین مالی شرکت‌ها کمک می‌شود و شاید بتوان این شاخصه را مهم­ترین فاکتور متمایزکننده این روش سرمایه ­گذاری تلقی کرد. تفاوت بین سفته ­بازی و سرمایه‌گذاری می‌تواند دقیق و باریک باشد.”

    یکی از روش های سرمایه گذاری در ایران که کمتر به آن پرداخته می‌شود، سرمایه ­گذاری بر روی استارتاپ‌ها یا همان کسب­وکارهای نوپا است.

    سرمایه ­گذاری خطرپذیر یا سرمایه­ گذاری جسورانه به سرمایه ­گذاری بر استارتاپ‌ها گفته می‌شود. در این مطلب منظور از استارتاپ کسب وکاری نوپا، مبتنی بر تکنولوژی و مقیاس‌پذیر است.

    کسب ­و کارهایی که می‌توانند در آینده‌ای نزدیک پس از شروع، با توجه به “رشد سریع” خود، سود فراوانی را برای سرمایه گذار به همراه داشته باشند.

    ویژگی اکثر این کسب و کارها رشد سریع است و این یعنی بازدهی سرمایه گذاری بسیار بالا. سرمایه گذاری خطرپذیر “سرمایه‌گذاری جسورانه” یا “سرمایه‌گذاری کارآفرینی” (Venture Capital) عبارت است از سرمایه ­گذاری بلند مدت مبتنی بر “سهامداری” که در بازه زمانی مشخص در شرکت­‌های خصوصی که دارای قابلیت رشد بالایی هستند برای شروع، رشد اولیه و یا توسعه کسب وکار صورت می­‌گیرد.

    این کسب وکارها عموما به بازارهای جدیدی ورود می­‌کنند، محصولات جدیدی ارائه می­‌کنند یا روش جدیدی در ارائه کالا و خدمات ارائه می­‌دهند که در نهایت این جدید بودن و نداشتن سابقه کافی تاریخی در روش ارائه خدمت یا محصول و در فعالیت شرکت و شفاف نبودن بازخورد بازار در آن حوزه خاص، ریسک بالایی را در این نوع از کسب­وکارها به همراه دارد.

    درواقع سرمایه گذار خطر پذیر بسته به مرحله توسعه استارتاپ در معرض ریسک‌های متفاوتی از قبیل تشکیل تیم، نمونه اولیه محصول (MVP)، تناسب محصول با بازار هدف، درآمدزایی، مقیاس پذیری، گسترش کسب وکار و… قرار خواهد گرفت.

    لذا همانطور که ممکن است بازدهی خوبی داشته باشند، شکست آن‌ها نیز محتمل است و در درصد بالایی از این کسب‌­وکارها در سال­‌های ابتدائی فعالیت آن­‌ها شاهد شکست هستیم و می‌­توان گفت درصد شکست (failure rate) در این بازار بخصوص در آن دسته از استارتاپ­‌هایی که نوپاتر هستند، بیشتر است. در نتیجه ریسک سرمایه ­گذاری بسیار زیاد است.

    از این روست که سرمایه ­گذاری در این حوزه اصولا سرمایه­ گذاری خطرپذیر یا venture capital نام­گذاری شده ­است. لذا کسانی که قصد ورود به این فرصت سرمایه­­ گذاری را دارند، بایستی طرح و مدل کسب‌­وکار، تیم، بازار، محصول و…را به صورت دقیق مورد بررسی قرار دهند.

    آن چه در ادبیات این حوزه به Due diligence شناخته شده ­است که درواقع منظور از آن ارزیابی و تحلیل همه جانبه سرمایه‌گذاران از وضعیت و پتانسیل‌های سرمایه‌گذاری است. همچنین بایستی یک قرارداد شفاف حقوقی و دقیق تهیه شده و به امضای طرفین سرمایه­گذار و سرمایه­پذیر برسد.

    به دلیل بالا بودن مبالغ مورد نیاز استارتاپ‌ها، معمولا سرمایه­گذاران خطر پذیر اشخاص حقوقی، شرکت‌ یا صندوق‌هایی هستند که سرمایه در دسترس خود را از مجموعه‌ای از افراد و نهادهایی همچون صندوق‌های بازنشستگی، بانک‌ها و بیمه‌ها، نهادهای دانشگاهی، شرکت‌های بزرگ و… تأمین کرده‌اند.

    گرچه در حال حاضر برخی شرکت‌­ها اقدام به جمع آوری مبالغ سرمایه گذاران خرد و حقیقی نیز در قالب تامین مالی جمعی یا Crowd Funding جهت تامین مالی استارتاپ ها کرده اند.

    نکته‌ا­ی مهمی که در سرمایه­ گذاری در این حوزه باید به آن اشاره داشت این است که سرمایه­ گذاری مناسب برای استارتاپ‌­ها، اصولا آن سرمایه ­گذاری است که چیزی فراتر از نقدینگی و منابع مالی را برای استارتاپ به همراه داشته باشد.

    مواردی همچون تجربه و دانش از بازار، ارتباطات استراتژیک، تسهیل رشد و کسب سهم بازار و… از موارد مهمی است که در این فرصت سرمایه­ گذاری از جانب سرمایه­پذیران اهمیت دارد.

    درواقع درصورتی‌ که استراتژی سرمایه‌گذار با کارآفرین همسو باشد امکان همکاری بین این دو خیلی بهتر پیش خواهد رفت.

    شرکت‌­های موفقی همچون آمازون، گوگل، اپل، فیسبوک و… همگی در بازه ی زمانی­ از دریچه سرمایه­ گذاری خطرپذیر تامین مالی شده اند، لذا سرمایه­ گذاری در استارتاپ­‌ها به شرط دقت کافی در انتخاب فرصت سرمایه­ گذاری، با توج به نر­خ­‌های رشد بالا در آن‌ها می­‌تواند از جذاب­ترین فرصت­‌های سرمایه ­گذاری سال­‌های پیش رو باشد.

    با توجه به اهمیت و ضرورت گسترش فعالیت‌های اقتصادی در بخش خصوصی، باید ابزارهای مالی مورد نیاز این بخش نیز ایجاد و گسترش یابد. سرمایه گذاران خطرپذیر به منظور حمایت از ایده‌های خلاق کسب وکار در صحنه اقتصاد، یکی از مهمترین ابزارها هستند.

    در انتها باید به این نکته بسیار مهم اشاره داشت که طبق تئوری­‌های معروف سرمایه­ گذاری نیز، تخصیص تمام حجم سرمایه ­گذاری به یک فرصت، ریسک بالایی دارد و در راستای کاهش ریسک، روش صحیح، تخصیص “بهینه” سرمایه در فرصت­‌های مختلف سرمایه ­گذاری و به بیان شفاف تر تشکیل پرتفوی سرمایه­ گذاری و متنوع سازی است.

    همچنین نکته بسیار مهمی که در انتخاب یک فرصت سرمایه گذاری نقش دارد، افق مدنظر است. “سرمایه گذاری را می‌توان به کوتاه مدت یا حداکثر تا یک سال و بلند مدت یا بیش از یک سال تقسیم کرد.”

    جواب کسب پول است. اگرچه هر فردی با این عبارت موافق است، با این حال باید در آن دقیق‌تر شویم. ما به این خاطر سرمایه گذاری می‌کنیم که رفاه و آسایش فعلی و آتی خود را بهبود ببخشیم.

    وجوهی که سرمایه گذاری می‌شود می‌تواند ناشی از دارایی‌های موجود فرد، مبالغ وام گرفته شده یا پس انداز باشد. افراد سعی می‌کنند از طریق صرفه جویی در مصرف امروز خود و پس انداز آن، بتوانند مصرف آتی خود را بهبود ببخشند.

    سرمایه گذاران سعی می‌کنند ثروت و دارایی خود را به نحو مؤثری مدیریت کنند تا بتوانند با محافظت آن در برابر عواملی هم چون تورم، مالیات و سایر عوامل، بیشترین بازده را کسب نمایند.

    همه مردم به نوعی دارای ثروتی هستند که ناشی از ارائه خدمات آنان در بازار کار است. اغلب مردم در طول مراحل زندگی خود تصمیم گیری‌هایی را در خصوص سرمایه گذاری اتخاذ می‌کنند.

    یکی از تحولاتی که از سال ۱۹۹۰ در زندگی مردم بیشتر به چشم می‌خورد شرکت مردم در طرح‌های بازنشستگی است.

    در طرح‌های سنتی، اغلب مردم مبالغی را به صورت ماهانه برای دوران بازنشستگی پس انداز می‌کردند، ولی حالا همین افراد منابع مالی خود را در خرید سهام، اوراق قرضه و سایر موارد مشابه به کار می‌اندازند.

    بنابراین در این حالت نتیجه تصمیم‌گیری که فرد انجام می‌دهد (اعم از سود یا زیان) بر روی مزایا و منافع بازنشستگی وی تأثیر می‌گذارد.

    در یک عبارت ساده می‌توان گفت که سرمایه گذاران می‌خواهند از پول خود، سودی را کسب نمایند.

    وجه نقد دارای یک هزینه فرصت از دست رفته است، در صورتی که وجه نقد را نگهداری کنید فرصت کسب سود از طریق آن وجه نقد را از دست خواهید داد.

    به علاوه، در یک فضای تورمی، قدرت خرید پول کاهش می‌یابد، به عبارت دیگر وقتی نرخ تورم بالا باشد قدرت خرید به سرعت کاهش می‌یابد.

    سرمایه گذاران دوست دارند بازده آن‌ها تا جایی که امکان داشته باشد زیاد باشد؛ ولی باید توجه داشت که میزان بازده تحت تأثیر ریسک قرار دارد.

    سال ۱۹۸۲ در ایالات متحده، سال خوبی برای بازار سهام بود. به طوری که بازده کلی اوراق مربوط به سهام عادی از ۲۰ درصد بالا رفت.

    با وجود این در همین سال برخی از صندوق‌هایی که به صورت حرف‌های اداره می‌شدند با زیان روبرو شدند. همان‌طور که از این مثال بر می‌آید، اوراق بهادار قابل معامله دارای ریسک، بازده‌های متفاوتی دارند.

    بنابر­این تصمیم سرمایه گذاری همیشه باید بر اساس ریسک و بازده صورت گیرد و این دو عامل هیچ‌گاه منفک از هم نیستند.

    ریسک دارای انواع مختلفی است و به همین دلیل تعاریف متعددی نیز دارد. در اینجا، ریسک عبارت است از میزان اختلاف بازده واقعی یک سرمایه گذاری از بازده مورد انتظار آن.

    معمولا در اقتصاد فرض بر این است که سرمایه گذاران منطقی عمل می‌کنند؛ بنابراین آنان اطمینان را به عدم اطمینان ترجیح می‌دهند و طبیعی است که در این حالت می‌توان گفت سرمایه گذاران نسبت به ریسک علاقه‌ای ندارند.

    به عبارت دقیق‌تر باید گفت که آنان ریسک گریزند. یک سرمایه گذار ریسک گریز کسی است که در ازای قبول ریسک، انتظار دریافت بازده بیشتری دارد.

    توجه داشته باشید که در این حالت پذیرفتن ریسک یک کار غیرمنطقی نیست، حتی اگر میزان ریسک خیلی زیاد باشد.

    در این حالت انتظار بازده بالایی نیز وجود دارد.

    درواقع، سرمایه گذاران به طور منطقی نمی‌توانند انتظار داشته باشند که بدون قبول ریسک بالا، بازده بالایی کسب کنند.

    آنان به صورت ضمنی یا آشکارا با توجه به ریسک‌پذیری خود دست به سرمایه گذاری می‌زنند. دسته‌ای که ریسک بالایی را قبول می‌کنند انتظار بازده بالایی را نیز دارند و برعکس.

    از آنجا که سرمایه گذاری به جهت رشد سرمایه یا کسب سود در آینده تمرکز دارد، ریسک‌هایی نیز مرتبط با سرمایه گذاری وجود دارد که نمی‌توان آن را حذف یا متوقف کرد. به عنوان مثال:

    سرمایه گذاری در شرکتی که در آینده ورشکسته شود یا پروژه‌ای که شکست بخورد، این همان چیزی است که سرمایه گذاری را از پس‌انداز جدا می‌کند.

    پس انداز، ذخیره پول برای استفاده در آینده است که در معرض ریسک نیست (جز بحث کاهش ارزش پول)، در حالی که سرمایه گذاری به جهت کسب سود در آینده متمرکز می‌شود و در نتیجه مستلزم پذیرش ریسک است.

    به‌طور کلی ریسک به دو دسته ریسک سیستماتیک و ریسک غیر سیستماتیک تقسیم بندی می‌شود.

    ریسک سیستماتیک تغییرپذیری در بازده کل اوراق بهادار را مستقیما ناشی از تغییرات بازار یا اقتصاد می‌داند. این ریسک غیرقابل کنترل هست بنابراین کاهش پذیر هم نخواهد بود. منابع این ریسک عبارت است از ریسک تورم، ریسک نرخ بهره، ریسک بازار و گاها ریسک سیاسی.

    این ریسک قابل کنترل و کاهش پذیر است و شامل آن تغییرپذیری در بازده اوراق بهادار هست که به تغییرپذیری کلی بازار یا اقتصاد بستگی ندارد و از فاکتورهای درونی یک شرکت اثر می‌گیرد. لذا می‌توان از طریق استراتژی­‌هایی مثل متنوع سازی این ریسک را کاهش داد.

    خیر! به این دلیل که حداقل کردن میزان ریسک، مخصوصا نرخ بازده پایین، دارای هزینه‌هایی است. حداقل کردن ریسک به نگهداری دارایی‌های بدون ریسک مثل پس‌انداز و اوراق خزانه منجر می‌شود. در حالی که کسانی که سرمایه گذاری می‌کنند علاقه‌مند هستند رابطه‌ای منطقی بین ریسک و بازده خود ایجاد کنند.

    “وقتی صحبت از سرمایه‌گذاری می‌شود، هدف این است که پول با بالاترین نرخ و کمترین میزان ریسک ممکن رشد کند. با وجود این که هیچ میان‌بری برای ثروتمند شدن نیست، راه‌های هوشمندانه‌ای برای آن وجود دارد.”

    “فیلیپ تاون”

    لذا شاید بتوان از سرمایه ­گذاری نه به عنوان یک کار سخت که به عنوان یک کار هوشمندانه تعبیر کرد!

    چطور با تخفیف کارمزد در صرافی های ارز دیجیتال ثبت نام کنیم؟

    توجه: برای انجام معامله در بایننس حتما با آی پی خارج از ایران (کشورهایی مثل ترکیه، فنلاند، سنگاپور و روسیه) وارد شوید!

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    دیدگاه

    نام *

    ایمیل *

    وب‌ سایت

    ذخیره نام، ایمیل و وبسایت من در مرورگر برای زمانی که دوباره دیدگاهی می‌نویسم.


    توجه کنید Capslock روشن است!


    آکادمی سرمایه‌گذاری نوین

    مدیریت سبد سرمایه گذاری

    هنر و علم تصمیم‌گیری در مورد سیاست های سرمایه‌گذاری، تطبیق سرمایه‌گذاری‌ها با توجه به نگرش افراد

    هزینه فرصت

    سرمایه گ

    هوش مالی

    راهکارهایی برای سرمایه گذاران


    صندوق‌های سرمایه‌گذاری نوین

  • شرکت سرمایه گذاری سپه در کدام یک از نمادهای ز

  • متخصصانی که حافظ منافع شما هستند

    مدیریت حرفه‌ای ضامن اعتبار و بازدهی صندوق‌های سرمایه‌گذاری است. ما در شرکت تامین سرمایه نوین، تیمی از مدیران و تحلیل‌گران با سابقه و به نام را گرد هم آورده‌ایم تا بیشترین بازدهی ممکن را نصیب سرمایه‌گذاران محترم نماییم.ثبات در مدیریت، اشراف به بازار، رصد و تحلیل به موقع، انتخاب‌های درست، بازدهی مطمئن و کاهش ریسک از ویژگی‌های یک تیم مدیریت حرفه‌ای است و ما در شرکت تامین سرمایه نوین همواره سعی در فراهم آوردن بهترین شرایط برای سرمایه‌گذاران محترم را داریم. قدمت، اعتبار و سرمایه جذب شده نشان از اعتماد سرمایه‌گذاران به صندوق‌های تحت مدیریت ما می‌باشد.

    مشتریان از تجربه سرمایه گذاری در صندوق های نوین می گویند:

    سه مرحله تا سرمایه گذاري مطمئن

    دریافت مشاوره رایگان از متخصصین سرمایه گذاري

    گروه تأمین سرمایه نوین به عنوان اولین بانک سرمایه گذاری کشور، با مشارکت بانکهای تجاری و هلدینگهای صنعتی مجوز فعالیت خود را در سال ۱۳۸۷ از سازمان بورس و اوراق بهادار دریافت نموده است. صندوق های سرمایه گذاری تحت مدیریت تامین سرمایه نوین به عنوان قدیمی ترین صندوق های سرمایه گذاری با ایجاد بازدهی جذاب برای سرمایه گذاران همواره مورد توجه بوده اند لذا تامین سرمایه نوین با ایجاد سامانه جامع صندوق های سرمایه گذاری Nibmarket . com برای کلیه افراد راه حل های سرمایه گذاری متنوعی با مدیریت انواع مختلف از صندوق های سرمایه گذاری از طریق ایجاد امکان صدور و ابطال واحدهای صندوق های سرمایه گذاری ارایه نموده است.

    سرمایه گ
    سرمایه گ

    خرید شامپو تریاک دکتر اسکین
    خرید شامپو تریاک


    دیدگاهی بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.