زاگرس

زاگرس
زاگرس

Topografie des Iran mit dem Zāgros-Gebirge

f

Das Zāgros-Gebirge, auch Sagros (persisch رشته‌کوه‌های زاگرس Reschte-Kuhhaye Zāgros; kurdisch .mw-parser-output .Arab a,.mw-parser-output a bdi.Arab{text-decoration:none!important}.mw-parser-output .Arab{font-size:120%}Çiyayên Zagrosê; lurisch كۆیەل زاگرۥۇس), ist das größte Gebirge des heutigen Iran, wobei kleinere Teile sich auch auf dem Gebiet des Irak bzw. der autonomen Region Kurdistan befinden. Es ist Teil des Alpidischen Gebirgssystems. Der höchste Punkt des Zāgros ist mit 4409 m der Gipfel des Qash Mastan (persisch قاش‌ مستان‌ Qāsch Mastān) oder Bizhan 3 (persisch بیژن‌ ٣‌ Bīzhan Se) in der Dena-Kette.

Der Zāgros zieht sich über etwa 1500 km von der Provinz Kordestān an der irakischen Grenze bis zur Straße von Hormus, wo sich Vorderasien und die Arabische Halbinsel auf 50 km nähern. Das Gebirge läuft etwa parallel zum Schwemmland des Tigris bzw. zum Persischen Golf in 50–100 km Entfernung und ist in mehreren Gebirgszügen 200 bis 300 km breit.

Die höchsten Gipfel erreichen nahe der Großstadt Isfahan über 4400 m Höhe, während sie etwas südlicher bei Schiraz um ca. 1000 m niedriger sind.
زاگرس

Der Kel-i-Schin-Pass zwischen Rawanduz (Irak) und Miandoab (Iran) ist der einzige Pass durch den nördlichen Teil des Zagros.

Das Zagrosgebirge wurden im Zuge der Alpidischen Orogenese durch die Kollision zweier Kontinentalplatten – der eurasischen und der arabischen Platte – gebildet. Aktuelle GPS-Messungen[1] in Iran haben gezeigt, dass diese Kollision noch aktiv ist. Die daraus resultierende Verformung ist aber nicht gleichmäßig im Iran verteilt, sondern hauptsächlich in den großen Gebirgsketten des Elburs und des Zagros anzutreffen.

Ein relativ dichtes GPS-gestütztes Netz, das den Zagros im iranischen Teil abdeckt, beweist auch eine hohe Verformung innerhalb des Zagros.[2] Die Messungen zeigen, dass die aktuelle Rate der Verkürzung im südöstlichen Teil des Zagros ~ 10 mm/a und im nordwestlichen Teil ~ 5 mm/a ist. Diese beiden Zonen unterschiedlicher Deformierung werden durch die Kazerun-Verwerfung getrennt. Die GPS-Ergebnisse zeigen auch verschiedene Verkürzungsrichtungen entlang des Gebirges an, d. h. normale Verkürzung im Südost und schräge Verkürzung im Nordwestzagros.

Die Sedimentbedeckung des Zagros liegt im Südosten auf einer Schicht von Steinsalz, während im Nordwesten keine oder nur eine sehr dünne Salzschicht vorhanden ist. Das Salz führt zu einer Abscherung. Diese unterschiedliche basale Abscherung bewirkt, dass es zu beiden Seiten der Kazerun-Verwerfung unterschiedliche Topografien gibt. So ist im Nordwesten das Gelände höher und weniger deformiert, wohingegen im Südosten das Gegenteil der Fall ist.[3]

Spannungen in der Erdkruste durch die Kollision verursachten eine umfangreiche Faltung der bestehenden geschichteten Sedimentgesteine. Nachfolgende Erosion entfernte weiche Gesteine, wie Tonstein und Schluffstein. Härtere Gesteine, wie Kalkstein (calciumreiches Gestein, bestehend aus den Resten mariner Organismen) und Dolomit (Felsen ähnlich wie Kalkstein, enthält Calcium und Magnesium) blieben übrig. Diese differentielle Erosion formte die geraden Bergrücken des Zagrosgebirges.

Salzstöcke und Salzgletscher sind ein häufiges Merkmal des Gebirges. Salzstöcke sind ein wichtiges Ziel für die Öl-Exploration, da sich in ihrer Nähe, immer unterhalb undurchlässiger Erdschichten, oft Erdgas und darunter Erdöl ansammelt.

  • تحلیل تکنیکال چیست
  • Die Berge sind in viele parallele Gebirgsketten (bis zu 10 oder 250 km breit) unterteilt und haben das gleiche Alter wie die Alpen. Die wichtigsten Ölfelder des Iran liegen in den westlichen zentralen Ausläufern des Zagrosgebirges. Die südlichen Bereiche der Provinz Fars haben etwas niedrigere Gipfel (bis zu 4000 Meter). Sie enthalten einige Kalkfelsen mit reichlich marinen Fossilien.

    Das Kuhrudgebirge bildet in 300 km Entfernung östlich des Zagros eine der parallelen Gebirgsketten. Der Bereich zwischen diesen beiden imposanten Bergketten ist die Heimat einer großen Bevölkerung, die in den dazwischen liegenden Tälern lebt. Die Täler liegen ziemlich hoch und haben ein gemäßigtes Klima. Die Binnenflüsse, welche in riesige Salzseen münden, sorgen für angenehme Klimate auf den Hochflächen um Schiraz und Isfahan.

    Die Gebirgsmassive des Ost-Zagros, der Kuh-i-Jupar (29°40′ – 30°15’N, 56°50′ – 57°35’E, 4135 m ü. M.), Kuh-i-Lalezar (4374 m) und Kuh-i-Hezar (4469 m), die heute keine Gletscher aufweisen, waren während einer älteren Eiszeit (Riß-Kaltzeit bzw. pre-LGP = pre-Last Glacial Period) bis maximal auf 1900 m ü. M. hinab und während der letzten Eiszeit (Würm-Kaltzeit bzw. LGP) bis maximal auf 2160 m ü. M. hinab vergletschert. Dabei entstand z. B. auf der Nordseite des Kuh-i-Jupar ein ca. 20 km breiter Vorlandgletscher, der von einem 17 km langen Tal- bis Vorlandgletscher gespeist worden ist. Die Talgletschermächtigkeit erreichte 350 bis 550 m. Die Gletscherschneegrenze (ELA), als Höhengrenze zwischen Gletschernährgebiet und Abschmelzzone war um durchschnittlich 1590 (Ältere Vereisung) bzw. 1490 (Jüngere Vereisung) Höhenmeter abgesenkt. Hieraus ergäbe sich – unter der Bedingung vergleichbarer Niederschlagsverhältnisse – eine eiszeitliche Absenkung der Jahresmitteltemperatur von 11,2 °C für die Riß- und 10,5 °C für die Würm-Kaltzeit gegenüber heute. Wahrscheinlich jedoch war es trockener und darum kälter.[4][5][6][7]

    Die Landwirtschaft ist im Zagrosgebirge schon seit dem 10. Jahrtausend v. Chr. nachweisbar.[8] Es wird vermutet, dass der Mensch Ziegen zuerst im Zagrosgebirge domestiziert hat. Völker wie die Bakhtiari, die Qashquai, die Kurden und die Luri besiedeln das Zagrosgebirge seit mehreren Jahrtausenden und überlebten dort u. a. als nomadische Hirten.[9] Andere wichtige archäologische Fundplätze sind Jarmo und die Höhlen von Shanidar im irakischen Teil. Die Plätze Hadschi Firuz Tepe und Godin Tepe zeigen, dass in der Zeit zwischen 5400 und 3500 v. Chr. im Zagros Weinbau betrieben wurde.[10] Die ältesten Städte im Zagros sind Anschan und Susa.

    Im Altertum sind die Bewohner des Zagrosgebirges durch Bodenfunde und sumerische bzw. akkadische Quellen bekannt. Lulubi und Gutäer fielen in Mesopotamien ein, die Kassiten wanderten ein und begründeten eine langlebige Dynastie in Babylonien. In assyrischer Zeit befanden sich hier etwa die Königreiche Ellipi, Namri, Zamua, Parsua und Karalla. Das Gebirge bildete oft die Grenze zwischen Reichen, wie dem Römischen Reich bzw. Byzantinischen Reich und Partherreich bzw. Sassanidenreich und zwischen den Safawiden und dem Osmanischen Reich.

    Heute leben unter anderem Araber, Bachtiaren, Kaschgai, Kurden, Luren und Perser im Zagros.

    Etwa parallel zum Zagros – ostwärts gegen die großen Wüsten des Landesinneren (Lut/Kawir) – verläuft das etwas kürzere Kuhrudgebirge. In Nordiran, in Sichtweite der auf 1600 m liegenden Hauptstadt Teheran, zwischen den Wüsten und den Kaspi-Provinzen, liegt das Elburs-Gebirge (Damavand 5604 m).

    Topografie des Iran mit dem Zāgros-Gebirge

    f

    Das Zāgros-Gebirge, auch Sagros (persisch رشته‌کوه‌های زاگرس Reschte-Kuhhaye Zāgros; kurdisch .mw-parser-output .Arab a,.mw-parser-output a bdi.Arab{text-decoration:none!important}.mw-parser-output .Arab{font-size:120%}Çiyayên Zagrosê; lurisch كۆیەل زاگرۥۇس), ist das größte Gebirge des heutigen Iran, wobei kleinere Teile sich auch auf dem Gebiet des Irak bzw. der autonomen Region Kurdistan befinden. Es ist Teil des Alpidischen Gebirgssystems. Der höchste Punkt des Zāgros ist mit 4409 m der Gipfel des Qash Mastan (persisch قاش‌ مستان‌ Qāsch Mastān) oder Bizhan 3 (persisch بیژن‌ ٣‌ Bīzhan Se) in der Dena-Kette.

    Der Zāgros zieht sich über etwa 1500 km von der Provinz Kordestān an der irakischen Grenze bis zur Straße von Hormus, wo sich Vorderasien und die Arabische Halbinsel auf 50 km nähern. Das Gebirge läuft etwa parallel zum Schwemmland des Tigris bzw. zum Persischen Golf in 50–100 km Entfernung und ist in mehreren Gebirgszügen 200 bis 300 km breit.

    Die höchsten Gipfel erreichen nahe der Großstadt Isfahan über 4400 m Höhe, während sie etwas südlicher bei Schiraz um ca. 1000 m niedriger sind.
    زاگرس

    Der Kel-i-Schin-Pass zwischen Rawanduz (Irak) und Miandoab (Iran) ist der einzige Pass durch den nördlichen Teil des Zagros.

    Das Zagrosgebirge wurden im Zuge der Alpidischen Orogenese durch die Kollision zweier Kontinentalplatten – der eurasischen und der arabischen Platte – gebildet. Aktuelle GPS-Messungen[1] in Iran haben gezeigt, dass diese Kollision noch aktiv ist. Die daraus resultierende Verformung ist aber nicht gleichmäßig im Iran verteilt, sondern hauptsächlich in den großen Gebirgsketten des Elburs und des Zagros anzutreffen.

    Ein relativ dichtes GPS-gestütztes Netz, das den Zagros im iranischen Teil abdeckt, beweist auch eine hohe Verformung innerhalb des Zagros.[2] Die Messungen zeigen, dass die aktuelle Rate der Verkürzung im südöstlichen Teil des Zagros ~ 10 mm/a und im nordwestlichen Teil ~ 5 mm/a ist. Diese beiden Zonen unterschiedlicher Deformierung werden durch die Kazerun-Verwerfung getrennt. Die GPS-Ergebnisse zeigen auch verschiedene Verkürzungsrichtungen entlang des Gebirges an, d. h. normale Verkürzung im Südost und schräge Verkürzung im Nordwestzagros.

    Die Sedimentbedeckung des Zagros liegt im Südosten auf einer Schicht von Steinsalz, während im Nordwesten keine oder nur eine sehr dünne Salzschicht vorhanden ist. Das Salz führt zu einer Abscherung. Diese unterschiedliche basale Abscherung bewirkt, dass es zu beiden Seiten der Kazerun-Verwerfung unterschiedliche Topografien gibt. So ist im Nordwesten das Gelände höher und weniger deformiert, wohingegen im Südosten das Gegenteil der Fall ist.[3]

    Spannungen in der Erdkruste durch die Kollision verursachten eine umfangreiche Faltung der bestehenden geschichteten Sedimentgesteine. Nachfolgende Erosion entfernte weiche Gesteine, wie Tonstein und Schluffstein. Härtere Gesteine, wie Kalkstein (calciumreiches Gestein, bestehend aus den Resten mariner Organismen) und Dolomit (Felsen ähnlich wie Kalkstein, enthält Calcium und Magnesium) blieben übrig. Diese differentielle Erosion formte die geraden Bergrücken des Zagrosgebirges.

    Salzstöcke und Salzgletscher sind ein häufiges Merkmal des Gebirges. Salzstöcke sind ein wichtiges Ziel für die Öl-Exploration, da sich in ihrer Nähe, immer unterhalb undurchlässiger Erdschichten, oft Erdgas und darunter Erdöl ansammelt.

  • agah online
  • Die Berge sind in viele parallele Gebirgsketten (bis zu 10 oder 250 km breit) unterteilt und haben das gleiche Alter wie die Alpen. Die wichtigsten Ölfelder des Iran liegen in den westlichen zentralen Ausläufern des Zagrosgebirges. Die südlichen Bereiche der Provinz Fars haben etwas niedrigere Gipfel (bis zu 4000 Meter). Sie enthalten einige Kalkfelsen mit reichlich marinen Fossilien.

    Das Kuhrudgebirge bildet in 300 km Entfernung östlich des Zagros eine der parallelen Gebirgsketten. Der Bereich zwischen diesen beiden imposanten Bergketten ist die Heimat einer großen Bevölkerung, die in den dazwischen liegenden Tälern lebt. Die Täler liegen ziemlich hoch und haben ein gemäßigtes Klima. Die Binnenflüsse, welche in riesige Salzseen münden, sorgen für angenehme Klimate auf den Hochflächen um Schiraz und Isfahan.

    Die Gebirgsmassive des Ost-Zagros, der Kuh-i-Jupar (29°40′ – 30°15’N, 56°50′ – 57°35’E, 4135 m ü. M.), Kuh-i-Lalezar (4374 m) und Kuh-i-Hezar (4469 m), die heute keine Gletscher aufweisen, waren während einer älteren Eiszeit (Riß-Kaltzeit bzw. pre-LGP = pre-Last Glacial Period) bis maximal auf 1900 m ü. M. hinab und während der letzten Eiszeit (Würm-Kaltzeit bzw. LGP) bis maximal auf 2160 m ü. M. hinab vergletschert. Dabei entstand z. B. auf der Nordseite des Kuh-i-Jupar ein ca. 20 km breiter Vorlandgletscher, der von einem 17 km langen Tal- bis Vorlandgletscher gespeist worden ist. Die Talgletschermächtigkeit erreichte 350 bis 550 m. Die Gletscherschneegrenze (ELA), als Höhengrenze zwischen Gletschernährgebiet und Abschmelzzone war um durchschnittlich 1590 (Ältere Vereisung) bzw. 1490 (Jüngere Vereisung) Höhenmeter abgesenkt. Hieraus ergäbe sich – unter der Bedingung vergleichbarer Niederschlagsverhältnisse – eine eiszeitliche Absenkung der Jahresmitteltemperatur von 11,2 °C für die Riß- und 10,5 °C für die Würm-Kaltzeit gegenüber heute. Wahrscheinlich jedoch war es trockener und darum kälter.[4][5][6][7]

    Die Landwirtschaft ist im Zagrosgebirge schon seit dem 10. Jahrtausend v. Chr. nachweisbar.[8] Es wird vermutet, dass der Mensch Ziegen zuerst im Zagrosgebirge domestiziert hat. Völker wie die Bakhtiari, die Qashquai, die Kurden und die Luri besiedeln das Zagrosgebirge seit mehreren Jahrtausenden und überlebten dort u. a. als nomadische Hirten.[9] Andere wichtige archäologische Fundplätze sind Jarmo und die Höhlen von Shanidar im irakischen Teil. Die Plätze Hadschi Firuz Tepe und Godin Tepe zeigen, dass in der Zeit zwischen 5400 und 3500 v. Chr. im Zagros Weinbau betrieben wurde.[10] Die ältesten Städte im Zagros sind Anschan und Susa.

    Im Altertum sind die Bewohner des Zagrosgebirges durch Bodenfunde und sumerische bzw. akkadische Quellen bekannt. Lulubi und Gutäer fielen in Mesopotamien ein, die Kassiten wanderten ein und begründeten eine langlebige Dynastie in Babylonien. In assyrischer Zeit befanden sich hier etwa die Königreiche Ellipi, Namri, Zamua, Parsua und Karalla. Das Gebirge bildete oft die Grenze zwischen Reichen, wie dem Römischen Reich bzw. Byzantinischen Reich und Partherreich bzw. Sassanidenreich und zwischen den Safawiden und dem Osmanischen Reich.

    Heute leben unter anderem Araber, Bachtiaren, Kaschgai, Kurden, Luren und Perser im Zagros.

    Etwa parallel zum Zagros – ostwärts gegen die großen Wüsten des Landesinneren (Lut/Kawir) – verläuft das etwas kürzere Kuhrudgebirge. In Nordiran, in Sichtweite der auf 1600 m liegenden Hauptstadt Teheran, zwischen den Wüsten und den Kaspi-Provinzen, liegt das Elburs-Gebirge (Damavand 5604 m).

    Topografie des Iran mit dem Zāgros-Gebirge

    f

    Das Zāgros-Gebirge, auch Sagros (persisch رشته‌کوه‌های زاگرس Reschte-Kuhhaye Zāgros; kurdisch .mw-parser-output .Arab a,.mw-parser-output a bdi.Arab{text-decoration:none!important}.mw-parser-output .Arab{font-size:120%}Çiyayên Zagrosê; lurisch كۆیەل زاگرۥۇس), ist das größte Gebirge des heutigen Iran, wobei kleinere Teile sich auch auf dem Gebiet des Irak bzw. der autonomen Region Kurdistan befinden. Es ist Teil des Alpidischen Gebirgssystems. Der höchste Punkt des Zāgros ist mit 4409 m der Gipfel des Qash Mastan (persisch قاش‌ مستان‌ Qāsch Mastān) oder Bizhan 3 (persisch بیژن‌ ٣‌ Bīzhan Se) in der Dena-Kette.

    Der Zāgros zieht sich über etwa 1500 km von der Provinz Kordestān an der irakischen Grenze bis zur Straße von Hormus, wo sich Vorderasien und die Arabische Halbinsel auf 50 km nähern. Das Gebirge läuft etwa parallel zum Schwemmland des Tigris bzw. zum Persischen Golf in 50–100 km Entfernung und ist in mehreren Gebirgszügen 200 bis 300 km breit.

    Die höchsten Gipfel erreichen nahe der Großstadt Isfahan über 4400 m Höhe, während sie etwas südlicher bei Schiraz um ca. 1000 m niedriger sind.
    زاگرس

    Der Kel-i-Schin-Pass zwischen Rawanduz (Irak) und Miandoab (Iran) ist der einzige Pass durch den nördlichen Teil des Zagros.

    Das Zagrosgebirge wurden im Zuge der Alpidischen Orogenese durch die Kollision zweier Kontinentalplatten – der eurasischen und der arabischen Platte – gebildet. Aktuelle GPS-Messungen[1] in Iran haben gezeigt, dass diese Kollision noch aktiv ist. Die daraus resultierende Verformung ist aber nicht gleichmäßig im Iran verteilt, sondern hauptsächlich in den großen Gebirgsketten des Elburs und des Zagros anzutreffen.

    Ein relativ dichtes GPS-gestütztes Netz, das den Zagros im iranischen Teil abdeckt, beweist auch eine hohe Verformung innerhalb des Zagros.[2] Die Messungen zeigen, dass die aktuelle Rate der Verkürzung im südöstlichen Teil des Zagros ~ 10 mm/a und im nordwestlichen Teil ~ 5 mm/a ist. Diese beiden Zonen unterschiedlicher Deformierung werden durch die Kazerun-Verwerfung getrennt. Die GPS-Ergebnisse zeigen auch verschiedene Verkürzungsrichtungen entlang des Gebirges an, d. h. normale Verkürzung im Südost und schräge Verkürzung im Nordwestzagros.

    Die Sedimentbedeckung des Zagros liegt im Südosten auf einer Schicht von Steinsalz, während im Nordwesten keine oder nur eine sehr dünne Salzschicht vorhanden ist. Das Salz führt zu einer Abscherung. Diese unterschiedliche basale Abscherung bewirkt, dass es zu beiden Seiten der Kazerun-Verwerfung unterschiedliche Topografien gibt. So ist im Nordwesten das Gelände höher und weniger deformiert, wohingegen im Südosten das Gegenteil der Fall ist.[3]

    Spannungen in der Erdkruste durch die Kollision verursachten eine umfangreiche Faltung der bestehenden geschichteten Sedimentgesteine. Nachfolgende Erosion entfernte weiche Gesteine, wie Tonstein und Schluffstein. Härtere Gesteine, wie Kalkstein (calciumreiches Gestein, bestehend aus den Resten mariner Organismen) und Dolomit (Felsen ähnlich wie Kalkstein, enthält Calcium und Magnesium) blieben übrig. Diese differentielle Erosion formte die geraden Bergrücken des Zagrosgebirges.

    Salzstöcke und Salzgletscher sind ein häufiges Merkmal des Gebirges. Salzstöcke sind ein wichtiges Ziel für die Öl-Exploration, da sich in ihrer Nähe, immer unterhalb undurchlässiger Erdschichten, oft Erdgas und darunter Erdöl ansammelt.

  • آگاس
  • Die Berge sind in viele parallele Gebirgsketten (bis zu 10 oder 250 km breit) unterteilt und haben das gleiche Alter wie die Alpen. Die wichtigsten Ölfelder des Iran liegen in den westlichen zentralen Ausläufern des Zagrosgebirges. Die südlichen Bereiche der Provinz Fars haben etwas niedrigere Gipfel (bis zu 4000 Meter). Sie enthalten einige Kalkfelsen mit reichlich marinen Fossilien.

    Das Kuhrudgebirge bildet in 300 km Entfernung östlich des Zagros eine der parallelen Gebirgsketten. Der Bereich zwischen diesen beiden imposanten Bergketten ist die Heimat einer großen Bevölkerung, die in den dazwischen liegenden Tälern lebt. Die Täler liegen ziemlich hoch und haben ein gemäßigtes Klima. Die Binnenflüsse, welche in riesige Salzseen münden, sorgen für angenehme Klimate auf den Hochflächen um Schiraz und Isfahan.

    Die Gebirgsmassive des Ost-Zagros, der Kuh-i-Jupar (29°40′ – 30°15’N, 56°50′ – 57°35’E, 4135 m ü. M.), Kuh-i-Lalezar (4374 m) und Kuh-i-Hezar (4469 m), die heute keine Gletscher aufweisen, waren während einer älteren Eiszeit (Riß-Kaltzeit bzw. pre-LGP = pre-Last Glacial Period) bis maximal auf 1900 m ü. M. hinab und während der letzten Eiszeit (Würm-Kaltzeit bzw. LGP) bis maximal auf 2160 m ü. M. hinab vergletschert. Dabei entstand z. B. auf der Nordseite des Kuh-i-Jupar ein ca. 20 km breiter Vorlandgletscher, der von einem 17 km langen Tal- bis Vorlandgletscher gespeist worden ist. Die Talgletschermächtigkeit erreichte 350 bis 550 m. Die Gletscherschneegrenze (ELA), als Höhengrenze zwischen Gletschernährgebiet und Abschmelzzone war um durchschnittlich 1590 (Ältere Vereisung) bzw. 1490 (Jüngere Vereisung) Höhenmeter abgesenkt. Hieraus ergäbe sich – unter der Bedingung vergleichbarer Niederschlagsverhältnisse – eine eiszeitliche Absenkung der Jahresmitteltemperatur von 11,2 °C für die Riß- und 10,5 °C für die Würm-Kaltzeit gegenüber heute. Wahrscheinlich jedoch war es trockener und darum kälter.[4][5][6][7]

    Die Landwirtschaft ist im Zagrosgebirge schon seit dem 10. Jahrtausend v. Chr. nachweisbar.[8] Es wird vermutet, dass der Mensch Ziegen zuerst im Zagrosgebirge domestiziert hat. Völker wie die Bakhtiari, die Qashquai, die Kurden und die Luri besiedeln das Zagrosgebirge seit mehreren Jahrtausenden und überlebten dort u. a. als nomadische Hirten.[9] Andere wichtige archäologische Fundplätze sind Jarmo und die Höhlen von Shanidar im irakischen Teil. Die Plätze Hadschi Firuz Tepe und Godin Tepe zeigen, dass in der Zeit zwischen 5400 und 3500 v. Chr. im Zagros Weinbau betrieben wurde.[10] Die ältesten Städte im Zagros sind Anschan und Susa.

    Im Altertum sind die Bewohner des Zagrosgebirges durch Bodenfunde und sumerische bzw. akkadische Quellen bekannt. Lulubi und Gutäer fielen in Mesopotamien ein, die Kassiten wanderten ein und begründeten eine langlebige Dynastie in Babylonien. In assyrischer Zeit befanden sich hier etwa die Königreiche Ellipi, Namri, Zamua, Parsua und Karalla. Das Gebirge bildete oft die Grenze zwischen Reichen, wie dem Römischen Reich bzw. Byzantinischen Reich und Partherreich bzw. Sassanidenreich und zwischen den Safawiden und dem Osmanischen Reich.

    Heute leben unter anderem Araber, Bachtiaren, Kaschgai, Kurden, Luren und Perser im Zagros.

    Etwa parallel zum Zagros – ostwärts gegen die großen Wüsten des Landesinneren (Lut/Kawir) – verläuft das etwas kürzere Kuhrudgebirge. In Nordiran, in Sichtweite der auf 1600 m liegenden Hauptstadt Teheran, zwischen den Wüsten und den Kaspi-Provinzen, liegt das Elburs-Gebirge (Damavand 5604 m).

    Topografie des Iran mit dem Zāgros-Gebirge

    f

    Das Zāgros-Gebirge, auch Sagros (persisch رشته‌کوه‌های زاگرس Reschte-Kuhhaye Zāgros; kurdisch .mw-parser-output .Arab a,.mw-parser-output a bdi.Arab{text-decoration:none!important}.mw-parser-output .Arab{font-size:120%}Çiyayên Zagrosê; lurisch كۆیەل زاگرۥۇس), ist das größte Gebirge des heutigen Iran, wobei kleinere Teile sich auch auf dem Gebiet des Irak bzw. der autonomen Region Kurdistan befinden. Es ist Teil des Alpidischen Gebirgssystems. Der höchste Punkt des Zāgros ist mit 4409 m der Gipfel des Qash Mastan (persisch قاش‌ مستان‌ Qāsch Mastān) oder Bizhan 3 (persisch بیژن‌ ٣‌ Bīzhan Se) in der Dena-Kette.

    Der Zāgros zieht sich über etwa 1500 km von der Provinz Kordestān an der irakischen Grenze bis zur Straße von Hormus, wo sich Vorderasien und die Arabische Halbinsel auf 50 km nähern. Das Gebirge läuft etwa parallel zum Schwemmland des Tigris bzw. zum Persischen Golf in 50–100 km Entfernung und ist in mehreren Gebirgszügen 200 bis 300 km breit.

    Die höchsten Gipfel erreichen nahe der Großstadt Isfahan über 4400 m Höhe, während sie etwas südlicher bei Schiraz um ca. 1000 m niedriger sind.
    زاگرس

    Der Kel-i-Schin-Pass zwischen Rawanduz (Irak) und Miandoab (Iran) ist der einzige Pass durch den nördlichen Teil des Zagros.

    Das Zagrosgebirge wurden im Zuge der Alpidischen Orogenese durch die Kollision zweier Kontinentalplatten – der eurasischen und der arabischen Platte – gebildet. Aktuelle GPS-Messungen[1] in Iran haben gezeigt, dass diese Kollision noch aktiv ist. Die daraus resultierende Verformung ist aber nicht gleichmäßig im Iran verteilt, sondern hauptsächlich in den großen Gebirgsketten des Elburs und des Zagros anzutreffen.

    Ein relativ dichtes GPS-gestütztes Netz, das den Zagros im iranischen Teil abdeckt, beweist auch eine hohe Verformung innerhalb des Zagros.[2] Die Messungen zeigen, dass die aktuelle Rate der Verkürzung im südöstlichen Teil des Zagros ~ 10 mm/a und im nordwestlichen Teil ~ 5 mm/a ist. Diese beiden Zonen unterschiedlicher Deformierung werden durch die Kazerun-Verwerfung getrennt. Die GPS-Ergebnisse zeigen auch verschiedene Verkürzungsrichtungen entlang des Gebirges an, d. h. normale Verkürzung im Südost und schräge Verkürzung im Nordwestzagros.

    Die Sedimentbedeckung des Zagros liegt im Südosten auf einer Schicht von Steinsalz, während im Nordwesten keine oder nur eine sehr dünne Salzschicht vorhanden ist. Das Salz führt zu einer Abscherung. Diese unterschiedliche basale Abscherung bewirkt, dass es zu beiden Seiten der Kazerun-Verwerfung unterschiedliche Topografien gibt. So ist im Nordwesten das Gelände höher und weniger deformiert, wohingegen im Südosten das Gegenteil der Fall ist.[3]

    Spannungen in der Erdkruste durch die Kollision verursachten eine umfangreiche Faltung der bestehenden geschichteten Sedimentgesteine. Nachfolgende Erosion entfernte weiche Gesteine, wie Tonstein und Schluffstein. Härtere Gesteine, wie Kalkstein (calciumreiches Gestein, bestehend aus den Resten mariner Organismen) und Dolomit (Felsen ähnlich wie Kalkstein, enthält Calcium und Magnesium) blieben übrig. Diese differentielle Erosion formte die geraden Bergrücken des Zagrosgebirges.

    Salzstöcke und Salzgletscher sind ein häufiges Merkmal des Gebirges. Salzstöcke sind ein wichtiges Ziel für die Öl-Exploration, da sich in ihrer Nähe, immer unterhalb undurchlässiger Erdschichten, oft Erdgas und darunter Erdöl ansammelt.

  • فولاژ
  • Die Berge sind in viele parallele Gebirgsketten (bis zu 10 oder 250 km breit) unterteilt und haben das gleiche Alter wie die Alpen. Die wichtigsten Ölfelder des Iran liegen in den westlichen zentralen Ausläufern des Zagrosgebirges. Die südlichen Bereiche der Provinz Fars haben etwas niedrigere Gipfel (bis zu 4000 Meter). Sie enthalten einige Kalkfelsen mit reichlich marinen Fossilien.

    Das Kuhrudgebirge bildet in 300 km Entfernung östlich des Zagros eine der parallelen Gebirgsketten. Der Bereich zwischen diesen beiden imposanten Bergketten ist die Heimat einer großen Bevölkerung, die in den dazwischen liegenden Tälern lebt. Die Täler liegen ziemlich hoch und haben ein gemäßigtes Klima. Die Binnenflüsse, welche in riesige Salzseen münden, sorgen für angenehme Klimate auf den Hochflächen um Schiraz und Isfahan.

    Die Gebirgsmassive des Ost-Zagros, der Kuh-i-Jupar (29°40′ – 30°15’N, 56°50′ – 57°35’E, 4135 m ü. M.), Kuh-i-Lalezar (4374 m) und Kuh-i-Hezar (4469 m), die heute keine Gletscher aufweisen, waren während einer älteren Eiszeit (Riß-Kaltzeit bzw. pre-LGP = pre-Last Glacial Period) bis maximal auf 1900 m ü. M. hinab und während der letzten Eiszeit (Würm-Kaltzeit bzw. LGP) bis maximal auf 2160 m ü. M. hinab vergletschert. Dabei entstand z. B. auf der Nordseite des Kuh-i-Jupar ein ca. 20 km breiter Vorlandgletscher, der von einem 17 km langen Tal- bis Vorlandgletscher gespeist worden ist. Die Talgletschermächtigkeit erreichte 350 bis 550 m. Die Gletscherschneegrenze (ELA), als Höhengrenze zwischen Gletschernährgebiet und Abschmelzzone war um durchschnittlich 1590 (Ältere Vereisung) bzw. 1490 (Jüngere Vereisung) Höhenmeter abgesenkt. Hieraus ergäbe sich – unter der Bedingung vergleichbarer Niederschlagsverhältnisse – eine eiszeitliche Absenkung der Jahresmitteltemperatur von 11,2 °C für die Riß- und 10,5 °C für die Würm-Kaltzeit gegenüber heute. Wahrscheinlich jedoch war es trockener und darum kälter.[4][5][6][7]

    Die Landwirtschaft ist im Zagrosgebirge schon seit dem 10. Jahrtausend v. Chr. nachweisbar.[8] Es wird vermutet, dass der Mensch Ziegen zuerst im Zagrosgebirge domestiziert hat. Völker wie die Bakhtiari, die Qashquai, die Kurden und die Luri besiedeln das Zagrosgebirge seit mehreren Jahrtausenden und überlebten dort u. a. als nomadische Hirten.[9] Andere wichtige archäologische Fundplätze sind Jarmo und die Höhlen von Shanidar im irakischen Teil. Die Plätze Hadschi Firuz Tepe und Godin Tepe zeigen, dass in der Zeit zwischen 5400 und 3500 v. Chr. im Zagros Weinbau betrieben wurde.[10] Die ältesten Städte im Zagros sind Anschan und Susa.

    Im Altertum sind die Bewohner des Zagrosgebirges durch Bodenfunde und sumerische bzw. akkadische Quellen bekannt. Lulubi und Gutäer fielen in Mesopotamien ein, die Kassiten wanderten ein und begründeten eine langlebige Dynastie in Babylonien. In assyrischer Zeit befanden sich hier etwa die Königreiche Ellipi, Namri, Zamua, Parsua und Karalla. Das Gebirge bildete oft die Grenze zwischen Reichen, wie dem Römischen Reich bzw. Byzantinischen Reich und Partherreich bzw. Sassanidenreich und zwischen den Safawiden und dem Osmanischen Reich.

    Heute leben unter anderem Araber, Bachtiaren, Kaschgai, Kurden, Luren und Perser im Zagros.

    Etwa parallel zum Zagros – ostwärts gegen die großen Wüsten des Landesinneren (Lut/Kawir) – verläuft das etwas kürzere Kuhrudgebirge. In Nordiran, in Sichtweite der auf 1600 m liegenden Hauptstadt Teheran, zwischen den Wüsten und den Kaspi-Provinzen, liegt das Elburs-Gebirge (Damavand 5604 m).

    Topografie des Iran mit dem Zāgros-Gebirge

    f

    Das Zāgros-Gebirge, auch Sagros (persisch رشته‌کوه‌های زاگرس Reschte-Kuhhaye Zāgros; kurdisch .mw-parser-output .Arab a,.mw-parser-output a bdi.Arab{text-decoration:none!important}.mw-parser-output .Arab{font-size:120%}Çiyayên Zagrosê; lurisch كۆیەل زاگرۥۇس), ist das größte Gebirge des heutigen Iran, wobei kleinere Teile sich auch auf dem Gebiet des Irak bzw. der autonomen Region Kurdistan befinden. Es ist Teil des Alpidischen Gebirgssystems. Der höchste Punkt des Zāgros ist mit 4409 m der Gipfel des Qash Mastan (persisch قاش‌ مستان‌ Qāsch Mastān) oder Bizhan 3 (persisch بیژن‌ ٣‌ Bīzhan Se) in der Dena-Kette.

    Der Zāgros zieht sich über etwa 1500 km von der Provinz Kordestān an der irakischen Grenze bis zur Straße von Hormus, wo sich Vorderasien und die Arabische Halbinsel auf 50 km nähern. Das Gebirge läuft etwa parallel zum Schwemmland des Tigris bzw. zum Persischen Golf in 50–100 km Entfernung und ist in mehreren Gebirgszügen 200 bis 300 km breit.

    Die höchsten Gipfel erreichen nahe der Großstadt Isfahan über 4400 m Höhe, während sie etwas südlicher bei Schiraz um ca. 1000 m niedriger sind.
    زاگرس

    Der Kel-i-Schin-Pass zwischen Rawanduz (Irak) und Miandoab (Iran) ist der einzige Pass durch den nördlichen Teil des Zagros.

    Das Zagrosgebirge wurden im Zuge der Alpidischen Orogenese durch die Kollision zweier Kontinentalplatten – der eurasischen und der arabischen Platte – gebildet. Aktuelle GPS-Messungen[1] in Iran haben gezeigt, dass diese Kollision noch aktiv ist. Die daraus resultierende Verformung ist aber nicht gleichmäßig im Iran verteilt, sondern hauptsächlich in den großen Gebirgsketten des Elburs und des Zagros anzutreffen.

    Ein relativ dichtes GPS-gestütztes Netz, das den Zagros im iranischen Teil abdeckt, beweist auch eine hohe Verformung innerhalb des Zagros.[2] Die Messungen zeigen, dass die aktuelle Rate der Verkürzung im südöstlichen Teil des Zagros ~ 10 mm/a und im nordwestlichen Teil ~ 5 mm/a ist. Diese beiden Zonen unterschiedlicher Deformierung werden durch die Kazerun-Verwerfung getrennt. Die GPS-Ergebnisse zeigen auch verschiedene Verkürzungsrichtungen entlang des Gebirges an, d. h. normale Verkürzung im Südost und schräge Verkürzung im Nordwestzagros.

    Die Sedimentbedeckung des Zagros liegt im Südosten auf einer Schicht von Steinsalz, während im Nordwesten keine oder nur eine sehr dünne Salzschicht vorhanden ist. Das Salz führt zu einer Abscherung. Diese unterschiedliche basale Abscherung bewirkt, dass es zu beiden Seiten der Kazerun-Verwerfung unterschiedliche Topografien gibt. So ist im Nordwesten das Gelände höher und weniger deformiert, wohingegen im Südosten das Gegenteil der Fall ist.[3]

    Spannungen in der Erdkruste durch die Kollision verursachten eine umfangreiche Faltung der bestehenden geschichteten Sedimentgesteine. Nachfolgende Erosion entfernte weiche Gesteine, wie Tonstein und Schluffstein. Härtere Gesteine, wie Kalkstein (calciumreiches Gestein, bestehend aus den Resten mariner Organismen) und Dolomit (Felsen ähnlich wie Kalkstein, enthält Calcium und Magnesium) blieben übrig. Diese differentielle Erosion formte die geraden Bergrücken des Zagrosgebirges.

    Salzstöcke und Salzgletscher sind ein häufiges Merkmal des Gebirges. Salzstöcke sind ein wichtiges Ziel für die Öl-Exploration, da sich in ihrer Nähe, immer unterhalb undurchlässiger Erdschichten, oft Erdgas und darunter Erdöl ansammelt.

  • ساعت کار بورس
  • Die Berge sind in viele parallele Gebirgsketten (bis zu 10 oder 250 km breit) unterteilt und haben das gleiche Alter wie die Alpen. Die wichtigsten Ölfelder des Iran liegen in den westlichen zentralen Ausläufern des Zagrosgebirges. Die südlichen Bereiche der Provinz Fars haben etwas niedrigere Gipfel (bis zu 4000 Meter). Sie enthalten einige Kalkfelsen mit reichlich marinen Fossilien.

    Das Kuhrudgebirge bildet in 300 km Entfernung östlich des Zagros eine der parallelen Gebirgsketten. Der Bereich zwischen diesen beiden imposanten Bergketten ist die Heimat einer großen Bevölkerung, die in den dazwischen liegenden Tälern lebt. Die Täler liegen ziemlich hoch und haben ein gemäßigtes Klima. Die Binnenflüsse, welche in riesige Salzseen münden, sorgen für angenehme Klimate auf den Hochflächen um Schiraz und Isfahan.

    Die Gebirgsmassive des Ost-Zagros, der Kuh-i-Jupar (29°40′ – 30°15’N, 56°50′ – 57°35’E, 4135 m ü. M.), Kuh-i-Lalezar (4374 m) und Kuh-i-Hezar (4469 m), die heute keine Gletscher aufweisen, waren während einer älteren Eiszeit (Riß-Kaltzeit bzw. pre-LGP = pre-Last Glacial Period) bis maximal auf 1900 m ü. M. hinab und während der letzten Eiszeit (Würm-Kaltzeit bzw. LGP) bis maximal auf 2160 m ü. M. hinab vergletschert. Dabei entstand z. B. auf der Nordseite des Kuh-i-Jupar ein ca. 20 km breiter Vorlandgletscher, der von einem 17 km langen Tal- bis Vorlandgletscher gespeist worden ist. Die Talgletschermächtigkeit erreichte 350 bis 550 m. Die Gletscherschneegrenze (ELA), als Höhengrenze zwischen Gletschernährgebiet und Abschmelzzone war um durchschnittlich 1590 (Ältere Vereisung) bzw. 1490 (Jüngere Vereisung) Höhenmeter abgesenkt. Hieraus ergäbe sich – unter der Bedingung vergleichbarer Niederschlagsverhältnisse – eine eiszeitliche Absenkung der Jahresmitteltemperatur von 11,2 °C für die Riß- und 10,5 °C für die Würm-Kaltzeit gegenüber heute. Wahrscheinlich jedoch war es trockener und darum kälter.[4][5][6][7]

    Die Landwirtschaft ist im Zagrosgebirge schon seit dem 10. Jahrtausend v. Chr. nachweisbar.[8] Es wird vermutet, dass der Mensch Ziegen zuerst im Zagrosgebirge domestiziert hat. Völker wie die Bakhtiari, die Qashquai, die Kurden und die Luri besiedeln das Zagrosgebirge seit mehreren Jahrtausenden und überlebten dort u. a. als nomadische Hirten.[9] Andere wichtige archäologische Fundplätze sind Jarmo und die Höhlen von Shanidar im irakischen Teil. Die Plätze Hadschi Firuz Tepe und Godin Tepe zeigen, dass in der Zeit zwischen 5400 und 3500 v. Chr. im Zagros Weinbau betrieben wurde.[10] Die ältesten Städte im Zagros sind Anschan und Susa.

    Im Altertum sind die Bewohner des Zagrosgebirges durch Bodenfunde und sumerische bzw. akkadische Quellen bekannt. Lulubi und Gutäer fielen in Mesopotamien ein, die Kassiten wanderten ein und begründeten eine langlebige Dynastie in Babylonien. In assyrischer Zeit befanden sich hier etwa die Königreiche Ellipi, Namri, Zamua, Parsua und Karalla. Das Gebirge bildete oft die Grenze zwischen Reichen, wie dem Römischen Reich bzw. Byzantinischen Reich und Partherreich bzw. Sassanidenreich und zwischen den Safawiden und dem Osmanischen Reich.

    Heute leben unter anderem Araber, Bachtiaren, Kaschgai, Kurden, Luren und Perser im Zagros.

    Etwa parallel zum Zagros – ostwärts gegen die großen Wüsten des Landesinneren (Lut/Kawir) – verläuft das etwas kürzere Kuhrudgebirge. In Nordiran, in Sichtweite der auf 1600 m liegenden Hauptstadt Teheran, zwischen den Wüsten und den Kaspi-Provinzen, liegt das Elburs-Gebirge (Damavand 5604 m).

    Topografie des Iran mit dem Zāgros-Gebirge

    f

    Das Zāgros-Gebirge, auch Sagros (persisch رشته‌کوه‌های زاگرس Reschte-Kuhhaye Zāgros; kurdisch .mw-parser-output .Arab a,.mw-parser-output a bdi.Arab{text-decoration:none!important}.mw-parser-output .Arab{font-size:120%}Çiyayên Zagrosê; lurisch كۆیەل زاگرۥۇس), ist das größte Gebirge des heutigen Iran, wobei kleinere Teile sich auch auf dem Gebiet des Irak bzw. der autonomen Region Kurdistan befinden. Es ist Teil des Alpidischen Gebirgssystems. Der höchste Punkt des Zāgros ist mit 4409 m der Gipfel des Qash Mastan (persisch قاش‌ مستان‌ Qāsch Mastān) oder Bizhan 3 (persisch بیژن‌ ٣‌ Bīzhan Se) in der Dena-Kette.

    Der Zāgros zieht sich über etwa 1500 km von der Provinz Kordestān an der irakischen Grenze bis zur Straße von Hormus, wo sich Vorderasien und die Arabische Halbinsel auf 50 km nähern. Das Gebirge läuft etwa parallel zum Schwemmland des Tigris bzw. zum Persischen Golf in 50–100 km Entfernung und ist in mehreren Gebirgszügen 200 bis 300 km breit.

    Die höchsten Gipfel erreichen nahe der Großstadt Isfahan über 4400 m Höhe, während sie etwas südlicher bei Schiraz um ca. 1000 m niedriger sind.
    زاگرس

    Der Kel-i-Schin-Pass zwischen Rawanduz (Irak) und Miandoab (Iran) ist der einzige Pass durch den nördlichen Teil des Zagros.

    Das Zagrosgebirge wurden im Zuge der Alpidischen Orogenese durch die Kollision zweier Kontinentalplatten – der eurasischen und der arabischen Platte – gebildet. Aktuelle GPS-Messungen[1] in Iran haben gezeigt, dass diese Kollision noch aktiv ist. Die daraus resultierende Verformung ist aber nicht gleichmäßig im Iran verteilt, sondern hauptsächlich in den großen Gebirgsketten des Elburs und des Zagros anzutreffen.

    Ein relativ dichtes GPS-gestütztes Netz, das den Zagros im iranischen Teil abdeckt, beweist auch eine hohe Verformung innerhalb des Zagros.[2] Die Messungen zeigen, dass die aktuelle Rate der Verkürzung im südöstlichen Teil des Zagros ~ 10 mm/a und im nordwestlichen Teil ~ 5 mm/a ist. Diese beiden Zonen unterschiedlicher Deformierung werden durch die Kazerun-Verwerfung getrennt. Die GPS-Ergebnisse zeigen auch verschiedene Verkürzungsrichtungen entlang des Gebirges an, d. h. normale Verkürzung im Südost und schräge Verkürzung im Nordwestzagros.

    Die Sedimentbedeckung des Zagros liegt im Südosten auf einer Schicht von Steinsalz, während im Nordwesten keine oder nur eine sehr dünne Salzschicht vorhanden ist. Das Salz führt zu einer Abscherung. Diese unterschiedliche basale Abscherung bewirkt, dass es zu beiden Seiten der Kazerun-Verwerfung unterschiedliche Topografien gibt. So ist im Nordwesten das Gelände höher und weniger deformiert, wohingegen im Südosten das Gegenteil der Fall ist.[3]

    Spannungen in der Erdkruste durch die Kollision verursachten eine umfangreiche Faltung der bestehenden geschichteten Sedimentgesteine. Nachfolgende Erosion entfernte weiche Gesteine, wie Tonstein und Schluffstein. Härtere Gesteine, wie Kalkstein (calciumreiches Gestein, bestehend aus den Resten mariner Organismen) und Dolomit (Felsen ähnlich wie Kalkstein, enthält Calcium und Magnesium) blieben übrig. Diese differentielle Erosion formte die geraden Bergrücken des Zagrosgebirges.

    Salzstöcke und Salzgletscher sind ein häufiges Merkmal des Gebirges. Salzstöcke sind ein wichtiges Ziel für die Öl-Exploration, da sich in ihrer Nähe, immer unterhalb undurchlässiger Erdschichten, oft Erdgas und darunter Erdöl ansammelt.

  • ورنا
  • Die Berge sind in viele parallele Gebirgsketten (bis zu 10 oder 250 km breit) unterteilt und haben das gleiche Alter wie die Alpen. Die wichtigsten Ölfelder des Iran liegen in den westlichen zentralen Ausläufern des Zagrosgebirges. Die südlichen Bereiche der Provinz Fars haben etwas niedrigere Gipfel (bis zu 4000 Meter). Sie enthalten einige Kalkfelsen mit reichlich marinen Fossilien.

    Das Kuhrudgebirge bildet in 300 km Entfernung östlich des Zagros eine der parallelen Gebirgsketten. Der Bereich zwischen diesen beiden imposanten Bergketten ist die Heimat einer großen Bevölkerung, die in den dazwischen liegenden Tälern lebt. Die Täler liegen ziemlich hoch und haben ein gemäßigtes Klima. Die Binnenflüsse, welche in riesige Salzseen münden, sorgen für angenehme Klimate auf den Hochflächen um Schiraz und Isfahan.

    Die Gebirgsmassive des Ost-Zagros, der Kuh-i-Jupar (29°40′ – 30°15’N, 56°50′ – 57°35’E, 4135 m ü. M.), Kuh-i-Lalezar (4374 m) und Kuh-i-Hezar (4469 m), die heute keine Gletscher aufweisen, waren während einer älteren Eiszeit (Riß-Kaltzeit bzw. pre-LGP = pre-Last Glacial Period) bis maximal auf 1900 m ü. M. hinab und während der letzten Eiszeit (Würm-Kaltzeit bzw. LGP) bis maximal auf 2160 m ü. M. hinab vergletschert. Dabei entstand z. B. auf der Nordseite des Kuh-i-Jupar ein ca. 20 km breiter Vorlandgletscher, der von einem 17 km langen Tal- bis Vorlandgletscher gespeist worden ist. Die Talgletschermächtigkeit erreichte 350 bis 550 m. Die Gletscherschneegrenze (ELA), als Höhengrenze zwischen Gletschernährgebiet und Abschmelzzone war um durchschnittlich 1590 (Ältere Vereisung) bzw. 1490 (Jüngere Vereisung) Höhenmeter abgesenkt. Hieraus ergäbe sich – unter der Bedingung vergleichbarer Niederschlagsverhältnisse – eine eiszeitliche Absenkung der Jahresmitteltemperatur von 11,2 °C für die Riß- und 10,5 °C für die Würm-Kaltzeit gegenüber heute. Wahrscheinlich jedoch war es trockener und darum kälter.[4][5][6][7]

    Die Landwirtschaft ist im Zagrosgebirge schon seit dem 10. Jahrtausend v. Chr. nachweisbar.[8] Es wird vermutet, dass der Mensch Ziegen zuerst im Zagrosgebirge domestiziert hat. Völker wie die Bakhtiari, die Qashquai, die Kurden und die Luri besiedeln das Zagrosgebirge seit mehreren Jahrtausenden und überlebten dort u. a. als nomadische Hirten.[9] Andere wichtige archäologische Fundplätze sind Jarmo und die Höhlen von Shanidar im irakischen Teil. Die Plätze Hadschi Firuz Tepe und Godin Tepe zeigen, dass in der Zeit zwischen 5400 und 3500 v. Chr. im Zagros Weinbau betrieben wurde.[10] Die ältesten Städte im Zagros sind Anschan und Susa.

    Im Altertum sind die Bewohner des Zagrosgebirges durch Bodenfunde und sumerische bzw. akkadische Quellen bekannt. Lulubi und Gutäer fielen in Mesopotamien ein, die Kassiten wanderten ein und begründeten eine langlebige Dynastie in Babylonien. In assyrischer Zeit befanden sich hier etwa die Königreiche Ellipi, Namri, Zamua, Parsua und Karalla. Das Gebirge bildete oft die Grenze zwischen Reichen, wie dem Römischen Reich bzw. Byzantinischen Reich und Partherreich bzw. Sassanidenreich und zwischen den Safawiden und dem Osmanischen Reich.

    Heute leben unter anderem Araber, Bachtiaren, Kaschgai, Kurden, Luren und Perser im Zagros.

    Etwa parallel zum Zagros – ostwärts gegen die großen Wüsten des Landesinneren (Lut/Kawir) – verläuft das etwas kürzere Kuhrudgebirge. In Nordiran, in Sichtweite der auf 1600 m liegenden Hauptstadt Teheran, zwischen den Wüsten und den Kaspi-Provinzen, liegt das Elburs-Gebirge (Damavand 5604 m).

    زاگرُس رشته‌کوهی است که از غرب تا جنوب غربی ایران کشیده شده‌است. این رشته‌کوه از کرانه‌های دریاچه وان در جنوب شرقی ترکیه آغاز شده و پس از گذشتن از استان‌های آذربایجان غربی، لرستان، همدان، مرکزی، اصفهان، فارس، کردستان، کرمانشاه، ایلام، کهگیلویه و بویراحمد، چهارمحال و بختیاری، خوزستان و تا استان‌های کرمان، بوشهر و هرمزگان ادامه می‌یابد. دامنهٔ این رشته‌کوه به شمال عراق نیز امتداد دارد.

    آثار بر جای مانده از غارنشینی در کوه‌های زاگرس مربوط به حدود ۱۰۰٬۰۰۰ سال پیش، بیانگر سکونت انسان در این مناطق در دوره پارینه‌سنگی و عیلامی (۳۰۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ سال پیش) است.[۱]

    نام باستانی رشته کوه زاگرس کُر یا کور است: بر طبق اسطوره‌شناسی سومری کور (کر) اساساً نام یک کوه یا کوه‌هایی بوده، و معمولاً به کوه‌های زاگرس واقع در شرق سومر اطلاق می‌گردیده‌است.

    کور همچنین نام دیگر امپراتوری اکد است که از سه هزار سال پیش و قبل از آن بر کل نواحی زاگرس گسترده شده بود.[۲]

    بعضی معتقدند ریشه این نام اوستایی است. در زبان اوستایی زاگر Za-G’R’ به معنای کوه بزرگ است. اما نظری نیز هست این است که این کلمه از نام مهاجران هندواروپایی ساکن در این منطقه معروف به ساگارتی گرفته شده.[۳]
    زاگرس

    نام قدیمی این رشته‌کوه در زبان فارسی «پاتاق» که نام رشته‌کوهی معروف در استان کرمانشاه نیز هست بوده و پیش از آن «کهستان» (در عربی «جبال») و «پهله» بود.

    واژهٔ «زاگرس» یا «زاگروس» از بیش از هشت دهه پیش و از اواخر دوره قاجار از طریق ترجمه آثار نویسندگان اروپایی (و بعضاً از زبان یونانی) وارد زبان فارسی شده و سپس بر روی نقشه ایران نیز گذاشته شد.

    ظاهراً حسن پیرنیا اولین کسی است که واژهٔ زاگرس را در حاشیهٔ صفحهٔ ۲ کتاب خود بنام «تاریخ ایران از آغاز تا انقراض ساسانیان» آورده‌است. او خود تأکید نموده که اروپاییها چنین (یعنی زاگرس) نامند.

    بعد از نوشتهٔ پیرنیا بارها به اشتباه از زاگرس به نام کوه یا دره نام برده شد که برداشت نادرستی بوده‌است زیرا واژهٔ زاگرس بخش گسترده‌ای از شمال‌غربی تا جنوب شرقی ایران را با بیش از ۲۴۰ نام از رشته کوه، دشت، دره، رود و شهر و بخش و روستا در استان‌های آذربایجان غربی، کردستان، ایلام، کرمانشاه، مرکزی و اصفهان و فارس و کهگیلویه و بویراحمد و چهارمحال و بختیاری و خوزستان و بالاخره لرستان را شامل می‌شود.

    واژهٔ زاگرس در هیچ‌یک از کتاب‌های تاریخی و جغرافیایی یا مسالک و الممالک و نوشته‌های دوره اسلامی نوشته نشده‌است.
    در لغت‌نامه دهخدا یا دائرةالمعارف مصاحب نیز نکته‌ای مهم و اساسی دربارهٔ ریشه و اصل واژه زاگرس بیان نشده‌است.

    محمد قزوینی در صفحهٔ ۴۸ از جلد ۵ کتاب خود می‌نویسد: «زاگرس نام یونانی سلسله جبال غربی ایران به خصوص منطقهٔ لرنشین در غرب ایران است.»

  • بورس کالا چیست
  • در دانشنامه لاروس از زاگرس به کوتاهی به‌عنوان نام دره‌ای که نفت‌خیز است ذکر شده‌است.

    در واژه نامهٔ یونانی به آلمانی که سال م۱۸۸۶ در لایپزیگ به چاپ رسیده واژه Zagrio یا Zagros را به‌عنوان «کوهی در دوران ماد» به نقل از نوشته‌های استرابون و پولیبیوس آورده‌است.

    در لغت نامهٔ جغرافیایی Lexique géographique در زیر واژه و عنوان «زاگرو» (زاگرس) آمده‌است:

    رومن گیرشمن باستان‌شناس فرانسوی در کتابش[۵] زاگرس را نام قبیله‌ای دانسته و می‌نویسد:

    هرودوت نیز در نوشته‌هایش[۶] از همین قبیله صحراگرد با نام «ساگارتی» یاد کرده و می‌نویسد:

    دیاکونوف نیز در کتاب تاریخ ماد خود[۷] در شرح حملهٔ آشوری‌ها به پارسوا و به استناد کتیبه‌های خوانده شده می‌نویسد:

    به استناد مطالب ذکر شده ریشهٔ واژهٔ زاگرس از زبان اوستایی است و یونانی‌ها با افزودن S (س) به آخر آن این واژه را به شکل یونانی مبدل نمودند.
    زاگرس Zagreus ، در استوره های ارفه ای ، فرزند خدایگون زئوس ( به شکل یک مار ) و دخترش پرسیفونه است .
    لذا واژهٔ زاگرس (همانند واژه بختیاری) هم نام کوه و دژ و هم ایل، قوم، قبیله و محلی بوده‌است.
    به باور فریدون جنیدی در کتاب « داستان ایران » نام اصلی زاگرس

    کمربند چین‌خورده و رانده زاگرس یک کمربند طولانی حدوداً ۱۸۰۰ کیلومتری (۱۱۰۰ مایل) از سنگهای پوسته‌ای تغییر شکل یافته‌است که در جبهه برخوردی بین صفحات عربی و اوراسیا تشکیل شده‌است.[۸]

    رشته کوه‌های زاگرس حاصل یک فعالیت تکتونیکی یعنی برخورد دو صفحه تکتونیکی اوراسیا و عربستان هستند. این چین خوردگی متوقف نشده و دگرگونی زمین در غرب ایران و منطقه زاگرس همچنان ادامه دارد. چین خوردگی‌های متعدد و وجود گنبدهای نمکی فراوان، زاگرس را به منطقه‌ای نفت خیز تبدیل کرده‌است.

    از نظر زمین‌شناسی، زاگرس به دو یا سه بخش مجزا قابل تفکیک است: زاگرس شمالی، زاگرس میانی و زاگرس جنوبی. تفاوت زاگرس شمالی و جنوبی در نوع چین خوردگی‌ها و نیز در نحوهٔ قرارگیری چین‌ها بر روی گنبدهای نمکی است. استان‌های فارس و کهگیلویه بویر احمد، بخش‌های جنوبی استان‌های اصفهان و چهارمحال و بختیاری، ارتفاعات شرقی استان بوشهر و ارتفاعات شمالی استان هرمزگان همگی زاگرس جنوبی محسوب می‌شوند. بخش‌های غربی استان اصفهان، بخش بزرگی از چهارمحال و بختیاری، استان لرستان، ارتفاعات شمالی-شرقی استان خوزستان، بخش‌های جنوبی استان‌های مرکزی و همدان از جمله مناطق زاگرس مرکزی محسوب می‌شوند. اما بخش‌های شمال غربی مناطق مذکور که شامل استان‌های ایلام، کرمانشاه، کردستان، بخش‌های جنوبی و غربی آذربایجان غربی، ارتفاعات زاگرس در شمال عراق هستند به عنوان زاگرس شمالی شناخته می‌شوند
    در یک تقسیم‌بندی دیگر، کوه‌های زاگرس به دو بخش اصلی قابل تفکیک هستند: زاگرس مرتفع و زاگرس چین خورده.

    بر پایه تقسیم‌بندی‌های ساختمانی زمین‌شناسی ایران، پهنه زاگرس مرتفع یا زاگرس بلند، با پهنای متوسط ۸۰ کیلومتر در میان دو پهنه زمین‌شناختی سنندج-سیرجان در شمال و پهنه زاگرس چین‌خورده در جنوب قرار دارد و بلندترین بخش‌های رشته‌کوه زاگرس را در خود جای داده‌است. مرز شمالی پهنه زاگرس بلند، یک گسل معکوس بزرگ است که آن را گسل اصلی معکوس زاگرس می‌نامند. گسل زاگرس بلند نیز مرز جنوبی پهنه زاگرس بلند محسوب می‌شود و این پهنه را از زاگرس چین‌خورده جدا می‌سازد.[۹]

    زاگرس مرتفع بخش شمال شرقی رشته کوه‌های زاگرس و در واقع اولین ردیف از کوه‌های زاگرس را تشکیل می‌دهند و به صورت دیواره‌ای بلند اما با پهنای نسبتاً کم (حداکثر ۸۰ کیلومتر) از شمال غربی به جنوب شرقی کشیده شده‌اند. میزان ارتفاع و بارش برف و باران در این بخش از زاگرس زیاد می‌باشد. مرتفع‌ترین قلل زاگرس شامل دنا، زردکوه، کبیر کوه، اشترانکوه و گرین در زاگرس مرتفع قرار دارند.[۱۰]

    بخش غربی و جنوبی رشته کوه‌های زاگرس، با طولی حدود ۱۳۷۵ کیلومتر و عرضی بین ۱۲۰ تا ۲۵۰ کیلومتر، زاگرس چین خورده نامیده می‌شود. این بخش از زاگرس، همراستا با زاگرس مرتفع، تا خلیج فارس و تنگه هرمز ادامه می‌یابد. تاقدیس‌های بزرگ و کشیده از مشخصه‌های زاگرس چین خورده هستند.[۱۰][۱۱]

    گسل زاگرس بلند مرز شمالی پهنه زاگرس چین‌خورده محسوب می‌شود و این پهنه را از زاگرس بلند جدا می‌سازد.


    بلندترین قله‌های این رشته کوه به ترتیب، دنا (۴۴۰۹ متر) بلندترین قله زاگرس جنوبی، زردکوه بختیاری (۴۲۲۱ متر) بلندترین قله زاگرس مرکزی، اشترانکوه (۴۱۰۰ متر) بلندترین قله زاگرس شمالی، قالی کوه (۴۱۰۰ متر)، بل (۳۹۴۳ متر) و کینو (۳۷۱۰ متر) هستند.

    دنا با ارتفاع ۴۴۰۹ متر بلندترین ارتفاعات زاگرس می‌باشد و از ۴۴ قله مرتفع بالای ۴۰۰۰ متر تشکیل شده‌است و بیش از ۸۰ کیلومتر طول دارد. از لحاظ موقعیت جغرافیایی، کمی از آن در جنوب استان اصفهان و بخش اعظم آن در شمال شرقی استان کهگیلویه و بویراحمد قرار دارد. در تمام سال پوشیده از برف بوده و یکی از کم نظیرترین منابع انواع و اقسام گیاهان دارویی در دنیاست. این کوه یکی از سرچشمه‌های رود کارون است.

    زردکوه بختیاری با ارتفاع ۴۲۲۱ متر دومین قله بلند زاگرس و بلندترین قله زاگرس مرکزی در شهرستان کوهرنگ در استان چهار محال و بختیاری قرار دارد. زردکوه بختیاری در تمام طول سال پوشیده از برف بوده و سرچشمهٔ اصلی رودخانه‌های کارون، زاینده‌رود و دز می باشد.

    اشترانکوه با ارتفاع ۴۱۰۰ متر در استان لرستان[۱۲][۱۳][۱۴] جای گرفته که دارای هشت قلهٔ بلند و به هم پیوسته‌است که در تمام طول سال پوشیده از برف است.دریاچه گهر در این رشته کوه قرار گرفته‌است.
    قالی کوه در جنوب شهرستان الیگودرز قرار دارد نیز با ارتفاع۴۱۰۰ متر جز قله‌های بلند زاگرس محسوب می‌شود. رودخانه دز از این کوه سرچشمه می گیرد . آبشار آب سفید نیز در این ناحیه از رشته کوه زاگرس قرار دارد منطقه قالی کوه پناهگاه حیوانات وحشی بسیاری است.

    شاهانکوه با ۴۰۴۰ متر ارتفاع، بلندترین قلهٔ استان اصفهان و از کوه‌های بلند زاگرس است که در ۲۰ کیلومتری جنوب غرب فریدون‌شهر واقع گردیده‌است.[۱۵] رشته کوه شاهان کوه از دره وهرگان در ۴۰ کیلومتری باختر شمالی فریدون‌شهر شروع شده و رو به سوی جنوب خاوری تا دره آب میدانک، ۲۵ کیلومتری جنوب با ختری فریدون‌شهر به طول حدود ۴۳ کیلومتر و عرض متوسط آن ۱۰ کیلومتر می‌باشد. میزان بارندگی سالانه این رشته کوه بین ۸۰۰ تا یک هزار میلی‌متر و میانگین دمای سالیانهٔ آن بین ۵ تا ۱۰ درجه سانتی گراد است. رودخانهٔ خدنگستان، آب ترزه، آب سه پستان و آب سرداب می‌باشد و چشمه لنگان در شمال این رشته کوه قرار دارد.[۱۶]

    کوه کِینو باارتفاع ۳۷۱۰ متر در شمال خوزستان (شهرستان اندیکا) و هم‌مرز با چهارمحال و بختیاری و لرستان قرار دارد و در بیشتر ماه‌های سال پوشیده از برف است. این کوه منبع اصلی تغذیه تالاب زیبای شیرین بهار خوزستان است.

    از دیگر ارتفاعات مهم زاگرس شمالی می‌توان به رشته کوه گرین (۳۶۰۰ متر) در حد فاصل استان‌های لرستان و همدان اشاره کرد. بیشتر مساحت این رشته کوه در محدوده شهرستان بروجرد و در جنوب غربی تا شمال غربی شهر بروجرد قرار گرفته‌است، اما با این وجود، گرین با طول بیش از ۱۸۰ کیلومتر، بخش اعظم مساحت شهرستان‌های بروجرد، الشتر و نورآباد در استان لرستان، شهرستان نهاوند در استان همدان و نیز بخش‌هایی از استان کرمانشاهان را فرا گرفته‌است. قله‌های ولاش، چهل نابالغان، سه کوزان، هجده یال و میش پرور از بلندترین ارتفاعات رشته کوه گرین هستند.[۱۷]

    بلندی‌های زاگرس حوضه آبخیز رودخانه‌های زاینده‌رود، کارون، مارون، کرخه و دز را تشکیل می‌دهد و با توجه به حجم بارش و پایین بودن سطح تبخیر و موقعیت نسبتاً مناسب سازندهای زمین‌شناختی بخش اعظم آب‌های زمینی و زیرزمینی کشور به میزان ۴۵ تا ۵۰ درصد را تأمین می‌کند. در جنوبی‌ترین نقطه زاگرس قله کوهٔ به بلندی۳۲۶۰ متر زیستگاه تشگرد وکوه فارغان هست تغییرات ارتفاعی و وجود کوه‌های مرتفع و ایجاد میکرو کلیماهای متفاوت همچنین قرار گرفتن این منطقه در بین دو ناحیه رویشی ایران و تورانی و صحارا – سندی دارای فلور خاصی است. به طوریکه عناصر گیاهی ایران و تورانی و صحارا – سندی با هم در این منطقه دیده می‌شوند. علاوه بر این عناصر نفوذی مدیترانه ای اروپا – سیبری سینو ژاپنی و نیز در این منطقه حضور دارند.
    نوع زیستگاه
    ۱- مناطق کوهستانی از ارتفاع ۳۲۶۰ متر (شیبهای صخره ای و سنگی، شکاف صخره‌ها)

    از دیگر قله‌های بلند آن می‌توان به پریز در شهرستان دورود، هشتاد پهلو در بخش پاپی، لیله در شهرستان اندیکا اشاره کرد.
    هفده قله مرتفع زاگرس عبارتند از:[۱۸]

    |-
    ! 21
    |الوند کوه|| ||ایلام-ایلام|| ۳۰۶۵ || زاگرس شمالی
    |}

    به‌طور کلی در هزاره سوم، دوم و اول قبل از میلاد، دامنه‌های شرقی و غربی زاگرس و زاویه جنوب غربی ایران یکی از مراکز مهم تجمع اقوام گوناگون در جهان بوده‌است که دارای نژادی مشترک، فرهنگ و تمدنی مشابه با حکومت‌های تقریباً مهم بوده‌اند که در رأس آن‌ها ایلام قرار داشت.[۱۹] نیمهٔ شمالی رشته کوه زاگرس در دورهٔ ایران باستان محل زندگی مادها بوده‌است.[۲۰][۲۱]

    نتیجهٔ تحقیقات بر روی استخوان‌های کشاورزان نخستین در منطقهٔ زاگرس ایران نشان می‌دهد دی‌ان‌ای کشاورزان باستان اهل زاگرس بیش از همه به زرتشتی‌های ایران و ساکنان امروز افغانستان، پاکستان و ایران شباهت دارد و خیلی متفاوت از مردمانی است که زراعت را از ترکیه به اروپا بردند. تفاوت شگفت‌انگیز ژن کشاورزان اولیه ساکنان شرق و غرب هلال حاصلخیز که تا پیش از این تصور می‌شد از یک نژاد هستند به عنوان دستاورد این پژوهش توسط یک تیم بین‌المللی در نشریه ساینس منعکس شده‌است.[۲۳]

    بیشتر جمعیت رشته کوه زاگرس را اقوام لر و کرد تشکیل می دهند که از دیرباز در این رشته کوه زندگی کرد اند.
    [۲۴]
    [۲۵]
    [۲۶]

    رشته کوه زاگرس دارای حیات وحش بسیار غنی می‌باشد و گونه‌های گیاهی و جانوری کمیاب و بعضاً در حال انقراضی را در خود جای داده‌است.
    زاگرس

    سراب فارسبان، نهاوند

    گله بز کوهی در منطقه حفاظت شده خاییز، بهبهان

    راه باستانی سنگفرش شده، ارجان بهبهان

    آبشار بیشه در لرستان

    پوشش گیاهی زاگرس در لرستان

    لاله واژگون در کوه دنا

    لاله‌های واژگون در کوه دنا

    الگو:بین‌النهرین باستان

    زاگرس مرتفع (و نیز: پهنهٔ راندگی زاگرس مرتفع یا زون زاگرس مرتفع) یکی از زون‌های زمین‌شناسی کشور ایران در محدوده رشته کوه زاگرس است. زاگرس مرتفع بخش شمال شرقی رشته کوه‌های زاگرس و در واقع اولین ردیف از کوه‌های زاگرس را تشکیل می‌دهند و به صورت دیواره‌ای بلند اما با پهنای نسبتا کم (حداکثر ۸۰ کیلومتر) از شمال غربی به جنوب شرقی کشیده شده‌اند. میزان ارتفاع و بارش برف و باران در این بخش از زاگرس زیاد می‌باشد. مرتفع‌ترین قلل زاگرس شامل دنا، زردکوه، اشترانکوه و گرین در زاگرس مرتفع قرار دارند.[۱][۲]
    زاگرس چین خورده در جنوب زاگرس مرتفع قرار دارد.

    ده قله مرتفع زاگرس عبارتند از[۳]:

    زاگرس چین خورده یک پهنه زمین‌شناسی در غرب ایران، در بخش غربی و جنوبی رشته‌کوه زاگرس، با طولی حدود ۱۳۷۵ کیلومتر و عرضی بین ۱۲۰ تا ۲۵۰ کیلومتر است. این بخش از زاگرس، در ادامهٔ زاگرس مرتفع، تا خلیج فارس و تنگه هرمز ادامه می‌یابد. تاقدیس‌های بزرگ و کشیده از مشخصه‌های زاگرس چین خورده هستند.[۱][۲]

    ارتفاع کوه‌های منطقه نسبت به زاگرس مرتفع کمتر است اما وسعت ناحیه کوهستانی بیشتر است.


    قله دنا یا رشته‌کوه دنا؛ بلندترین و بزرگ‌ترین چین‌خوردگی رشته‌کوه بزرگ زاگرس محسوب می‌شود و دارای خط الراسی به طول تقریبی ۹۰ کیلومتر است. نام این کوه برگرفته از شهری باستانی دهنار (ده انار) در دامنه غربی جنوبی کوه می‌باشد که آثار ویرانه‌های ان در نزدیکی روستاهای خونگاه و دشت رز شهرستان دنا مشهود است. نام این کوه ابتدا کوه ده نار بوده و سپس به دینار و دنا تغییر یافته‌است. ترتیب تغییر نام این کوه در اثر زمان بدین صورت است (دهنار- دینار- دینا- دنا). کوه دنا، بام زاگرس با ارتفاع ۴ هزار و ۴۵۹ متر در استان کهگیلویه و بویراحمد واقع شده‌است و
    یکی از ۱۵۱۵ قله بسیار برجسته جهان به‌شمار می‌رود[۱] رشته‌کوه دنا ۵۲ قله بالای ۴۰۰۰ متر دارد و بیشترین مجموعه قله‌های بالاتر از ۴۰۰۰ متر در ایران به این رشته‌کوه تعلق دارد.[۲]

    بر خلاف تصور رایج، دنا یک قله نیست؛ بلکه رشته کوهی در زاگرس است که از شمال غربی تا جنوب شرقی کشیده شده‌است و در مرز سه استان اصفهان، کهگیلویه و بویراحمد و نیز چهارمحال و بختیاری قرارداشته و به سه رشته اصلی و یک رشته فرعی عمودی توسط سه گردنه بیژن، مورگل غربی و پوتک تقسیم می‌گردد.[۳][۴]

    دنا از ۲۰ کیلومتری شرق یاسوج آغاز شده و تا ۷۰ کیلومتری شمال غرب در استان اصفهان ادامه می‌یابد. این کوه از شمال غرب (روستای کتا) آغاز و به سمت جنوب شرق (منطقه کاکان) امتداد یافته‌است که حدود ۹۰ کیلومتر طول و ۱۵ کیلومتر پهنای متوسط است. بلندترین قلهٔ رشته‌کوه دنا، قله ب‍یژن۳ (قاش‌مستان)،[۵] ۴۴۵۹ متر ارتفاع دارد و در ۳۵ کیلومتری شمال غربی یاسوج قرار دارد. شهر سی‌سخت مرکز شهرستان دنا در دامن این کوه جای گرفته‌است. با توجه به طول زیاد و ارتفاعات گوناگون، بارش سالانه در این کوه از ۶۰۰ تا ۱۸۰۰ میلی‌متر متغیراست و رودهای زیادی از آن سرچشمه می‌گیرند که در میانشان می‌توان از بشار، خرسان، ریگان، ماربر، مهریان، کوه گل، دیاشم، سریز، تیزاب و دژکرد نام برد.


    مرز شرقی منطقه حفاظت شده دنا از شمال شهر سی‌سخت مرکز شهرستان دنا شروع می‌شود. از مهم‌ترین پاسگاه‌های محیط بانی می‌توان محیط بانی خاریدون، محیط بانی روستای کره محیط بانی اب سپاه و میمند را نام برد. منطقه حفاظت شده دنا به عنوان یک ذخیره‌گاه زیست‌کره با وسعتی معادل ۹۳ هزار و ۸۲۱ هکتار در جنوب غربی کشور در استان کهگیلویه و بویر احمد E5121 عرض جغرافیایی و N3057 طول جغرافیایی واقع شده‌است.[۷][۸] از سوی دیگر در دامنه‌های دنا دره‌های متعددی وجود دارد که پر از چشمه کوچک و بزرگ است. بسیاری از این چشمه‌ها از زیر برف می‌جوشند و از دامنه‌های پرشیب دنا سرازیر می‌شوند و پس از پیوستن به یکدیگر رودخانه‌های سرد، شیرین و زلال بشار و خرسان را تشکیل می‌دهند.
    زاگرس

    افسانه معروف شاهنامه در خصوص دنا : هنگامی که کیخسرو «شاه ایران زمین» متوجه شد که مرگش نزدیک است، شخصی گمنام به نام لهراسب را جانشین خود معرفی کرد و بعد از آب‌تنی در چشمه بشو (میشی) به سوی ارتفاعات دنا رهسپار گردید. در بین سرداران کیخسرو، سرداری بی‌باک به نام «بیژن» از لهراسب حمایت نکرد و با سی مرد دلاور به سوی کیخسرو و ارتفاعات دنا رهسپار گردید، کیخسرو، بیژن و مردان جنگی همراه با او را پند به اطاعت از لهراسب فراخواند و آنرا پیام ایزدی خواند، اما بیژن آنرا نپذیرفت. کیخسرو از طریق دامنه‌های دنا و سپس کوه آسمانی وارد غاری شده و در آنجا ناپدید گردید. «این غار هم اکنون به نام غار کیخسرو مشهور می‌باشد و در روستای خفر اصفهان واقع شده‌است» بیژن و دلاوران همراه او در راه بازگشت گرفتار برف و بوران شده و راه را گم می‌کنند و در نتیجه از هم جدا می‌شوند، سی مرد دلاور در ارتفاعات دنا بر اثر سرما یخ زده و همگی می میرنند و از آنها تندیس‌های یخی بجا می‌ماند و از آن پس به آن منطقه سی سخت و گردنه آن را بیژن می‌گویند.

    بیژن نیز که در گردنه از دلاوران همراه خود جدا شده بود به سوی ارتفاعات دنا می‌رود و در بین راه جان به جان آفرین تسیلم می‌کند. از آنجا که محل دقیق مرگ او مشخص نیست به سه قلهٔ که احتمال محل مرگ اوست بیژن ۱ و ۲ و ۳ می‌گویند.

    ۱- قاش مستان (بیژن ۳) (۴۴۵۹ متر) : وجه تسمیه بیژن همان افسانه معروف شاهنامه می‌باشد. اما نام قاش مستان به علت وجود شکاف و قاش انتهای قله می‌باشد که کل و بزهای منطقه در فصل جفت‌گیری و مست شدن به این شکاف می‌آیند.

    ۲- مورگل (۴۴۲۶ متر) : به علت گلهای زیبا و ریز و مورچه مانند که در فصل تابستان در بین شکاف‌ها و صخره‌های قله می‌روید که به آن گل مروارید نیز می‌گویند.

    ۳- برج آسمانی (بیژن ۲) (۴۳۹۵ متر) : وجه تسمیه بیژن همان افسانه معروف شاهنامه می‌باشد. اما نام برج آسمانی به علت شبیه برج بودن نوک قله می‌باشد.

    ۴- قزل قلعه (قزل قله) (۴۳۸۰ متر) : به علت سرخ رنگ بودن خاک جبهه جنوبی قله به آن قزل قله یا قله سرخ رنگ می‌گویند، اما با توجه به نمای شرقی قله که شکل یک برج قلعه مانند می‌باشد به آن قزل قلعه نیز می‌گویند.

  • وپارس
  • ۵- حوض دال مرکزی (۴۳۵۰ متر) : به علت وجود شکل حوض مانند زیر قله «سمت غرب پناهگاه» که عقاب (در زبان محلی به آن دال می‌گویند) در آنجا می‌نشیند و چون در جبهه مرکزی واقع شده به آن حوض دال مرکزی می‌گویند.

    ۶- ماش (بیژن ۱) (۴۳۴۰ متر) : وجه تسمیه بیژن همان افسانه معروف شاهنامه می‌باشد. اما نام ماش به علت وجود تل ماشکی در یال شمالی قله می‌باشد که در قدیم آنجا ماش کاشته می‌شده‌است.

    ۷- کل قدویس (۴۳۴۰ متر) : محلی‌های منطقه چون این قله از بقیه قله‌های اطراف بلندتر بوده آنرا مکانی مقدس می دانستن و به همین علت به آن کل قدویس می‌گویند (کل در زبان محلی به بلندترین نقطه گفته می‌شود)

    ۸- کل شیدا (۴۳۲۰ متر) : به علت تیغهٔ بودن و به صورت آشفته و پراکنده بودن این تیغه‌ها (کل در زبان محلی به بلندترین نقطه گفته می‌شود)

    ۹- بن رو (۴۳۳۰ متر) : به علت دره بن رو که در زیر جبهه جنوبی قله قرار دارد (بن رو به معنی رودی که از بن کوه یا زیر کوه می‌گذرد)

    ۱۰- کل بلبل (۴۳۰۰ متر): : بر اساس نامی می‌باشد که در نقشه‌های سازمان جغرافیایی ارتش در سال ۱۳۵۶ به آن تعلق گرفته ، انتخاب شده‌است.

    ۱۱- پوتک (۴۳۰۰ متر) : نام خود را از کاسه پوتک که در زیر قله وجود دارد و یکی از قسمت‌های دیدنی دنا می‌باشد گرفته‌است.

    ۱۲- هرم (۴۳۰۰ متر) : به علت شکل هرمی و مثلث مانند آن از سمت جبهه شمالی می‌باشد.

    ۱۳-پازن پیر (۴۳۰۰ متر) : به علت وجود پازن‌های که بخاطر مسیر طولانی قله کمتر شکار می‌شدند و اکثراً تا پیر شدن آنجا بودند، به آن پازن پیر می‌گویند.

    ۱۴- کرسومی غربی (۴۲۷۰ متر) : بر اساس نامی می‌باشد که در نقشه‌های سازمان جغرافیایی ارتش در سال ۱۳۵۶ به آن تعلق گرفته ، انتخاب شده‌است. چون دو قله نزدیک به هم می‌باشند به قلهٔ در سمت غرب، کرسومی غربی می‌گویند.

    ۱۵- لوکوره (۴۲۶۵ متر) : بر اساس نامی می‌باشد که در نقشه‌های سازمان جغرافیایی ارتش در سال ۱۳۵۶ به آن تعلق گرفته ، انتخاب شده‌است.

    ۱۶- تل گردل (۴۲۶۰ متر) : به علت نیمه دایره بودن قله و اینکه شبیه یک تل خاکی می‌باشد به این نام معروف شده‌است.

    ۱۷- کرسومی شرقی (۴۲۵۰ متر) : بر اساس نامی می‌باشد که در نقشه‌های سازمان جغرافیایی ارتش در سال ۱۳۵۶ به آن تعلق گرفته ، انتخاب شده‌است. چون دو قله نزدیک به هم می‌باشند به قلهٔ در سمت شرق، کرسومی شرقی می‌گویند.

    ۱۸- حرا (تنگه راه) (۴۲۴۰ متر) : نام خود را از تنگه ای در جهبه جنوب شرقی خود گرفته‌است.

    ۱۹- کل گردل (۴۲۳۰ متر) : به علت شکل نیمه دایره بودن قله (کل در زبان محلی به بلندترین نقطه گفته می‌شود)

    ۲۰- قلات بزی (۴۲۲۶ متر) : اشاره به مکان خاص و پرآب برای بز کوهی

    ۲۱- کپیری (۴۲۱۰ متر) : به علت وجود منطقه ای سرسبز و پرآب و وسیع به همین نام در زیر جبهه جنوبی قله می‌باشد.

    ۲۲- چات سبز (۴۲۰۰ متر): نام خود را از منطقه ای به همین نام که در زیر قله می‌باشد برگرفته است.

    ۲۳- پازنک (مورگل غربی) (۴۲۰۰ متر) : به علت وجود پازن‌های جوان در منطقه و همین‌طور به علت قرارگیری در غرب قله مورگل به آن مورگل غربی نیز گفته می‌شود.

    ۲۴- سی چانی (۴۱۹۰ متر) : به تعبیری به نام موش در ترکی می‌باشد و به تعبیر دیگر به علت اینکه سه قله در کنار هم هستند به سه چانه خمیر نان نیز تشبیه شده‌است، که به اختصار به آن سیچانی می‌گویند.

    ۲۵- کل خرمن: (۴۱۹۰ متر) : به خاطر شکل قله از دور که شبیه انباشته گندم خرمن می‌باشد (کل در زبان محلی به بلندترین نقطه گفته می‌شود)

    ۲۶- قبله (کمر قبله) (۴۱۸۴ متر) : به علت اینکه نوک قله به سمت قبله می‌باشد و همچنین درهٔ در زیر یال شمالی قله که به کمر قبله معروف می‌باشد.

    ۲۷- رمبسه (۴۱۸۰ متر) : نام خود را از دره به همین نام و در جبهه شمالی خود گرفته، در این تنگه قسمت‌های از آن ریزش کرده و در انتهای دره به صورت سنگ‌های کوچک و بزرگ پراکنده شده‌است.

    ۲۸- آب سپاه (۴۱۷۰ متر) : نام خود را از روستایی در زیر خود گرفته‌است، البته به آن آب سپا نیز گفته می‌شود که به معنی آب دارای سه پا می‌باشد. (تنگه ای در نزدیکی روستا که از این قله و از سه جهت، آب در آن جاری بوده و سپس یکی می‌شده‌است)

    ۲۹- چال وهلی (۴۱۶۰ متر) : محلی که در آن درخت وهل (سرو کوهی) می‌روید.

    ۳۰- کل شور (۴۱۳۰ متر) : نام خود را از تنگهٔ که در شرق قله و به نام میشک شور می‌باشد گرفته‌است. (کل در زبان محلی به بلندترین نقطه گفته می‌شود)

    ۳۱- خرسان شرقی (۴۱۳۰ متر) : نام خود را از تنگ شمالی خود به نام خرسان گرفته‌است و به علت شرقی بودن نسبت به قلهٔ کناری و نزدیک خود به آن خرسان شرقی می‌گویند. خود خرسان نیز به معنی تعداد زیاد خرس در یک محل می‌باشد.

    ۳۲- نول شمالی (۴۱۳۰ متر) : در زبان پهلوی یا پارسی میانه به معنای جویبار زلال و خروشان می‌باشد. چون دو قله نزدیک به هم می‌باشند به قلهٔ شمالی، نول شمالی می‌گویند.

    ۳۳- خرسان غربی (۴۱۲۰ متر) : نام خود را از تنگ شمالی خود به نام خرسان گرفته‌است و به علت غربی بودن نسبت به قلهٔ کناری و نزدیک خود به آن خرسان غربی می‌گویند. خود خرسان نیز به معنی تعداد زیاد خرس در یک محل می‌باشد.
    زاگرس

    ۳۴- کل اسد خانی (۴۱۲۰ متر) : به علت وجود منطقه شکار خوب در زیر قله به این نام مشهور است.

    ۳۵- هلی (۴۱۱۲ متر) : به علت اینکه نسبت به دو قله قبل و بعد از خود دارای جلورفتگی می‌باشد به این نام معروف شده‌است.

    ۳۶- قاش سرخ (۴۱۱۰ متر) : علت این نام به خاطر وجود منطقه ای به همین نام در زیر دیواره‌های جنوبی می‌باشد که خاک آن سرخ رنگ است.

    ۳۷- کل گایونه (۴۱۱۰ متر) : نام خود را از تنگهٔ در زیر قله و در سمت جنوب غربی برگرفته است. (کل در زبان محلی به بلندترین نقطه گفته می‌شود)

    ۳۸- کل پازنی (۴۱۰۰ متر) : اولین بلندی دنا که در آن پازن دیده می‌شود.

    ۳۹- ایستگاه (۴۱۰۰ متر) : به علت وجود منطقه ای خاکی و مسطح در زیر قله که به صورت یک استراحت گاه می‌باشد.

    ۴۰- اشکفت (۴۱۰۰ متر) : به علت وجود یک شکاف در زیر قله به آن اشکفت می‌گویند.

    ۴۱- کل اوآرزنی (۴۱۰۰ متر) : به علت اینکه آب در زیر قله به صورت آربیز (تشت مخصوص خیساندن برنج) جریان پیدا می‌کند. (کل در زبان محلی به بلندترین نقطه گفته می‌شود)

    ۴۲- برف کرمو (۴۱۰۰ متر) : به علت متخلخل شدن برف آن در اواخر تابستان مانند اسفنجی می‌شود که کرم آن را سوراخ کرده‌است.

    ۴۳- تاپو (۴۱۰۰ متر) : نام خود از تنگهٔ در زیر قله به همین نام گرفته‌است.

    ۴۴- بردآتش (۴۰۹۰ متر) : به علت اینکه سنگ‌های منطقه در اثر برخورد صاعقه سوخته و سیاه شده‌است. (به عبارتی بردآتش به معنی سنگ آتش گرفته می‌باشد)

    ۴۵- کل آب اسپید (۴۰۸۰ متر) : نام خود از چشمهٔ آب اسپید که در جبهه غرب آن قرار دارد گرفته‌است. (کل در زبان محلی به بلندترین نقطه گفته می‌شود)

    ۴۶- نول جنوبی (۴۰۸۰ متر) : در زبان پهلوی یا پارسی میانه به معنای جویبار زلال و خروشان می‌باشد. چون دو قله نزدیک به هم می‌باشند به قلهٔ جنوبی، نول جنوبی می‌گویند.

    ۴۷- فردای قیامت (۴۰۵۰ متر): به علت طولانی بودن و بلند به نظر آمدن نمای جنوبی از روستای زیر دست قله می‌باشد. (به عبارتی برای رسیدن به این قله باید تا فردای قیامت راه بروی)

    ۴۸- مورگل شمالی (۴۰۵۰متر): به علت قرارگیری در سمت شمال قله مورگل می‌باشد.

    ۴۹- کل فرهاد (۴۰۴۰ متر): نام خود را از چشمهٔ در زیر قله گرفته‌است.

    ۵۰- حوض دال شمالی (۴۰۳۰ متر) : به علت وجود شکل حوض مانند زیر قله «سمت شرق» که عقاب (در زبان محلی به آن دال می‌گویند) می‌نشیند و چون در جبهه شمالی واقع شده به آن حوض دال شمالی می‌گویند.

    ۵۱- نمک (۴۰۳۰ متر): به علت وجود چشمه نمک و تنگ نمک در دامنه جنوبی قله که در تنگ کوه گل سی سخت می‌باشد. (چون چشمه و تنگه در زمستان عین نمک سفید پوش می‌شود به این نام معروف شده‌اند)

    ۵۲- لای نخود (۴۰۰۵ متر) : نام خود را از گردنهٔ در مسیر قله قرار دارد گرفته‌است.

    چشم انداز دنا از منطقهٔ بهرام بیگی

    دامنه‌های دنا از روستای کره

    قلهٔ قلم، منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ دنا

    منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ دنا، کوه گل

    منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ دنا، کوه گل

    منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ دنا، کوه گل

    چشم‌انداز دنا از منطقهٔ چیتاب

    رشته‌کوه دنا

    البرز زاگرس هندوکش سلیمان

    دماوند دنا ترچ میر تخت سلیمان

    ۵٬۶۷۱ ۴٬۴۴۸ ۷٬۷۰۸ ۳٬۴۸۷

    ایران ، ترکمنستان ایران ، عراق ، ترکیه افغانستان ، پاکستان پاکستان

    فلات ایران، فلاتی با مساحت ۳٬۷۰۰٬۰۰۰ کیلومترمربع واقع در ایران، افغانستان و پاکستان است ولی شامل کشورهای دیگری نیز از جمله ارمنستان، آذربایجان، ترکمنستان، تاجیکستان، ترکیه و عراق می‌شود. کشور ایران با مساحت ۱٬۶۴۸٬۱۹۵ کیلومترمربع تقریباً نیمی از وسعت فلات ایران است.[۱]

    این فلات افزون‌بر ایران کنونی شامل قسمت‌هایی دیگر مانند افغانستان در شرق و بلوچستان در جنوب‌شرقی و قسمتی از فرارود (ماوراءالنهر) در شمال شرقی و قفقاز در شمال‌غربی می‌باشد. فلات ایران از رشته‌کوه‌های زاگرس در شمال‌غربی تا رشته کوه سلیمان در مشرق امتداد دارد و از شمال به قفقاز و دریای کاسپی و تمام امتداد آمودریا تا سرچشمهٔ آن رودخانه و از جنوب به خلیج فارس و دریای عمان محدود می‌شود و به این ترتیب بین دره‌های حاصلخیز فرات و دجله از یک طرف و از سوی دیگر رودخانهٔ سند فلات مرتفعی به شکل مثلث وجود دارد که از اطراف توسط کوه‌ها و ارتفاعات بزرگ محاصره شده‌است. این کوه‌ها عبارت است از رشته‌کوه البرز که از آرارات در شمال‌غربی فلات جدا و پس از طی امتداد جنوب دریای خزر به کوه بابا یکی از شاخه‌های هندوکش منتهی می‌شود و دنبالهٔ آن به کوه هیمالیا می‌پیوندد و در مغرب کوه‌های کردستان یا زاگرس که به خط مورب متوجهٔ مشرق فلات می‌گردد و رشته‌های مختلف آن با کرانه‌های خلیج فارس و دریای عمان موازی است، در طرف مشرق این فلات سه رشته‌کوه از شمال به طرف جنوب به موازات کوه‌های سلیمان قرار دارد.

    این فلات در آسیای جنوبی، آسیای جنوب غربی و قفقاز گسترده شده‌است و از سرزمین‌های کم‌ارتفاع مجاور خود قابل تمایز است. این منطقه، زیستگاه اقوام ایرانی و محدودهٔ اصلی کشور ایران در دوره‌های مختلف تاریخی بوده‌است.[نیازمند منبع]

    آب و هوای فلات ایران خشک و زمستان آن سرد و خشک و تابستان آن بسیار گرم و سوزان است. در زمستان در نواحی مسطح فلات گهگاه درجهٔ حرارت تا چند درجه زیر صفر را نشان می‌دهد. اما این حالت در نواحی کوهستانی همیشه دیده می‌شود. بادهای منظمی از خارج فلات به سوی این سرزمین جریان دارد. یکی باد شمال‌غربی و دیگر باد جنوب‌شرقی، باد شمال‌غربی که از آمریکای شمالی برمی‌خیزد، پس از عبور از مدیترانه و سوریه وارد فلات ایران می‌شود و راه هندوستان را در پیش می‌گیرد. باد جنوب‌شرقی از اقیانوس هند می‌وزد و به خط مورب بر جهت خلاف باد شمال‌غربی فلات را طی می‌کند. باد فوق در بهار و تابستان و باد شمال‌غربی در پاییز و زمستان شدت بیشتر دارد و در هر دو صورت باعث تولید جریان‌های سریع و تند می‌گردد؛ در برخی از نواحی فلات بادهای ویژه‌ای وجود دارد که از میان آن‌ها از همه معروف‌تر باد ۱۲۰ روزهٔ سیستان است. سرعت حرکت این باد در ساعت به ۶۰ کیلومتر می‌رسد.

    این منطقه از دیدگاه هواشناسی یکی از مناطق بسیار پویای جهان به‌شمار می‌آید که اقلیم آن را برآیند اندرکنش جبههٔ پر فشار سیبری، بادهای غربی مدیترانه‌ای و بادهای موسمی اقیانوس هند (مونسون) کنترل می‌کند.
    زاگرس

    هرگونه تغییر در عملکرد، شدت و موقعیت مکانی این سازوکارها سبب تغییر در میزان رطوبت و ورود ریزگردها به فلات ایران و ناحیهٔ میان‌رودان می‌شود.[۲]

    رخداد تغییرات اقلیمی در منطقه در قالب دوره‌هایی با ریزگرد فراوان از پنج‌هزار سال پیش تاکنون نشان می‌دهد؛ که افول تمدن‌هایی چون تمدن اکد، تمدن اور سوم، امپراتوری ایلام، پادشاهی ماد، شاهنشاهی هخامنشی، پادشاهی پارت یا اشکانی، شاهنشاهی ساسانی و حکومت صفوی با دوره‌های شاخص خشکی در منطقه هم‌زمان بوده‌است.[۲]

    تنها رودخانه قابل کشتیرانی بین سند و فرات رودخانه کارون است که تنها ۱۸۰ کیلومتر آن مورد استفاده قرار می‌گیرد. این رودخانه از زردکوه بختیاری جاری می‌شود و از همان رشته کوه رودخانه دیگری به نام زاینده‌رود نیز سرچشمه می‌گیرد که باعث آبادانی اصفهان می‌شود. جهت حرکت این رود بر خلاف رود کارون که به جنوب می‌رود و به اروندرود می‌ریزد شمال اصفهان است و به مرداب گاوخونی می‌ریزد. رودخانه ارس یکی دیگر از رودخانه‌های فلات ایران است که در شمال‌غربی این سرزمین خط سرحدی را بین ایران و روسیه تشکیل می‌دهد. طولانی‌ترین رودخانه‌های داخلی ایران قزل‌اوزن نام دارد که در قدیم آماردیس خوانده می‌شد.[۳] این رودخانه پس از آن‌که در نزدیکی پل منجیل هشترود وارد آن می‌شود نام سفیدرود به خود می‌گیرد و در مشرق رشت وارد دریای مازندران /کاسپین می‌شود. سرچشمهٔ آن هزارچشمه است. رودخانه دیگر تَجَن نام دارد که به‌دلیل عبور از هرات، هریرود نیز نامیده می‌شود و کَشَف‌رود یکی از متفرعات آن است. رود مزبود در شمال مشهد به هریرود می‌ریزد، هیرمند یا هیلمند رودخانه دیگری در مشرق ایران است که در قدیم آن را اتیماندر (Etymander) می‌گفتند. (همان‌جا) این رودخانه از کوه بابا در افغانستان سرچشمه می‌گیرد و وارد دریاچه هامون می‌شود. سرحد شمال‌شرقی فلات ایران در قدیم رودخانه آمودریا در آسیای میانه بوده‌است. این رودخانه از فلات تبت سرچشمه می‌گیرد و در قدیم به دریای خزر می‌ریخت؛ ولی امروز پس از طی قوسی در اطراف بدخشان متوجه شمال‌غربی شده و به دریاچه آرال می‌ریزد.

    در ادوار قدیم، اطراف سطح فلات ایران دریای عظیمی قرار گرفته بود که امروز بقایای آن به صورت دریاچه‌های کوچک و بزرگ با آب شور باقی مانده‌است. از این قبیل دریاچه‌ها می‌توان سه دریاچهٔ وان (در خاک ترکیه) و سوان (در خاک ارمنستان) و ارومیه را در سمت مغرب فلات اشاره کرد.

    از بین سه دریاچهٔ مزبور، دریاچهٔ ارومیه بزرگ‌تر و مهم‌تر است. یکی دیگر از دریاچه‌های این فلات دریاچه مهارلو در جنوب شیراز و دیگر دریاچه نیریز در شمال‌شرقی همان شهر است. دریاچه نیریز به دو بخش تقسیم می‌شود. یکی به نام دریاچه نرگس و دیگر موسوم به دریاچه طشت و بین این دو قسمت جزیرهٔ کوچک علی‌یوسف قرار دارد. در سمت مشرق فلات، دریاچهٔ بزرگ سیستان یا هامون دیده می‌شود، سطح آن به تناسب زیادی و کمیِ آب آن متفاوت است و در زمستان این سطح به حداقل خود می‌رسد. رودخانهٔ هیرمند به آن می‌ریزد و در هنگام پُرآبی اضافه آب این دریاچه توسط رودخانهٔ شلاق وارد گودزره می‌گردد. در کرمان دریاچه‌ای وجود دارد به نام جزموریان (جازموریان) که رودخانهٔ بمپور به آن می‌ریزد. دریاچه مهم دیگر این فلات عبارت است از دریاچه قم یا حوض سلطان و باتلاق گاوخونی و دریاچه گهر دورود در ارتفاع ۲۳۵۰ سطح دریا در کوهستان اشترانکوه.

    مرز شمالی ایران چنان‌که یاد شد دریای کاسپین / خزر است. گستردگی این دریاچه در ادوار گوناگون تاریخی پیوسته متفاوت بوده و رو به کاستی گذاشته‌است. حوزه شمالی آن بر اثر رسوبی که رودخانه ولگا در آن تولید می‌کند عمق کمتری دارد. اما در عوض حوزهٔ جنوبی این دریاچه عمیق است. (همان‌جا)

  • فاذر
  • بلندترین قلهٔ فلات ایران، تیریچ میر با بلندی ۷٬۶۹۰ متر در پاکستان واقع است.

    در شمال‌شرقی رشته‌کوه کپه‌داغ قرار دارد که در ترکمنستان و خراسان شمالی قرار دارد.

    رشته‌کوه سلیمان در منتهی‌الیه شرقی فلات ایران واقع است.

    رشته‌کوه هندوکش نیز در شرق فلات ایران واقع شده‌است.[۴]

    کوه‌های جنوبی و شرقی فلات، آهکی و رشته‌کوه زاگرس از سنگ خارا تشکیل شده‌است.

    رشته‌کوه البرز که از آرارات در شمال‌غربی فلات جدا و پس از طی امتداد جنوب دریای خزر /کاسپین به کوه بابا یکی از شاخه‌های هندوکش منتهی می‌شود و دنبالهٔ آن به کوه هیمالیا می‌پیوندد.

    در مغرب، کوه‌های زاگرس که به خط مورب متوجه مشرق فلات می‌گردد و رشته‌های مختلف آن با کرانه‌های خلیج فارس و دریای عمان موازی است. در شرق این فلات، سه رشته‌کوه از شمال به طرف جنوب به موازات کوه‌های سلیمان قرار دارد.[۵]

    البرز زاگرس هندوکش سلیمان

    دماوند دنا ترچ میر تخت سلیمان

    ۵٬۶۷۱ ۴٬۴۴۸ ۷٬۷۰۸ ۳٬۴۸۷

    ایران ، ترکمنستان ایران ، عراق ، ترکیه افغانستان ، پاکستان پاکستان


    فلات ایران، سرزمین مرتفعی است در نیمکرهٔ شمالی. این فلات بخشی از صفحهٔ اوراسیا به حساب می‌آید، و بخش کوچکی در صفحهٔ عربستان قرار دارد. اوراسیا بخشی از پوستهٔ زمین است که شامل قاره‌های آسیا و اروپا می‌شود.

    یک طراح علمی ایتالیایی به نام ماسیمو پالوتینو بر اساس مطالعات و شبیه‌سازی رایانه‌ای، موقعیت کشورهای فعلی جهان را در ۳۰۰ میلیون سال پیش تصویر کرده‌است. در این نقشه، قاره بزرگ پانگه‌آ را می‌بینیم که در اقیانوس پانتالاسا واقع شده‌است. آنچه در این نقشه از همه بیشتر جلب توجه می‌کند، سه تکه بودن پهنه سرزمینی ایران ما در آن دوران است. قسمت مرکزی و شرق ایران در آن دوران در نیمکره شمالی زمین، قسمت غرب و جنوب غربی ایران در نیمکره جنوبی و قسمت شمال غربی و آذربایجان به صورت تکه مجزایی در سوی دیگری از خلیج کاسپین بر کناره اقیانوس تتیس قرار داشته‌است. تأیید چنین نظریه‌ای از سوی دانشمندان زمین‌شناس و دیرینه‌شناس با اتکا به فسیل‌های یافت شده و نیز جهت میدان مغناطیسی در سنگ‌ها می‌باشد.

    فلات ایران در دوره سوم زمین‌شناسی، در فاز کوه‌زایی لارامید به وجود آمده‌است. فلات ایران، ۶۵٬۵ میلیون سال پیش، هنوز در زیر آب قرار داشت. با بیرون آمدن فلات بزرگ ایران از زیر آب، کویر لوت و دشت کویر در آن زمان، دریاچه‌های بزرگی بودند و رطوبت کافی برای تشکیل جنگلهای سرسبز و مراتع(مرتع‌ها) وسیع در آن نواحی وجود داشت. امروزه بقایای صدف‌ها و حیوانات فسیل شده، در تمام بخش‌های کویری و خشک ایران وجود دارد. از حدود ۲۰ تا ۱۵ هزار سال پیش، دوره خشکسالی آغاز می‌شود که هنوز هم ادامه دارد. در این سال‌ها دریاچه‌های دشت‌کویر و کویر لوت به تدریج خشک شده و دریاچه‌های ساوه، زره (هامون)، نی ریز و ارومیه هم تحت تأثیر این خشکی هوا قرار می‌گیرند.[۶]

    روایت منابع جدیدتر متفاوت است. حدود ۵۰ تا ۶۰ میلیون سال پیش، در مرحله سوم تقسیم شدن قارهٔ اولیه یعنی پانگه‌آ، سه قسمت پهنه فلات ایران که ۳۰۰ میلیون سال پیش دور از یکدیگر در ساحل اقیانوس تتیس، قرار داشت به هم پیوست. برخورد صفحه هند و آسیا، سبب گسترش اقیانوس اطلس و اقیانوس هند شده و اقیانوس تتیس کوچکتر و بسته شد. دریاچه خزر و ارومیه، دریای سیاه و دریاچه آرال به واقع باقی‌مانده تتیس هستند.[۷]

    رشته کوه البرز، از برخورد صفحات قاره‌ای در امتداد کمربند کوه‌زایی آلپ ـ هیمالیا شکل گرفت. این کمربند از شرق اقیانوس اطلس تا غرب اقیانوس آرام گسترش یافته‌است. کوه‌های البرز را بخشی از قسمت شمالی کوه زایی آلپ ـ هیمالیا در آسیای غربی می‌دانند که از شمال به بلوک فرورفته دریاچه خزر و از جنوب به فلات مرکزی ایران محدود می‌شود.

    رشته کوه‌های زاگرس، حاصل برخورد دو صفحه اوراسیا و عربستان است. این چین‌خوردگی متوقف نشده و دگرگونی زمین در غرب ایران و منطقه زاگرس همچنان ادامه دارد و کوه‌های این خطه هر سال ۱۲ میلی‌متر بلندتر می‌شود. در مقابل، رشته کوه قدیمی البرز روز به روز فرسوده‌تر و کم ارتفاع تر می‌شود.[۸]

    منبع دیگری افزایش سطح کوه‌های زاگرس را ۳۵ میلی‌متر در سال و در جهت شمال – شمال شرقی ذکر کرده‌است. متوسط ارتفاع فلات ایران ۱۵۰۰ متر است. کوه‌زایی آلپ در اواخر میوسن، همراه با برخورد بین دو صفحه قاره‌ای رخ داده‌است. اوج کوه‌زایی در فلات و تغییر شکل آن، در اواخر پلیوسن و اوایل دوره کواترنری بوده‌است. اساسی‌ترین وجه تغییر شکل فلات، بالا آمدن و ضخیم شدن پوسته می‌باشد. کوه‌زایی لارامید، حدود ۶۵ میلیون سال پیش در اواخر کرتاسه و در دوره پالئوسن رخ‌داده و تأثیر اساسی در شکل‌گیری فلات ایران و آلپ داشته‌است. دوره نئوژن در ایران نیز نظیر اروپا در ابتدا با جنبش‌های کوه‌زایی مهمی همراه بوده‌است و در نتیجه آن، قسمت مهمی از ایران در البرز و زاگرس سر از آب خارج کرده‌اند در این دوره وسعت دریاها به مراتب کمتر شده و در اواخر آن دریای باز شمال ایران به دریای بسته خزر و سیاه تبدیل می‌شود.[۹]

    بیشتر نواحی آتشفشانی فلات در قزاقستان، زاگرس، البرز، کپه‌داغ و کوه‌های شرقی ایران قرار دارد که به نوبه خود، نواحی کمتر زلزله خیز ایران مرکزی و بلوک جنوب خزر را دربر می‌گیرد. مناطق اخیر، بالنسبه کمتر زلزله‌خیز بوده و به نظر می‌رسد دارای سختی پوسته‌ای بیشتری نسبت به پیرامون خود باشند. در واقع برخورد دو صفحه، سبب حرکت زمین شده و موجب زلزله‌خیز بودن می‌شود.[۱۰]

    گسل‌های فعال در ایران نشانگر سازند پوسته‌ای فعال آن است. برخورد صفحات قاره‌ای، هر ساله به میزان ۲٫۱ تا ۲٫۵ سانتیمتر تغییر را سبب می‌شود.[۱۱]

    تحقیق‌های بسیاری روی شناخت تغییرات فلات ایران و خصوصاً رشد زاگرس و گسل‌های زلزله در سطح بین‌المللی در حال انجام می‌باشد.[۱۲][۱۳]

    از لحاظ زمین‌ساخت، فلات ایران به عناصر چندی تقسیم می‌شود:

    فلات مرکزی ایران از شمال غرب و غرب به رشته کوه‌های زاگرس و از شمال به البرز محدود است و در جنوب آن زمین‌های پست خشک واقع شده و در کرانه‌های شمالی خلیج فارس و دریای عمان ارتفاع آن از سطح دریا به صفر می‌رسد. در مشرق آن دو کویر غیرقابل زیست واقع شده که دشت کویر در شمال و دشت لوت در جنوب واقع است، حاشیه این دو کویر از حوالی کاشان در جنوب تا منطقه بسطام در شمال شاهرود را در بر
    می‌گیرد.[۱۴]

    در امتداد قطر شمال غربی به جنوب شرقی از جنوب استان آذربایجان شرقی شروع شده و تا دامنه‌های باختری کوه بزمان ادامه می‌یابد و در آن‌جا به رشته‌کوه‌های شرقی ایران می‌پیوندد. طول رشته کوه‌های مرکزی ایران حدود ۱۴۶۰ کیلومتر است و عرض آن به‌طور متوسط ۸۰ کیلومتر می‌باشد که در بعضی مناطق گاه به ۴۳۰ کیلومتر (استان کرمان) افزایش می‌یابد و در برخی نواحی به ۳۵ کیلومتر کاهش می‌یابند و در مجموع پهنه‌ایی به وسعت ۱۴۳۰۰۰ کیلومتر مربع را زیر پوشش قرار داده‌است.[۱۵]

    بلندترین بخش فلات مرکزی ایران در استان کرمان قرار دارد و کوهستان‌های استان یزد، کاشان و نطنز در مرتبه بعدی قرار می‌گیرند.

    مرتفع‌ترین قله فلات مرکزی ایران هزار دارای ۴۵۰۰ متر ارتفاع است.

    فلات مرکزی ایران شامل ۳۴٪ از استان کرمان، ۱۸٪ از استان اصفهان، ۱۵٪ استان یزد، ۹٪ استان خراسان، ۶٪ استان مرکزی، ۵٪ استان زنجان، ۵٪ استان سمنان، ۳٪ استان قم، ۲٪ استان همدان و ۱٪ استان هرمزگان می‌شود، که جمعاً ۴۳۲۰۸۴ کیلومترمربع را تشکیل می‌دهد.[۱۶]

    دشت کویر و دشت لوت در مرکز این فلات قرار دارند. مرکز و بخشی از مشرق فلات ایران پوشیده از صحرایی خشک و بی آب و علف است که از لحاظ شدت دما صحرای آفریقا را به خاطر می‌آورد.
    زاگرس

    وجود بیابان‌های نمکی یادگار اقیانوس تتیس در فلات ایران است.[۷]

    رومن گریشمن در کتاب خود دربارهٔ ایران، موقعیت فلات ایران را در دوران بارانی یخبندان وورم، و بعد از آن به ترتیب زیر خلاصه می‌کند:

    تحقیقات جدید زمین‌شناسی نشان داده‌است که در زمانی که قسمت اعظم سطح اروپا به وسیله
    یخچال‌ها پوشیده شده بود، فلات ایران یک مرحله بارانی را داشته‌است که حتی دره‌های مرتفع نیز در زیر آب قرار داشته‌است. قسمت مرکزی فلات که امروزه یک بیابان شوره‌زار بزرگی است، در آن زمان یک دریاچه وسیع یا یک دریای داخلی بوده‌است که رودخانه‌ها از کوه‌های مرتفع به آن می‌ریخت. (سیاه‌پوش ۱۳۵۲)[۱۷]


    http://s5.picofile.com/file/8151866626/IRANVEJ.pdf.htmlDownloads-icon


    http://bigbangpage.com/science-content/ایران-300-میلیون-سال-پیش/?print=pdfDownloads-icon


    http://citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.847.8567&rep=rep1&type=pdfDownloads-icon


    http://www.iiees.ac.ir/fa/wp-content/uploads/2009/05/V8N1_Spring06_1.pdfDownloads-icon


    http://gadab.iauctb.ac.ir/article_512151_00a130c2b7694f97890bccc8bebb7759.pdfDownloads-icon


    {{{text-format body}}}


    {{{text-format body}}}

    آیا از حذف این یادداشت اطمینان دارید؟

    یادداشتی درج نکردید

    در حال حاضر هیچ توئیت منتخبی موجود نیست

    برای منتخب کردن توئیت‌های دلخواه خود، بر روی آیکون در زیر توئیت مربوطه کلیک کنید

    #زاگرس تحلیل صورت مالی دوازده ماهه منتهی به 1399/12زاگرس

    #زاگرس اولین کسی که صحبت از سودهای غیر منطقی میکرد جنابعالی بودی سود ۴۷۱۴ و ۵۰۰۵ تومن و حاشیه سود ۵۵ درصد و پی بر ای ۳ یادت نرفته که؟ پس اینقدر خودتو باسواد نگیر کسی که قائل به شرجی و پوسیدگی باشه و نظریه های خنده دار توی تحلیل میده نباید ادعا داشته باشه. سرمایه گذار موفق بودی که هفت ماهه پولتو گذاشتی بانک سالانه ۱۵ درصد سود گرفتی؟ پشت بازو نگیر عزیزم سرمایه گذار موفق روزی ۱۵ درصد بازدهی میگیره تو بازارهای مالی اگه کسی جوابتو نمی‌ده دلیلش این نیست که جوابی نداره برات چون همه به این نتیجه رسیدن که هم تحلیل هات مغرضانه هست، سواد مالی نداری، با اصول سرمایه گذاری آشنا نیستی و مهمتر از همه اینکه نزاکت بحث کردن نداری نمونه اون هم چند روز پیش بود که معتقد به شرجی و پوسیدگی هستی. اگه صحبتهای قبلت یادت رفته بگو برات بفرستم. البته برای یکی از کاربری های قبلیت بوده که ماشاالله آنقدر مسدود شدی به دلیل انتشار مطالب مغرضانه که از دست خودت هم در رفته و صحبتهای قبلیت و فراموش کردی.

    دوست عزیز بحث سر منفی بافی نیست. ۶ ماه قبل اینجا همه صحبت از سود های ۳۵۰۰ تا ۴۰۰۰تومن می کردن برای ۹۹. صحبت از حاشیه سودخالص ۶۰ درصدی‌ می کردن. صحبت از دلار ۴۰ هزارتومانی می کردن. بنده گفتم حاشیه سود نهایت خوشبینانه ۴۲ درصد خواهد بود و سود هم ۲۴۰۰ اما دوستان با جنبه شروع‌کردن به حمله کردن و بد و بیراه گفتن. حالا وقتشه جواب این بی سوادان را بدم.

    #زاگرس اینجا صحبت قیمت گذاری دلار و به تبع اون تحلیل ارزندگی سهام شرکت ها هست خواستم یه موضوعی رو بگم که ما تجربه نفت بالای 100 دلار رو هم داشتیم ولی باز هم نتونستیم ارزش پول ملی مون رو حفظ کنیم و وقتی صحبت از رفع تحریم ها و فروش نفت و روانه شدن حجم بالای دلار به بازار میشه در نظر داشته باشید که اساسا تاثیری بر قدرت پول ملی ایران بصورت پایدار نخواهد داشت و پول های ملی بر اساس بهره وری اقتصادی کشور ها قدرت پیدا می کنند و اگر این اتفاق نیفته با خروج سرمایه از کشور مواجه خواهیم شد. اقتصادی که همچنان بانک هاش به سپرده ها سود بالا پرداخت میکنه یک پیام واضح داره که بطور متناوب با تضعیف پول ملی این سود پرداختی رو پس خواهد گرفت و صرفا برندگان اقتصاد نوسان گیران بازارهای موازی بورس سکه و ارز و سود بانکی خواهند بود که این روند به فروپاشی اقتصادی منجر میشه و محوریت از کار به سرمایه منتقل میشه. طوری از اتفاقات صحبت میشه که گویا معجزه ای عظیم رخ داده و همه چیز با هم به یک روند ایده ال برگشته که خود این خوش باوری کاذب هست! یک جا صحبت از آزاد سازی 35 میلیارد دلار و افزایش درآمد 45 میلیارد دلاری از فروش نفت شده و این یعنی بطور متوسط نفری کمتر از 1000 دلار که بعد چند سال سرکوب ارزی و بسته بودن راه ها می ارزه که باهاش یه سفر خارجی رفت که صفایی داشته باشه مگر اینکه همینجا اون صفا ایجاد بشه😀

    اقای نجاتی اصولا ارزش گذاری دلار به ریال به این سادگی نیست. با رفع‌تحریم‌ خیلی شرایط تغییر می کنه. ۱-منابع ارزی مسدود شده ازاد میشه حدود ۳۵ میلیارد دلار ۲-درامد فروش نفت اضافه میشه سالی حدود ۴۵ میلیارد دلار ۳_روند خروج سرمایه معکوس‌میشه و ورود سرمایه اتفاق میفته. ۴-با نبود انتظار جهش در نرخ دلار حدود ۲۵ تا ۳۰ میلیارد دلار ذخیره شده در منازل ملت شریف ایران روانه بازار میشه.

    #زاگرس در مورد قیمت اسکناس دلار که 24600 تومن گزارش میشه چند تا نکته هست. یکی اینکه خرید بیش از 2000 دلار به صورت قانونی ممنوع هست. دوم نگهداری بیش از 10000 یورو و یا معادل اون ممنوع هست. سوم به قیمت خودرو خارجی در بازار داخل نگاه کنید و مقایسه کنید با قیمتهای جهانی. خودرو خارجی با دلار 50 تا 100 هزار تومنی قیمت میخوره. اگر وارداتش آزاد بشه دلار گرون میشه و اگر مثل الان ممنوع باشه خودش گرون هست. قیمت جهانی ps5 حدود 500 دلار هست و تو ایران بالا 25 میلیون تومن. یعنی یه وسیله بازی با دلار 50 هزار تومنی فروخته میشه. به قیمت کارت گرافیکها در بازار داخل و خارج نگاه کنید. تقریبا 2 برابر. دلار فقط اسکناسش ارزونه. با همون اسکناس اجازه واردات ندارید و وارد کننده باید بره تو صف دلار نیما و کلی بالا و پایین و معطلی. خلاصه اینکه با این جان گولر بازی ها تونستند دلار رو مهار کنند. سهام سود ساز دلار محوری مثل زاگرس تا 50000 تومن هم گرون نیست

    دوست عزیز بحث سر منفی بافی نیست. ۶ ماه قبل اینجا همه صحبت از سود های ۳۵۰۰ تا ۴۰۰۰تومن می کردن برای ۹۹. صحبت از حاشیه سودخالص ۶۰ درصدی‌ می کردن. صحبت از دلار ۴۰ هزارتومانی می کردن. بنده گفتم حاشیه سود نهایت خوشبینانه ۴۲ درصد خواهد بود و سود هم ۲۴۰۰ اما دوستان با جنبه شروع‌کردن به حمله کردن و بد و بیراه گفتن. حالا وقتشه جواب این بی سوادان را بدم.

  • حجم مبنا
  • #زاگرس چرا اینقدر منفی میبافید از سهم زاگرس…حالا ۲۵۰۰ شد ۲۴۰۰ تازه تو بورس ایران اومدی؟…… تا الان در گزارش دو ماه ۴۰۲۳ میلیارد تومن نقدینگی از فروش محصولات حاصل شده تقریبا ۲۰۰ درصد افزایش داشته نسبت به پارسال و شما غصه ۱۰ ماه آینده را نداشته باش ما خودمون هستیم

    #زاگرس کسی که زاگرس صحبت از دلار ۱۱ تومنی‌ می‌کرد البته بعدداز این که زاگرسش را ۱۴‌تومن خالی کرده بود. اما بعد مجدد زاگرسش را بالای ۲۰ تومن جایگزین کرد با امید سود های ۶ هزارتومنی اما الان هیچ توجیهی برای حرف هاش نداره. کسی که به دلار ۱۱ تومن معتقده زاگرس نگه نمیداره مگر ابلح باشه.

    #زاگرس منتظر سود ۶۲۰۰ بودی؟😂😂 ولی سود ۲۴۰۰ بهت داده؟؟

    اینجا متاسفانه افراد بعضاً شخصی برخورد می کنن. نمی‌گم زاگرس فوق العاده بود اما سود امسال نسبت به پارسال دو برابر شده .

    #زاگرس چرا اینقدر منفی میبافید از سهم زاگرس…حالا ۲۵۰۰ شد ۲۴۰۰ تازه تو بورس ایران اومدی؟…… تا الان در گزارش دو ماه ۴۰۲۳ میلیارد تومن نقدینگی از فروش محصولات حاصل شده تقریبا ۲۰۰ درصد افزایش داشته نسبت به پارسال و شما غصه ۱۰ ماه آینده را نداشته باش ما خودمون هستیم

    #زاگرس سلام دوستان. امروز دوم تیر 1400 هست. تابلوی قیمت سهم یه عدد 100 هزار تومن به زاگرس بدهکاره که تا عید 1401 این عدد باید دیده بشه. من نمیدونم چرا ولی تکنیکالی میبینم که این اتفاق باید بیافته. سهمی به نازی زاگرس شما نمیونید پیدا کیند. 20 تا دونه نیستن تو بازار امثال زاگرس. خبر موثق دارم از اساتید خفن بازار که راحت در 50 درصد ضرر هستن. این موجی که جدیدا شروع شده یک حرکت 100 درصدی بزنه در خیلی از سهام این اساتید یر به یر میشن تو پرتفوشون. انوقت کسی که زاگرس خریده در هر زمانی که شما در نظر بگیرید اون فرد چقدر سود خواهد کرد. دله دزدی در کشور ما زیاده و مدیریت زاگرس هم استثنا نیست از این جو مملکت ولی خوب ما به زاگرس ایمان داریم. حداقل سود 4000 تومنی زاگرس مسجل هست برای سال 1400. دو روز صبر کنید تا گزارش خرداد هم بیاید تا ایمان بیاورید. دولت آقای رییسی هم بیاید این ارز نیما و چیما و ژیلا هم پی کارش خواهد رفت و زاگرس میتونه دلاراشو 24000 تومن بفروشه. نقدینگی ایجاد شده اجازه نمیده دلار پایین بیاد فنر عدم واردات خیلی از کالاها فشرده شده و دولت به دلارهای بلوکه هم دست پیدا کنه این فنر اجازه نمیده قیمت دلار کاهش پیدا کنه دعا کنید افزایش هم پیدا نکنه. بنابراین اینده برای زاگرس روشن هست.

    #زاگرس چرا اینقدر منفی میبافید از سهم زاگرس…حالا ۲۵۰۰ شد ۲۴۰۰ تازه تو بورس ایران اومدی؟…… تا الان در گزارش دو ماه ۴۰۲۳ میلیارد تومن نقدینگی از فروش محصولات حاصل شده تقریبا ۲۰۰ درصد افزایش داشته نسبت به پارسال و شما غصه ۱۰ ماه آینده را نداشته باش ما خودمون هستیم

    آیا از مسدود کردن کاربر اطمینان دارید؟

    اگر کاربری را مسدود کنید توئیت‌های شخص به شما نشان داده نمی‌شود. صفحه شخصی کاربر نیز قابل مشاهده نیست.

    همچنین در وضعیت مسدود صفحه شخصی شما به کاربر مسدودی نشان داده نمی‌شود و امکان ارسال پیام خصوصی وجود ندارد. یعنی ارتباط شما با آن کاربر بطور کامل قطع می‌شود.

    آیا از بی صدا کردن کاربر اطمینان دارید؟

    اگر کاربری را بی صدا کنید توئیت‌های آن شخص را در صفحه توئیت‌ها و صفحات نماد در لحظه نمی‌بینید.

    همچنین اطلاعیه فعالیت آن شخص برای شما ارسال نمی‌شود ولی همچنان صفحه شخصی کاربر قابل مشاهده است.

    تلگرام

    واتس اپ

    توییتر

    لینکدین

    عبارت است ازاحداث .راه اندازی .بهره برداری کارخانجات صنعتی به منظور تولید .بازاریابی .فروش .صدور محصولات پتروشیمی .ذخیره وصادرات وتبدیل کننده مواد پتروشیمی وپتروشیمیایی وفرآورده های فرعی ومشتقا ت ذیربط آنها وکلیه فعالیتهای تولیدی .صنعتی بازرگانی .فنی ومهندسی که بطور مستقیم یا غیرمستقیم مربوط به عملیات مذکور میباشد .

    آقای محمدرضا میراحمدی

    استان بوشهر-عسلویه -منطقه ویزه اقتصادی انرزی پارس-صندوق پستی 364/75391

    02188612130-9

    02142914144

    تهران -میدان ونک -خیابان خدامی -پلاک88

    تهران -میدان ونک -خیابان خدامی -پلاک88

    www.zpcir.com

    [email protected]

    موسسه حسابرسی تدوین و همکاران

    2400000

    زاگرس

    12/29

    آقای افشین بنائی

    10101912174

    برای استفاده از امکانات سهام یاب نیاز است تا وارد سایت شوید یا در آن ثبت نام کنید.

    ثبت نام در سایت کاملا رایگان است.

    کاربران برتر بازار سرمایه را بشناسید و آنها را دنبال کنید.

    پیش‌بینی‌ها و سوالات خود را مطرح کنید.



    اساسنامه
    Downloads-icon


    کارمزد فرابورسDownloads-icon


    کارمزد فرابورسDownloads-icon

    زاگرس
    زاگرس

    دیدگاهی بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *